Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021

Κωστής Μαραβέγιας: Στην Ελλάδα εκδηλώνεται ένας υπεραρσενικός τραμπουκισμός, που ξεκινάει από τις γυναικοκτονίες και φτάνει στη δολοφονία του Ζακ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο Κωστής Μαραβέγιας στην πρώτη μεγάλη συνέντευξή του μετά τον γάμο του με την Τόνια Σωτηροπούλου, μιλάει για όλα. Για τη δουλειά του, για την δύσκολη περιπέτειά του με τον κορονοϊό, για την τηλεόραση, για τα σχέδιά του, για πολιτική

Συνέντευξη στη Χρυσούλα Παπαΐωάννου

Είπαμε πολλά στην κουβέντα μας με τον Κωστή Μαραβέγια, ανοίξαμε πολλές παρενθέσεις-κάποιες δεν τις κλείσαμε ποτέ-κάναμε αρκετά μπρος πίσω στον χρόνο-ποιός είπε ότι είναι απόλυτα γραμμικός-μέχρι να καταλήξει στο «θέλω να πιστεύω ότι μετά την περιπέτεια της πανδημίας θα περάσουμε σε μια πιο ανθρωποκεντρική εποχή» και να προσθέσει ευθύς αμέσως «πες με ρομαντικό, δεν πειράζει». Δεν είχα προλάβει να πω τίποτα, να σχολιάσω. Αλλά να  που του βγήκε μια αντανακλαστική εκ των προτέρων υπεράσπιση της ρομαντικής ενδεχόμενης όψης της επόμενης πραγματικότητας, που κακά τα ψέμματα, τόσο χρειαζόμαστε μετά τον ζόφο. Της πανδημίας και του φόβου για τη ζωή μας. Της κοινωνικής αδικίας. Της Δημοκρατίας που έχει εκτροχιαστεί.

Δεν αφήσαμε τίποτε ασχολίαστο με τον Κωστή Μαραβέγια, ο οποίος ήρθε στο ραντεβού μας, κυριολεκτικά ασθμαίνοντας, με το back pack στην πλάτη και την ιατρική μάσκα στη θέση της, σε ένα τύπου break ανάμεσα σε δύο γυρίσματα. Ένα με τον λαΐκό τραγουδιστή Γιώργο Μαργαρίτη κι ένα επόμενο με έναν καλεσμένο του να εισβάλλει με ρόλεΐ στο στούντιο. Αλλά ας μην κάνουμε άλλα spoiler από τα προσεχώς της εκπομπής του, «Δυνατά» που προβάλλεται κάθε Παρασκευή στις 11 το βράδυ στην ΕΡΤ. Μουσική εκπομπή φυσικά. Με τον ίδιο σε ρόλο (και) showman να τραγουδά με την μπάντα του, να μοιράζεται το μικρόφωνο με τους καλεσμένους του από τον καλλιτεχνικό χώρο και ως φιλόξενος οικοδεσπότης να συζητά μαζί τους, να τους ακούει, να ρωτάει, να τους ιντριγκάρει.

Τελευταία φορά που τα είπαμε σε συνέντευξη, ήταν το 2013, με τη χώρα σε μνημόνια και σε βαθιά οικονομική κρίση. Τώρα ναι μεν βρισκόμαστε εκτός μνημονίων, αλλά ζούμε μια πρωτόγνωρη και παγκόσμια υγειονομική κρίση. Σε τι φάση σε βρίσκω σε όλο αυτό το σκηνικό;

«Σε μια φάση ανάτασης. Δεν σου κρύβω ότι όταν ξεκίνησε η πανδημία και ο εγκλεισμός, είχα μάλλον τη μεγαλύτερη ψυχολογική πτώση της ζωής μου. Δεν έπεσα σε κατάθλιψη, αλλά ήμουν πολύ βαρύθυμος, δεν είχα όρεξη για τίποτα απολύτως. Αισθάνθηκα ένα κενό, αλλά και μια μεγάλη αβεβαιότητα. Ξέρεις, τόσα χρόνια με αυτή τη δουλειά ζούμε μέσα στον κόσμο, συναντάμε ανθρώπους, κάνουμε συναυλίες, υπάρχει μια συνεχής αλληλεπίδραση με την κοινωνία. Ο εγκλεισμός μου δημιούργησε μια αίσθηση ματαίωσης για το μέλλον. Μέχρι που κόλλησα covid, και μάλιστα το πέρασα δύσκολα. Τον Νοέμβριο του 2020 αρρώστησα, πριν ξεκινήσουν οι εμβολιασμοί-τώρα πια έχω εμβολιαστεί. Για να μην κολλήσω την Τόνια, κλείστηκα στο στουντιάκι μου 25 μέρες, με  φουλ συμπτώματα. Δεν έπεφτε ο πυρετός με τίποτα. Αλλά στο στούντιο είχα μόνο μουσικά όργανα,  η μόνη μου παρηγοριά ήταν η μουσική. Οπότε όλη αυτή η περιπέτεια υγείας με ξύπνησε με ένα τρόπο. Παρά τον σωματικό πόνο και την κλεισούρα, ξαναγεννήθηκα, άρχισα πάλι να δημιουργώ…».

DSC00460 1 νεα

Κυριάρχησε εκείνες τις ημέρες το συναίσθημα του φόβου; Γιατί σε όλη αυτή την κρίση και την καραντίνα από τη μία υπήρχε ο φόβος ότι χάνουμε τους ανθρώπους μας, την επαφή μας με αυτούς, και από την άλλη υπήρχε, και υπάρχει, ο φόβος του θανάτου…

«Δεν είχα περιθώριο να φοβηθώ γιατί πονούσα φοβερά σε όλο το σώμα. Επειδή δεν έπεφτε το ιικό φορτίο και για πολλές ημέρες τα τεστ έβγαιναν θετικά, κλείστηκα σχεδόν ένα μήνα μέσα. Άρχισα να γράφω πάλι, να ηχογραφώ…».

Άρα έχεις καινούργιο δίσκο; Από τον τελευταίο σου, το «Κατάστρωμα» πάνε πέντε χρόνια…

«Δεν έχω τελειώσει γιατί προέκυψε η εκπομπή και καταλαβαίνεις…».

Με λίγα λόγια δηλαδή εσένα ο εγκλεισμός σε οδήγησε σε πιο δημιουργική φάση…

«Ναι και ξέρεις τι… Η μουσική είναι κάτι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό που όταν το κάνεις επάγγελμα ξεχνάς ίσως μερικές πραγματικές της ιδιότητες και αγχώνεσαι με deadline, νέους δίσκους, κτλ. Ενώ η μουσική έχει εξορισμού την ιδιότητα να σε κάνει να νοιώθεις πιο όμορφα. Είναι καταφύγιο από μόνη της. Εγώ, λόγω επαγγέλματος αντιμετώπιζα πλέον τη μουσική ως μέσον επικοινωνίας. Τώρα λοιπόν, μετά την περιπέτεια υγείας, έγινε και λίγο πιο εσωτερικό το συναίσθημα».

Ίσως και πιο εφηβικό; Γιατί φαντάζομαι ότι ως έφηβος όταν ανακάλυπτες τη μουσική ήσουν κλεισμένος στο δωμάτιο με μια κιθάρα….

«Ναι ακριβώς αυτό. Έφηβος ήμουν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με μια κιθάρα και στην καραντίνα ήμουν κλεισμένος σε ένα στούντιο χωρίς να μπορώ να βγω έξω, παίζοντας, ακούγοντας και γράφοντας μουσική».

Έχεις ακόμα στοιχεία από τότε, από τον έφηβο Κωστή; Και μην μου πεις το αυτονόητο, την αγάπη σου για την μουσική.

«Αυτό που έχω κρατήσει σίγουρα είναι η αγάπη για την δικαιοσύνη, το αίσθημα δικαίου. Θέλω τα πράγματα να είναι σωστά και δίκαια. Για εμένα και τους γύρω μου. Αυτό υπάρχει μέσα μου ακέραιο. Το είχα στην εφηβεία, το εξέφραζα τότε, και συνεχίζω να το ακολουθώ».

Μιλάς για δικαιοσύνη, πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε η δίκη για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, μια δίκη που καθυστέρησε αδικαιολόγητα. Εκτός από την οικογένεια του Ζακ, και μεγάλο μέρος της κοινωνίας περιμένει να αποδοθεί δικαιοσύνη για αυτή την άδικη δολοφονία.

«Περιμένω πώς και πώς. Με αγωνία παρακολουθώ αυτή η δίκη και θέλω, όπως όλοι μας, δικαιοσύνη. Δυστυχώς όμως, δεν είναι μοναδικό περιστατικό η δολοφονία του Ζακ. Υπάρχει αλληλουχία γεγονότων. Στην Ελλάδα πια εκδηλώνεται ένας υπεραρσενικός τραμπουκισμός, που ξεκινάει από τις γυναικοκτονίες και φτάνει στην δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Υπάρχει τεράστιο κοινωνικό ζήτημα. Πρέπει να λυθούν και νομικά θέματα…».

Αναφέρεσαι στη νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία»…

«Ναι προφανώς.  Έγινε μια αρχή με το metoo, βλέπουμε όμως δυστυχώς συχνά περιστατικά κακοποίησης. Αισθάνομαι ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια παλιά σχολή αντρίλας. Δεν μου αρέσει ούτε σαν λέξη, αλλά κάπως πρέπει να το πω για να συνεννοηθούμε. Έχει πολλές εκφάνσεις, και όχι μόνο φύλου, αλλά και φυλετικές,  εθνοτικές, σεξουαλικές, θρησκευτικές. Με κορύφωση την εκλογή της Χρυσής Αυγή στη Βουλή. Δεν είναι ασύνδετα όλα αυτά, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και για αυτό η δικαιοσύνη πρέπει να είναι σκληρή. Δεν είμαι σαν άνθρωπος τιμωρητικός, αλλά δεν βλέπω άλλη λύση».

Και το σωφρονιστικό σύστημα, λέγεται σωφρονιστικό όχι τιμωρητικό…

«Ακριβώς. Πρέπει πάντως, να υπάρξει δικαιοσύνη αμείλικτη και σκληρή απέναντι σε τέτοια γεγονότα».

Αναφέρθηκες στη Χρυσή Αυγή. Ένα χρόνο μετά την καταδίκη της ως εγκληματική οργάνωση, τίποτα δεν έχει τελειώσει, είδαμε πρόσφατα, για παράδειγμα με τα γεγονότα στη Σταυρούπολη, απροκάλυπτες επιθέσεις ακροδεξιών σε προοδευτικούς πολίτες ενώ ο πυρηνάρχης της Χρυσής Αυγής Γιώργος Πατέλης αποφυλακίζεται…

«Είχαμε πάει εκείνη την ημέρα στο Εφετείο  όλη η παρέα, η Μποφίλου, ο Δεληβοριάς, ο Μουζουράκης, ο Καραμουρατίδης και πανηγυρίσαμε για μια ιστορική στιγμή. Νομίζω ότι κάποια πράγματα θέλουν χρόνο. Δυστυχώς φαίνεται ότι με τέτοια φαινόμενα φασισμού δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε εύκολα ούτε από τη μία μέρα στην άλλη. Ο στόχος όμως, πρέπει να είναι μα εξαλειφθεί κάθε συμπεριφορά ρατσιστική, φασιστική, μισαλλόδοξη».

Είδαμε στο σινάφι σου, το καλλιτεχνικό γενικότερα, του θεάτρου ειδικότερα, υποθέσεις που μας συγκλόνισαν όπως η υπόθεση Λιγνάδη, πιο πρόσφατα Φιλιππίδη. Σαν να ξεκίνησε μια κάθαρση στον χώρο. 

«Ναι. Και με αφορμή αυτά έχει ξεκινήσει και μια κουβέντα περί πολιτικής ορθότητας. Η πολιτική ορθότητα όντως, μπορεί να γίνει κάτι βαθιά συντηρητικό και να φιμώσει τελικά έναν καλλιτέχνη. Αλλά δεν πειράζει ας γίνει αυτό, ας είναι αυτή μια παράπλευρη απώλεια, προκειμένου να έρθει η ισορροπία. Όταν συμβαίνει μια μεγάλη αλλαγή είναι λογικό να φτάνουμε και σε άκρα. Θα έρθει όμως, η ισορροπία. Ας δώσουμε λίγο χρόνο».

Πριν από λίγες ημέρες έκανες μια ανάρτηση για τον γάμο σου με την Τόνια Σωτηροπούλου και κατέληξες ως εξής «Γιορτάστε το, πείτε το, κάντε έρωτα, κάντε γάμους κι αρραβώνες, σε εκκλησίες δημαρχεία βάρκες και παραλίες. Μην κρύβετε τη πρότιμησή σας και τη σεξουαλικότητα σας όποια κι αν είναι. Ομόφυλα ζευγάρια απαιτείστε ίσα δικαιώματα για γάμο και υιοθεσία, μοιράστε την αγάπη σας που ξέρω πως σας πνίγει. Είμαστε δίπλα σας». Σου την «έπεσαν» για αυτή την ανάρτηση;

«Πάντα σου την πέφτουν εάν εκφραστείς υπέρ μιας κοινωνικής ομάδας που καταπιέζεται. Αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Το ζητούμενο είναι να λύσει η πολιτεία άμεσα αυτά τα θέματα για τα ομόφυλα ζευγάρια. Είναι θέμα δικαιοσύνης και ισότητας».

Σκέφτομαι λοιπόν, τόσην ώρα που μιλάμε ότι γενικά δεν είσαι από τους καλλιτέχνες των οποίων μια τοποθέτηση για κοινωνικά θέματα ή για ζητήματα πολιτικής θα πάρει δημοσιότητα. Ενώ είχες κάνει πολλές αναρτήσεις για το Εφετείο και γενικά για τη Δίκη της Χρυσής Αυγής, αργότερα για τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης με την αστυνομική βία, από τον δημόσιο λόγο σου στο καφενείο του facebook δεν επιλέγεται ποτέ κάτι τέτοιο για να γίνει viral.

«Μα ναι, είναι γνωστό πια ότι viral θα γίνει  κάτι λίγο «περίεργο» και παρερμηνεύσιμο. Έχω ακούσει ότι θεωρούμαι απολιτίκ και είναι πολύ λάθος αυτό».

Έχεις κανιβαλλιστεί στο παρελθόν για πράγατα που έχεις γράψει. Όταν πριν από λίγα χρόνια, σε κάτι ταραγμένες Δεκεμβριανές ημέρες, σε εκδηλώσεις μνήμης για τον Γρηγορόπουλο και συμπαράστασης για τον απεργό πείνας Ρωμανό, που συνοδεύτηκαν από αστυνομική βία, εσύ έγραφες να καθαριστούν τα παγκάκια της Αθήνας από χημικά και μολότωφ.

«Αυτό που έγραψα περερμηνεύτηκε, βέβαια, ήταν άστοχο και έπρεπε να το περιμένω. Η ιστορία είναι η εξής. Έκανα αυτή την ανάρτηση γιατί είχα γράψει ένα τραγούδι, το «Σημείωμα σε παγκάκι στο Σύνταγμα»   , αρκετά αστείο, αλλά έλεγε  «θα σας το πω τραγουδιστά για να ακουστεί πιο μαλακά, θα τα σπάσω όλα και θα βάλω και φωτιά».

Το οποίο είχα γράψει με θυμό για όσα είχαν συμβεί και συνέβαιναν εξαιτίας της αστυνομικής βίας. Ένοιωθα όμως, ότι με τέτοιους στίχους ωθώ νέα παιδιά που έρχονται στις συναυλίες μου στη βία. Μου έλεγαν μάλιστα, «μπράβο, επανάσταση, να τα σπάσουμε». Το λάθος μου με την ανάρτηση με την οποία έγινε χαμός ήταν ότι θεωρούσα ότι γνωρίζουν το τραγούδι «Παγκάκι στο Σύνταγμα». Δεν περίμενα ότι θα γίνει αυτό που έγινε. Ήταν λάθος μου γιατί το facebook δεν είναι χώρος συναυλίας μου όπου μπορώ να λέω διάφορα, και μάλιστα σε κόσμο που με γνωρίζει. Ξαφνιάστηκα με τις αντιδράσεις αλλά κατάλαβα ότι είναι πιθανόν να φαίνονται σε κάποιον που δεν με ήξερε  ένας τύπος ο οποίος είναι στην κοσμάρα του και λέει «παιδιά που  πετάτε μολότοφ και μπάτσοι που ρίχνετε χημικά μαζευτείτε όλοι να είμαστε αγαπημένοι». Ήταν εντελώς λάθος. Όλο άκυρο. Από την άλλη, εάν με ρωτούσες, και σήμερα την ίδια ακριβώς δήλωση θα έκανα, αλλά με άλλο τρόπο. Επιμένω. Όχι στη βία. Υπάρχουν πιο έξυπνοι τρόποι να διεκδικηθούν αιτήματα κι αγώνες».

Είσαι ο τύπος που σηκώνεται από τον καναπέ και κατεβαίνει στον δρόμο, σε πορείες;

«Βεβαίως και κατεβαίνω, όπως πήγα στο Εφετείο γιατί αισθανόμουν ότι πνίγεται η ελευθερία μου. Ο φασισμός, ο ρατσισμός και ό,τι πρεσβεύει αυτό το μόρφωμα η Χρυσή Αυγή, με βγάζουν στην πρώτη γραμμή».

Πιστεύεις ότι πολλοί έχουν άποψη για εσένα μόνο και μόνο επειδή σε βλέπουν στο «The Voice» και ότι έχει κυριαρχήσει αυτή η δημόσια εικόνα σου;

«Ναι το πιστεύω. Δεν είναι παράλογο άλλωστε».

Σου έχει κάνει κακό αυτό;

«Οχι καθόλου. Τώρα που ερχόμουν, ήμουν σταματημένος στο φανάρι και δύο παιδιά που ξεφόρτωναν κάτι φυτά μου φώναξαν «τραγούδησε μας κάτι ρε Μαραβέγια». Και τους τραγούδησα λίγο το «Δε ζητάω πολλά». Τότε μου φώναξε  ο ένας «α ρε μπαγάσα». Αυτό δε συνέβαινε πριν από το «The Voice». Ε μια τέτοια στιγμή, που θα την έλεγα αυθόρμητη λαΐκή επικοινωνία με τον κόσμο, μου αρέσει πολύ».

image0 1

Έχεις βρει την ισορροπία στο ότι έχεις και φαν και haters;

«Ποτέ δε θα τη βρω». Αυτό που με στενοχωρεί βαθιά και με διαλύει είναι ότι υπάρχει μια σύγχυση, ότι εγώ δήλωσα να φύγουν οι άστεγοι από τα παγκάκια. Είναι μεγάλη παρεξήγηση και είναι άδικο. Δεν με νοιάζει να πούνε ότι λέω τα πιο απαίσια τραγούδια του κόσμου, ότι είμαι ο πιο φλώρος και απολιτίκ, αλλά όχι ότι με ενοχλούν οι άστεγοι. Μου έγραφαν στο τουίτερ «χαίρεσαι τώρα που διώχνουν τους άστεγους από το Σύνταγμα;».

Να πάμε αλλού τώρα, πιο κεντρική πολιτική σκηνή. Πώς σου φαίνεται που ο Γιώργος Παπανδρέου, ο άνθρωπος που έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ διεκδικεί πάλι την προεδρεία του ΚΙΝΑΛ;

«Deja vu. Θέλω να δω νέους ανθρώπους. Δεν με εκφράζουν πολύ τα υφιστάμενα κόμματα. Το επίπεδο πολιτικού λόγου στην Ελλάδα είναι χαμηλό».

Πάντως, εάν γίνει πάλι πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ ο Παπανδρέου θα γυρίσουμε πίσω στη δεκαετία του 90, όπου ένας Παπανδρέου ήταν εναντίον ενός Μητσοτάκη. Δεν το λές και πρόοδο για την πολιτική ζωή της χώρας…

«Περιμένοντας τα παιδιά του Τσίπρα! Πέρα από την πλάκα, δυστυχώς αυτό δε συμβαίνει μόνο στην πολιτική ζωή. Υπάρχει ένας νεποτισμός στην Ελλάδα. Στα επαγγέλματα, στις επιχειρήσεις, είναι δείγμα συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας».

Τα αριστερά κόμματα σε εκφράζουν;

«Απογοητεύτηκα από τη σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, όπως αργότερα και με κάποιες μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ. Ξαφνιάστηκα δυσάρεστα. Προσπαθώ βέβαια, να κατανοώ ορισμένες κινήσεις που κάνουν τα κόμματα της Αριστεράς και του Κέντρου. Γενικά θα ήθελα ο πολιτικός άξονας να μετατοπιστεί από τα άκρα. Η ΝΔ πρέπει να πάει προς το κέντρο. Η Αριστερά να εκσυγχρονιστεί, να γίνει πιο ευρωπαΐκή. Αυτό που θέλω είναι ένα κράτος σοβαρό, κι όχι να μας ρυθμίζει τις τύχες μας μια αόριστη «αγορά» χωρίς κανένα όριο παρά μόνο το αλόγιστο κέρδος που σταματημό δεν έχει. Θέλω ένα πιο δίκαιο οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο όπου υπάρχουν  όρια στη συσσώρευση κεφαλαίου και οι εργαζόμενοι αναπνέουν χωρίς να καταπατούνται βασικά εργασιακά δικαιώματα. Τώρα, ποιό κόμμα μπορεί να τα εκφράσει αυτά, ποσώς με ενδιαφέρει. Η κοινωνική πολιτική είναι μονόδρομος. Δεν θέλω να φανώ δυσοίωνος αλλά φοβάμαι πως σε έναν ακόμη πιο σκληρό καπιταλισμό θα δούμε μια βίαιη ρήξη στη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η πανδημία ήταν μεγάλο μάθημα. Επίκεντρο πρέπει πάντα να είναι ο άνθρωπος. Και η συγκεκριμένη κυβέρνηση, στην αρχή της πανδημίας έπραξε σωστά που έβαλε μπροστά τον άνθρωπο, και μας έκλεισε μέσα. Σκέψου τι έκανε ο Τραμπ στην Αμερική, δεν ήθελε να θυσιάσει την οικονομία για να σωθούν άνθρωποι».

Είχαμε τις εικόνες με τα φέρετρα από το Μπέργκαμο της γειτονικής Ιταλίας….

«Ναι αυτές οι φρικτές εικόνες. Βέβαια, η πανδημία μας έδωσε κι άλλο μάθημα. Πόσο απαραίτητο είναι το δημόσιο σύστημα υγείας. Έπρεπε να στηρίξουν τη δημόσια υγεία και δεν το έκαναν. Γενικά η ενίσχυση του κράτους πρόνοιας είναι μονόδρομος. Μετά την πανδημία, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία και δεν είναι θέμα Αριστεράς, Δεξιάς. Θα έπρεπε σε τέτοια ζητήματα να υπάρχει ομοφωνία».

maraveyas νεα 1

Κάνεις μια πολύ ωραία εκπομπή στην ΕΡΤ, «Δυνατά», η οποία όμως, δεν έχει «ακουστεί», σε αντίθεση με την άλλη παραγωγή της ΕΡΤ, το «Μουσικό Κουτί» του Νίκου Πορτοκάλογλου.

«Γενικά, έχοντας την εμπειρία με τις παλιότερες εκπομπές, «Μεσόγειο» και «Μουσική Παντού», νομίζω ότι χρειάζεται χρόνος για να ακουστεί κάτι και να χτιστεί ένα κοινό που να παρακολουθεί συστηματικά. Για το «Μουσικό Κουτί» είναι δεύτερος χρόνος. Γενικά πάντως, η ΕΡΤ είναι σε καλό δρόμο. Μου αρέσει πολύ η σειρά «Τα καλύτερα μας χρόνια» και η ΕΤ2 ετοιμάζει πολύ ωραία ντοκιμαντέρ».

Πριν από λίγες ημέρες, το  «Μουσικό Κουτί», που είναι εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης και αυτό έχει σημασία, φιλοξένησε την Αφροδίτη Μάνου, η οποία τα τελευταία χρόνια εκφράζει ρατσιστικές και ακροδεξιές απόψεις. Ανοίγει βέβαια, αυτό και τη συζήτηση για το κατά πόσον το έργο κάποιου ταυτίζεται με τις απόψεις και την προσωπικότητα του.

«Θα σου πω την δική μου άποψη που δεν έχει να κάνει με την εκπομπή. Προσωπικά, με νοιάζει η πολιτική στάση και η θέση ενός ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία. Δεν μπορώ να θαυμάσω έναν καλλιτέχνη εάν δεν έχει κάποιες αρχές και έναν αξιακό κώδικα που με εκφράζει».

Είσαι δηλαδή από αυτούς που δεν διαχωρίζουν τη στάση ζωής από την εικόνα του καλλιτέχνη.

«Ναι, είμαι από αυτούς. Γενικά μιλώντας και γνωρίζοντας απόλυτα ότι ιστορικά έχουν υπάρξει μεγάλοι καλλιτέχνες που υποστήριξαν μέχρι τον φασισμό».

Από την σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Ρίφενσταλ, μέχρι κλασικούς συνθέτες και συγγραφείς.

«Ακριβώς. Όμως, έτσι είμαι εγώ. Δεν με νοιάζει η υψηλή τέχνη όταν εκφράζεται από ένα τέρας. Αποδομείται μέσα μου η καλλιτεχνική  του αξία. Δεν ξέρω εάν είναι κακό ή καλό, αλλά έτσι σκέφτομαι, έτσι νοιώθω».

Θα κάνεις εμφανίσεις φέτος ή το φοβάσαι;

«Δεν έχω χρόνο. Η εκπομπή απαιτεί πάρα πολλές ώρες δουλειάς. Εάν στην πορεία δω ότι μπορώ και έχω χρόνο, θα ήθελα. Ακόμα δεν το βλέπω. Είχα τον πιο φορτωμένο Σεπτέμβρη της ζωής μου. Γίνεται μεγάλη προετοιμασία, από τα σηματάκια της εκπομπής και τις διασκευές κομματιών, μέχρι τις συνεντεύξεις με τους καλεσμένους. Θέλω να είμαι διαβασμένος και να έχω διαύγεια όταν μιλάω μαζί τους, δεν είμαι δημοσιογράφος, θέλω να κάνουμε ωραίες συζητήσεις».

Και με όλο αυτό το τρέξιμο πώς χαλαρώνεις στην καθημερινότητα σου; Κανά σινεμαδάκι;

«Δεν προλαβαίνω προς το παρόν να πάω σινεμά. Έχω δει μια σειρά στο netflix, το «Squid Game», αλλά δεν τρελάθηκα. Μου αρέσει που οι Νοτιοκοράτες έχουν μια πολιτική στάση στα πράγματα, αυτή η θεματική με τη φτώχεια και την κοινωνική καταπίεση που είδαμε στην ταινία «Τα Παράσιτα», αλλά το «Squid Game» είναι ρηχό και επιφανειακό».

Θες ακόμα να κάνεις τη δική σου ταινία;

«Είδες πόσα χρόνια το λέω; Να, ούτε ταινία έχω κάνει, ούτε δίσκο έχω κάνει τελευταία».

Να σου πω, προέκυψε λίγο μεταφυσικά η σχέση σου με το σινεμά λές; Πήγες στο Ωδείο στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου καλλιτεχνικός διευθυντής υπήρξε ο Νίνο Ρότα…

«Μπορεί. Ήταν και η συνάντηση με τον Ένιο Μορικόνε… Πιτσιρικάς, 23 χρονών, έφυγα από το Μπάρι και πήγα στη Σιένα σε ένα καλοκαιρινό εργαστήριο με τον Μορικόνε. Αγαπούσα πολύ το σινεμά πάντα. Στα 18 μου ήθελα να σπουδάσω κινηματογράφο».

Αλλά τελικά πήγες στην Ιταλία να σπουδάσεις στατιστική.

«Ναι κώλωσα. Μου βγήκε το σύνδρομο συντηρητισμού».

Επικράτησε λίγο μέσα σου και το παιδί από την επαρχία, η κουλτούρα της επαρχίας…

«Ε ναι. Μην ξεχνάς ότι είμαι παιδί της γενιάς όπου όλοι έπρεπε να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι, είτε στο εξωτερικό είτε στην Ελλάδα. Κυριάρχησε το συντηρητικό στοιχείο, αλλά εντάξει, μετά το έσπασα το τσόφλι και βγήκα! ».

Ναι, αλλά πρώτα τελείωσες τη στατιστική που σπούδαζες και για χάρη της εγκατέλειψες τις σπουδές σου στο Ωδείο στο Μπάρι.

«Ναι, έτσι. Και αφού δούλεψα και στο Πολυτεχνείο σε μια ερευνητική ομάδα με τον καθηγητή Γιαννή, μετά παραιτήθηκα και…»

Και …yolo;

«Ναι. Ξεκίνησα από το μηδέν. Άρχισα να πηγαίνω σε ακροάσεις, πρώτα στον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο και στην Ορχήστρα του Δρόμου, και έφαγα περίπου…πόρτα. Δεν έπαιξα στο πιάνο όπως έπρεπε, όπως δηλαδή ήθελε ο Παναγώτης. Την πρώτη φορά έψαχνε πιανίστα και ακορντεονίστα. Στο ακορντεόν ήταν ευχαριστημένος. Στο πιάνο μου λέει «ήθελα κάτι παραπάνω, αλλά  πρόσθεσε «θα σε έχω υπόψιν μου γιατί βλέπω πολύ ταλέντο». Μετά έκανε οντισιόν ο Σαββόπουλος και με πήρε. Και εμένα και τον Μουζουράκη. Έπειτα πάλι ήθελε πιανίστα ο Παναγιώτης και πηγαίνω και του λέω «ρε συ θες να παίξω ακορντεόν και να τραγουδάω λίγο; Μην με αγχώνεις με το πιάνο». Τελικά πήρε και πιανίστα και εμένα. Έτσι άνοιξε ο δρόμος μου. Οφείλω πολλά στον Παναγώτη. Είναι ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης. Άκουσε τα ντέμο μου, καταλάβε τι μουσική κάνω, ξεχώρισε τι μου πάει. Είναι και παραγωγός και casting director και όλα τα καλά».

image1

Στα πρώτα σου live, στον «Σταυρό του Νότου» λειτούργησε πολύ το word of mouth. Ακούγαμε ότι εκεί κάτι συμβαίνει, κάτι χαρούμενο, ένα πανηγύρι χωρίς κλαρίνα. Είσαι τόσο εξωστρεφής όσο και στις συναυλίες σου; Σκοτεινιές δεν έχεις;

«Πώς! Και έχω αρχίσει να τις βγάζω στα live. Βάζω και πιο εσωστρεφή πράγματα, και πιο αργό τέμπο».

Πέρασες ομως, φάση άγχους με αυτό; Δηλαδή να σκέφτεσαι ότι το κοινό σου είναι συνηθισμένο να νοιώθει πολύ χαρά στις συναυλίες κι ότι δεν θα ήθελε πιο «βαριά» ατμόσφαιρα.

«Εννοείται. Έκανα μια μετάβαση πέρυσι στο «Άλσος». Ήμουν πιο «μαζεμένος», πιο αργά τέμπο, λιγότερο φωτεινό live. Μετά τον εγκλεισμό όμως, και έτσι όπως πέρασα φρικτά και τον covid ήθελα πολύ να χορέψω και να εκτονωθώ. Και παραμένω σε αυτό το mood. Ας χορέψουμε γιατί χανόμαστε!

Νομίζω πρέπει να κλείσουμε με αυτό το μότο, αυτήν την προτροπή.

«Ας χορέψουμε γιατί χανόμαστε!»

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ