Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2022

Χάρης Τζωρτζάκης: Να πάει στο διάολο όλο το πολιτικό σύστημα, μαζί και η αντιπολίτευση, γιατί είναι ανίκανο να προστατεύσει τον κόσμο

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Με αφορμή την παράσταση στην οποία παίζει, «Ποντικοπαγίδα», κάναμε με τον Χάρη Τζωρτζάκη μια συνομιλία εφ όλης της ύλης: για το θέατρο, την τέχνη, την πανδημία, τις πολιτικές εξουσίες αλλά και τους καλλιτέχνες που συναγελάζονται με αυτές...

της Χρυσούλας Παπαΐωάννου

Η κουβέντα μας έγινε σε μια περίεργη συγκυρία. Ημέρες γιορτών, αλλά όχι στο σύνηθες εορταστικό κλίμα ραστώνης και ανεμελιάς. Ημέρες που τα κρούσματα άρχισαν να εκτοξεύονται κατακόρυφα. Επαφές με κρούσματα. Απανωτά τεστ, κ.ο.κ. Αναπόφευκτα ξεκινήσαμε από την υγειονομική κρίση-μονόδρομος πια τόσο στις προσωπικές όσο και τις επαγγελματικές μας επαφές- που έχει βάλει ένα παρατεταμένο pause στην «κανονικότητα» μας, διαδοχικές καραντίνες, και εσχάτως μια τεράστια αγωνία για το από εδώ και πέρα: στην υγεία, στη ζωή, στη δουλειά. Η παράσταση πάντως, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Χάρης Τζωρτζάκης πάει «σφαίρα». Η «Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι, σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή, στο Θέατρο Ακάδημος αγκαλιάστηκε από τον κόσμο, και από τις 8 Ιανουαρίου, μετά από μια μικρή διακοπή, θα σηκώσει και πάλι αυλαία.

Αλλά η συζήτηση μας δεν μένει εκεί, στην τέχνη και το θέατρο. Πάει και στα «άλλα»: την κοινωνία μας, την κυβέρνηση, τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες, τον ρόλο των καλλιτεχνών. Ή μήπως τελικά όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους; Μάλλον για έναν άνθρωπο σαν τον Χάρη Τζωρτζάκη, τέχνη και ζωή πάνε μαζί, με θάρρος και συνέπεια, με συνειδητές επιλογές που ενίοτε έχουν και κόστος. Και από την άλλη, τέχνη και εξουσία δεν πάνε καθόλου… πακέτο. Και μας εξηγεί το γιατί…

270260172 448879876692971 1384493412605836972 n 1

«Ποντικοπαγίδα» λοιπόν φέτος. Φοβερή παράσταση.

«Το πιο πολυπαιγμένο έργο της Αγκάθα Κρίστι. Εβδομήντα χρόνια παιζόταν στο Λονδίνο. Η μακροβιότερη παράσταση».

Ποιόν υποδύεσαι;

«Τον αρχιτέκτονα. Το έργο έχει μεταφερθεί στη δεκαετία του 90 στην Ελλάδα.  Ήταν επιλογή της Κίρκης (Καραλή) η εποχή προφανώς για τους δικούς της λόγους. Άλλωστε είναι έργο που μπορεί να τοποθετηθεί οπουδήποτε. Διαδραματίζεται σε ένα μικρό ξενοδοχείο και ψάχνουν να βρούνε τον δολοφόνο. Κλασικό στόρι ενός αστυνομικού μυθιστορήματος».

Πάει καλά, την έχει αγκαλιάσει ο κόσμος, αλλά φαντάζομαι και εσύ και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης θα έχετε ανασφάλεια έτσι όπως εξελίσσεται η πανδημία στο κατά πόσον πρώτον θα συνεχίσετε, και δεύτερον εάν θα έχετε κόσμο.

«Μέχρι τώρα πήγαμε πάρα πολύ καλά. Πέρα από το ότι η παράσταση αρέσει στον κόσμο, το ίδιο το brandname της Αγκάθα Κρίστι είναι τεράστιο. Την αγαπάνε στην Ελλάδα».

Και τώρα τι γίνεται;

«Έχουμε σταματήσει για κάποιες μέρες και περιμένουμε να ξεκινήσουμε πάλι».

Γενικά όμως, υπάρχει αμηχανία στον χώρο του πολιτισμού με τόσα κρούσματα…

«Ακόμα και τις τελευταίες μέρες που ξεκίνησαν τα πολλά κρούσματα είμαστε γεμάτοι. Θεωρώ ότι ο κόσμος έχει εμπιστοσύνη στα θέατρα. Γιατί πραγματικά τηρούνται τα μέτρα. Γίνονται οι απαραίτητοι έλεγχοι και είναι όλοι με μάσκα μέσα στον χώρο. Με το που κατεβάσει κάποιος τη μάσκα στη μύτη, ο ταξιθέτης έρχεται με λέιζερ και του το επισημαίνει. Νομίζω είναι ασφαλές το να έρχεται κάποιος στο θέατρο».

Είναι σαφές πλέον ότι μας φέρονται σαν να είμαστε υπήκοοι, κι όχι πολίτες

Σε φοβίζει το ενδεχόμενο να πατηθεί ένα shut down στον πολιτισμό; Και το ενδεχόμενο να ακολουθήσει η πολιτεία την ίδια πολιτική, όπως και πέρσι, δηλαδή να μείνετε ξεκρέμαστοι.

«Νομίζω ότι δεν έχει νόημα να μιλήσουμε άλλο για την οργανωμένη πολιτεία. Είναι σαφές πλέον ότι μας φέρονται σαν να είμαστε υπήκοοι, κι όχι πολίτες. Έτσι νοιώθω. Επομένως, δε νομίζω ότι έχει νόημα αυτή τη στιγμή να κριτικάρουμε ο,τιδήποτε».

Δε μπορώ να διανοηθώ πώς θα πληρώσουν PCR άνθρωποι που δεν έχουν 50 ευρώ για να φάνε. Για αυτό λέω ότι είμαστε μόνοι μας

Άρα έχεις αποδεχτεί ότι ως κλάδος είστε μόνοι, ως πολίτες είμαστε μόνοι, κ.ο.κ.;

«Αυτή είναι η πραγματικότητα. Βλέπουμε ότι με 40.000 κρούσματα δεν υπάρχει ακόμα μέριμνα για δωρεάν PCR. Το κόστος είναι δυσβάσταχτο. Τις προάλλες ήρθα σε επαφή με κρούσμα. Έδωσα 60 ευρώ, προχθές άλλα δεν ξέρω κι εγώ πόσα και για να ξαναπαίξω στο θέατρο πρέπει να κάνω πάλι μοριακό. Και εντάξει, πες ότι εγώ έχω δουλειά και μπορώ να τα βγάλω πέρα. Δε μπορώ να διανοηθώ πώς θα πληρώσουν PCR άνθρωποι που δεν έχουν 50 ευρώ για να φάνε. Για αυτό λέω ότι είμαστε μόνοι μας. Δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζουμε. Θα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Έβλεπα κάτι ντοκιμαντέρ για τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι άνθρωποι που ήταν στο πεδίο της μάχης, για να επιβιώσουν, έπρεπε να αυτοσχεδιάσουν. Κάπως έτσι πρέπει κι εμείς… και να επιβιώσουμε και να αυτοσχεδιάσουμε. Να βοηθήσει ο ένας τον άλλον, να προστατευτούμε όσο μπορούμε και βλέπουμε… Ακόμα κι όταν αλλάξουν τα πράγματα, δεν μπορούν να γίνουν και πολλά, μιλάμε για καμένη γη. Υπάρχει μια απαισιοδοξία. Όλοι γνωρίζουν ότι όλα αυτά έχουν γίνει με υπερδανεισμό. Ακόμα και τα επιδόματα που δόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια θα ζητηθούν πίσω και το μάρμαρο θα το πληρώσουμε όλοι εμείς. Κάποια στιγμή θα έρθει όχι μία τρόικα αλλά εκατό. Και τα λεφτά δε θα τα πληρώσουν ούτε οι τράπεζες, ούτε οι επιχειρηματίες, αλλά εμείς. Όπως και την προηγούμενη φορά».

270326383 5221092471243406 7266144847341447661 n

Θυμάσαι πέρυσι που μας έλεγαν οι κυβερνώντες ότι η πανδημία είναι μια ευκαιρία να βρούμε τον εαυτό μας; Τελικά τον βρήκαμε ή τον χάσαμε;

«Δε νομίζω ότι μπορούμε να τραβάμε γραμμές στη ζωή και να λέμε τι συνέβη πριν και τι συνέβη μετά. Γιατί έτσι αφαιρούμε από εμάς και τις ευθύνες που μας αναλογούν. Βαρέθηκα να χαΐδεύουμε ο ένας τα αυτιά του άλλου, και του λαού και της κοινωνίας».

Τι εννοείς;

«Φταίμε εμείς για αυτό που συμβαίνει».

Το πας στην ευθύνη της ψήφου, ότι δηλαδή ο λαός εξέλεξε αυτή την κυβέρνηση; Το πας στο «μαζί τα φάγαμε»; Τι εννοείς;

«Καμία σχέση. Δεν είναι μόνο τι ψηφίζουμε. Νομίζω ότι αυτό που ζούμε αρέσει σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας».

Αρέσει στον κόσμο τελικά το δόγμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια αλλά και τάξη και ασφάλεια, κι ας πεθάνουμε της πείνας

Ποιο μέρος της ζωής μας αρέσει δηλαδή;

«Ο εκδημοκρατισμένος φασισμός. Νομίζω ότι αρέσει στον κόσμο τελικά το δόγμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια αλλά και τάξη και ασφάλεια, κι ας πεθάνουμε της πείνας».

Να πάει στο διάολο όλο το πολιτικό σύστημα, μαζί και η αντιπολίτευση, γιατί είναι ανίκανο να προστατεύσει τον κόσμο

Αυτά τα δόγματα είναι βαθιά ριζωμένα στην ελληνική κουλτούρα.

«Ζούμε και το άλλο. Οποιοσδήποτε λέει κάτι για να ασκήσει μια κριτική σε αυτή την κυβέρνηση, γίνεται αμέσως στόχος. Εμένα όταν μιλάω με βρίζουν συνέχεια, μου στέλνουν απειλητικά μηνύματα λες και εγώ τα βάζω με τον κόσμο κι όχι μ΄ αυτούς που τρώνε με χρυσά κουτάλια. Βγαίνω δημόσια και λέω ότι αυτοί που τρώνε με χρυσά κουτάλια μας έχουν γραμμένους και είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης και να δούμε τι θα κάνουμε και με βρίζουν. Για ποιό λόγο; Για να προστατεύσουν τον Μητσοτάκη; Να πάει στο διάολο όλο το πολιτικό σύστημα, μαζί και η αντιπολίτευση, γιατί είναι ανίκανο να προστατεύσει τον κόσμο που θέλει κάτι άλλο, κι ας είναι και μειοψηφία».

Η αντιπολίτευση δεν έχει την πολιτική εξουσία να πάρει μέτρα και να προστατεύσει τον κόσμο.

«Βγήκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Κουρουμπλής και είπε την αλήθεια, αυτό που λέγαμε μεταξύ μας, ότι πέθανε κάποιος εκτός ΜΕΘ. Ε, αυτό είναι δολοφονία. Δεν είναι; Είπε ο πρωθυπουργός δεν έχω επίσημα στοιχεία. Και το ακούσαμε αυτό. Και βγαίνει ένας βουλευτής και το ονομάζει δολοφονία και στη συνέχεια ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον διαγράφει. Τι μήνυμα δίνει στον λαό; Να φερόμαστε με το γάντι; Να μιλάμε πολιτισμένα; Τι πολιτισμένα; Πεθαίνουμε. Τι έχει συμβεί αυτά τα τρία χρόνια; Έχει βγει τρεις φορές ο πρωθυπουργός και έχει πανηγυρίσει ότι τελειώσαμε παιδιά. Έχουμε υπουργό υγείας τον Θάνο Πλεύρη εν μέσω παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Έχουμε χάσει τα μυαλά μας σε αυτή τη χώρα; Και το μόνο που τους νοιάζει είναι μην είναι κάποιος συριζαίος;».

Τι θα περίμενες από την αντιπολίτευση;

«Θα περίμενα επίθεση με κάθε μέσο και τρόπο. Και εννοώ πολιτική επίθεση γιατί ζούμε και σε καιρούς που ο,τιδήποτε και να πεις, παρερμηνεύεται. Θα βγει κανένας και θα πει ότι υποκινώ τη βία. Έχουμε χάσει τα μυαλά μας. Λοιπόν, το ξαναλέω: θα περίμενα πολιτική επίθεση με κάθε κόστος για να πέσει αυτή η κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση είναι για γέλια και για κλάματα. Τι μήνυμα δίνεις όταν διαγράφεις κάποιον ο οποίος εκφράζει-με τρόπο χονδροειδή- μια αλήθεια; Μπορεί να μην είναι εσκεμμένη δολοφονία ή με δόλο αλλά όταν έχουμε τα μέσα να προστεύσουμε ανθρώπινες ζωές και δεν το κάνουμε, τι είναι; Φτάσαμε στη λογική ότι εντάξει πεθαίνουν μεγάλοι. Μα έστω και έναν να μπορέσουμε να σώσουμε..Και βγαίνουν και λένε ότι πάλι καλά που δεν ακούσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξουμε παραπάνω ΜΕΘ; Και το λένε συνέχεια. Τις προάλλες πέθανε στη Θεσσαλονίκη ένα παιδί 36 χρονών, μουσικός, ήταν δύο βδομάδες εκτός ΜΕΘ. Περιστατικό που γνωρίζω καλά. Πέθανε 36 χρονών γιατί δεν έβρισκε νοσοκομείο και άφησε πίσω του ένα παιδάκι. Ποιος θα τον υπερασπιστεί αυτόν τον άνθρωπο αν όχι εμείς;».

Είσαι απ τους ανθρώπους που μιλάνε, δεν κοιτάνε την πάρτη τους και το σπιτάκι τους. Νιώθεις ότι η κοινωνία γενικά αντιδρά; 

«Εγώ απλά λέω δημόσια αυτά που λέμε μεταξύ μας. Τίποτε άλλο».

Ναι, αλλά εμείς λέμε αυτά μεταξύ μας…

«Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια ανημπόρια, δεν μπορούν να εκφραστούν συλλογικά αυτά που συζητάμε μεταξύ μας. Και βλέπεις ότι όταν εκτίθεσαι δημόσια και εκφράζεις μια θέση που είναι, κατά τη γνώμη μου, η κοινή λογική, σε βρίζουν. Προσπαθώ να πω πέντε πράγματα, ακομμάτιστος και χωρίς να έχω ανάγκη κανέναν. Δεν είχα ποτέ ανάγκη κανένα κόμμα, ούτε σκοπεύω να πολιτευτώ ή να πάρω κάποια θέση. Γιατί κι αυτό το έχω ακούσει. Όχι όμως, κι ότι δε θα μιλήσω για να μην πούνε «α αυτός είναι ΣΥΡΙΖΑ». Σου είπα και πριν, αΐ στο διάολο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά φυσικά και πιστεύω ότι εάν ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπήρχε πιο ανθρώπινη μεταχείριση σε σχέση με την πανδημία. Το πιστεύω. Δεν με κάνει όμως, αυτό συριζαίο. Πολλοί είναι αυτοί που δεν μιλάνε γιατί φοβούνται μην χαρακτηριστούν. Και πεθαίνει κόσμος… Ας με χαρακτηρίσουν όπως θέλουν».

Με έχουν απειλήσει ότι θα με σκοτώσουν, θα μου κάνουν, θα μου ράνουν…

Έλεγες πριν ότι σε βρίζουν. Σε έχουν απειλήσει;

«Φυσικά, αλλά πλέον δεν ασχολούμαι καθόλου. Απλώς κοιτάζω δεξιά και αριστερά όταν βγαίνω απ΄ το θέατρο ή το σπίτι. Με έχουν απειλήσει ότι θα με σκοτώσουν, θα μου κάνουν, θα μου ράνουν…όλα αυτά τα ωραία του διαδικτύου και της ελληνικής κοινωνίας. Και δεν ξέρεις ποτέ αν θα βρεθεί ένας τρελός… Γιατί εγώ βγαίνω με το όνομα μου, με τη φάτσα μου, ξέρουν πού παίζω. Είπα ότι θα το σηκώσω το κόστος. Για αυτόν τον τόπο, αυτήν την πατρίδα-που κάποιοι δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει η λέξη-έχει χυθεί πολύ αίμα ανθρώπων  για να μπορέσουμε να αρθρώνουμε δύο λέξεις. Και αν δεν τις αρθρώνουμε πουλάμε τους προγόνους και την πατρίδα μας. Σαν καλλιτέχνες είμαστε υποχρεωμένοι να προασπίσουμε το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Είναι χρέος μας. Δεν μπορούμε απλά να παίζουμε τις παραστασούλες ή τις παραστασάρες μας».

Να σε ρωτήσω κάτι άλλο. Συχνά στις αναρτήσεις σου αναφέρεις τα παιδιά σου, γράφεις ας πούμε και με την ιδιότητα του πατέρα, όπως έκανες πρόσφατα όταν έγραψες για ένα κοριτσάκι ρομά που είδες στο φανάρι. Το ίδιο έβλεπες τους ανθρώπους και τον κόσμο πριν γίνεις μπαμπάς ή σε άλλαξε η πατρότητα;

«Από παιδί έτσι ήμουν. Έτσι αισθάνομαι, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Όταν πήγα πρώτη γυμνασίου στη Νέα Μάκρη, είχαν έρθει σχολείο τα πρώτα παιδιά των Αλβανών στην Ελλάδα. Κάθισα στο τελευταίο θρανίο με ένα παιδί γιατί είδα ότι δεν καθόταν κανένας μαζί του. Σκέφτηκα «ένας μόνος του». Όταν λοιπόν, αυτό το παιδί ο Αρμάντο περπατούσε δίπλα από άλλα, αυτά έκλειναν τη μύτη τους γιατί έλεγαν ότι βρομούσε. Αυτά που άκουγαν από τις οικογένειες τους, αυτά έκαναν».

Ρατσισμός είναι για να στο πω με ένα παράδειγμα σαν …. να παίζει ο Μάικ Τάισον με κάποιον που κάνει πρώτη φορά μποξ

Έχουμε κάνει βήματα από τότε στον ρατσισμό και τη ξενοφοβία;

«Όχι δεν έχουμε κάνει. Νομίζω ότι στα σχολεία κάνουν ακόμα έτσι την μπλούζα, κρύβουν δηλαδή τη μύτη. Απλά δεν το κάνουν για τους Αλβανούς, το κάνουν για τους μαύρους. Δεν είναι το χρώμα που ενοχλεί τους ρατσιστές, αλλά το ότι κάποιος είναι αδύναμος και είναι πιο εύκολος στόχος. Είναι πιο εύκολο να τα βάλεις με τους αδύναμους γιατί για να τα βάλεις με την εξουσία θέλει κότσια. Ρατσισμός είναι για να στο πω με ένα παράδειγμα σαν …. να παίζει ο Μάικ Τάισον με κάποιον που κάνει πρώτη φορά μποξ».

Η Στέλλα Άντλερ έχει πει ότι η ζωή εξοντώνει την ψυχή και η τέχνη σου θυμίζει ότι έχεις ψυχή. Συμφωνείς;

«Όχι σε καμία περίπτωση. Η ζωή είναι αυτή που σου δίνει ψυχή για την τέχνη, που σημαίνει να κάνεις τη ζωή όνειρο, όπως έλεγε ο Τσέχοφ. Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι αυτό που λέει η Άντλερ είναι σαν η τέχνη να είναι καταφύγιο. Πιστεύω ότι η τέχνη υψώνει τη ζωή. Έχω μεγάλο έρωτα για τη ζωή, και εννοώ όλο αυτό το χάος με τα ηλιοβασιλέματα, τις ομορφιές, τις ασχήμιες, τα παιδιά, τις αρρώστιες, τους θανάτους. Η ζωή δεν είναι μια χαζοχαρουμενιά. Αλλά μέσα στη ζωή πρέπει να είμαστε όμορφοι άνθρωποι, να μην κάνουμε κακό στους άλλους. Και αυτό δεν είναι καθόλου απλό».

Σε ένα από τα πρότζεκτ που ετοιμάζεις, θα αφηγθείς μια πολύ προσωπική σου ιστορία, που έχει στην καρδιά της την απώλεια και τον θάνατο. Αναφέρομαι στη μικρού μήκους ταινία για την απώλεια του πρώτου βρέφους που φέρατε στον κόσμο με τη γυναίκα σου. Να σου πω την αλήθεια είχα στο μυαλό μου να σε ρωτήσω γιατί θέλεις να μοιραστείς δημόσια μια τόσο επώδυνη ιστορία, αλλά όσο σε ακούω να μιλάς νοιώθω ότι θες να το κάνεις γιατί είναι σεβασμός απέναντι στη ζωή αυτό που περάσατε.

«Ενδεχομένως κάπως καλύπτει κάποιο κομμάτι της ματαιοδοξίας μου. Αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι για την υστεροφημία το είχα παρεξηγήσει μικρός και μου φαινόταν εγωιστικό. Τελικά όμως, αυτό που μένει από τη ζωή ενός ανθρώπου είναι η αίσθηση που αφήνει πίσω του. Όταν έγινε αυτό είχε ορκιστεί «θα την πω την ιστορία σου». Ότι θα ακουστεί».

Είναι υστεροφημία ενός πλάσματος που έφυγε νωρίς.

«Θέλω να ειπωθεί η ιστορία αυτού του πλάσματος. Έτσι το έχω στο κεφάλι μου».

Τελευταία στιγμή ο ιδιοκτήτης του θεάτρου μας ακύρωσε γιατί αρνήθηκε να παιχτεί στο θέατρο του παράσταση στην οποία θα αναφέρεται το όνομα του Παλαιοκώστα

Και με το θεατρικό που θα ανέβαζες τι γίνεται;

«Λογοκρισία. Η ιδέα μου ήταν να κάνουμε με τον Δημήτρη Τσεκούρα, εξαιρετικό συγγραφέα, ένα έργο βασιμένο στην αυτοβιογραφία του Βασίλη Παλαιοκώστα, «Μια φυσιολογική ζωή», ένα έργο περί δικαίου και τελικά γράφτηκε ένα καινούργιο με αφορμή τη βιογραφία του. Ο Παλαιοκώστας είναι το κεντρικό πρόσωπο, έχουν κρατηθεί τα πραγματικά περιστατικά, αλλά σε μια μορφή εντελώς καινούργια, τοποθετημένο σε άλλο περιβάλλον. Ενώ ειμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε πρόβες, τελευταία στιγμή ο ιδιοκτήτης του θεάτρου μας ακύρωσε γιατί αρνήθηκε να παιχτεί στο θέατρο του παράσταση στην οποία θα αναφέρεται το όνομα του Παλαιοκώστα. Αυτό είναι σημείο των καιρών μας. Όταν λέω εκδημοκρατισμένος φασισμός, αυτό εννοώ. Έχουμε ελευθερία του λόγου μέχρις ενός σημείου. Νομίζεις ότι μιλάς ελεύθερα αλλά δεν είναι έτσι. Δες τι γίνεται στο facebook. Όποιος γράφει εναντίον της κυβέρνησης του ρίχνουν τον λογαριασμό. Δεν υπάρχει ούτε ένας δεξιός που να του έχουν ρίξει το προφίλ. Φέρτε μου έναν, αν βρείτε. Εμένα μου έχουν κατεβάσει τον λογαριασμό τρεις φορές, μία από αυτές για την δημοσίευση που έκανα για την τσιγγανοπούλα που συνάντησα στο φανάρι και δημοσιεύθηκε παντού σε όλα τα μέσα. Δεν είχα ούτε μισή λέξη που να προσβάλλει κανέναν. Τις προάλλες κατέβασαν τον λογαριασμό του Κραουνάκη. Είναι στοχευμένα αυτά που γίνονται. Για να γυρίσουμε και στην παράσταση, στην Ευρώπη αυτά δεν συμβαίνουν».

269948006 202921278718596 7248573784834722593 n

Θα σου θυμίσω ότι το έχουμε ζήσει και στο Εθνικό Θέατρο με την παράσταση «Ισορροπία του Nash» της Πηγής Δημητρακοπούλου που περιελάμβανε κείμενο του Σάββα Ξηρού.

«Εμένα με έδιωξαν από το Εθνικό για αυτό τον λόγο. Ήμουν τέσσερα χρόνια με διαφορετικές διευθύνσεις και συνεχόμενες ακροάσεις. Στη συνέλευση τότε είχα ψηφίσει να κάνουμε απεργία. Την επόμενη χρονιά, ενώ είχα μιλήσει για παραστάσεις, δεν με πήραν καν τηλέφωνο. Και αυτά είχαν γίνει επί ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ακούμε και το άλλο, ότι δεν μιλούσαμε επί ΣΥΡΙΖΑ. Πάντα μιλούσα. Αλλά είναι και γελοίο να ασχολούνται ακόμα με τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι αντιπολίτευση, αντί να ασχολούνται με την κυβέρνηση».

Τίποτα πάντως, δεν σε πτοεί. Αυτό που σκέφτεσαι θα το πεις, θα το γράψεις, θα το δημοσιοποιήσεις και θα αναλάβεις και την ευθύνη.

«Μα μου λένε φίλοι μου «μη μιλάς». Είναι δυνατόν;».

Είπες πριν ότι λες δημόσια αυτά που συζητάμε μεταξύ μας. Έχεις φίλους που συμφωνούν με αυτά που γράφεις αλλά δεν τολμάνε οι ίδιοι να πάρουν θέση;

«Έχω φίλους που απαξιούν. Και τους καταλαβαίνω. Σου λέει θα κάνω τις παραστάσεις μου, όποιος θέλει ας έρχεται, και αυτό που έχω να πω θα το πω μέσω του έργου μου. Κάπως έτσι. Εγώ διαφωνώ με αυτή τη στάση, αλλά την σέβομαι. Φίλους ή γλύφτες δεν έχω. Αλλά οι περισσότεροι απαξιούν να μιλήσουν. Όταν όμως, χρειαστεί να πάρουν θέση, θα πάρουν. Από εκεί και πέρα, η πλειοψηφία είναι άνθρωποι που θέλουν τη δουλίτσα τους. Κι αυτοί που γράφουν για τους κυρ Παντελήδες, αυτοί είναι οι κυρ Παντελήδες, αλλιώς δε θα χαμε τόσους πολλούς κυρ Παντελήδες. Μαθηματικά είναι».

Παρακολούθησες την πρωτοχρονιάτικη φιέστα του Δημάρχου Αθηναίων με τον Σάκη Ρουβά ή τσάμπα έδωσε τόσα λεφτά;

«Τι συζητάμε τώρα..έχει χαθεί η κοινή λογική. Δεν είναι τα λεφτά το θέμα. Αυτό είναι λαΐκισμός. Το θέμα μας είναι ότι πεθαίνουν οι φίλοι μας και οι γονείς μας. Άσε τις φιέστες, φώναξε είκοσι αγγελούδια να πούνε τα κάλαντα, πάρε και είκοσι υγειονομικούς να τους τιμήσεις, κάνε μια σεμνή τελετή με σεβασμό απέναντι σε όλο αυτό που έχει συμβεί και άσε την ποπ κουλτούρα για άλλη στιγμή».

Πάντως, αυτή η φιέστα αισθητική 90s μου κάνει. 

«Δεν είναι το θέμα μας το ότι κάλεσε τον Ρουβά και δεν κάλεσε τον Μίλτο Πασχαλίδη ή τον Θανάση Παπακωνσταντίνου-που ούτως ή άλλως αυτοί δε θα πήγαιναν. Θα πήγαινε ποτέ ο Αγγελάκας; Όχι βέβαια. Αλλά δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε με αυτό. Επιλέγουν κάποιους συγκεκριμένους καλλιτέχνες και έχουν λόγο που το κάνουν. Για τους ίδιους λόγους διαλέγουν και κάποιους ηθοποιούς που τους βάζουν διευθυντές στα θέατρα, στα φεστιβάλ, που τους δίνουν χρήματα για να σκηνοθετούν ταινίες. Γιατί δηλαδή λέμε αυτό για τον Ρουβά και δεν το λέμε για τους άλλους; Επειδή θεωρούμε ότι είναι κουλτουριάρηδες;».

Θεωρείς ότι κάποιοι καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν θεσμικές θέσεις κάνουν παιχνίδια με την εκάστοτε πολιτική εξουσία;

«Εννοείται. Οι περισσότεροι είναι ξεφτίλες. Είδες ποτέ κάποιον σοβαρό καλλιτέχνη μουσικό να παίρνει θέση εξουσίας; Με την εξαίρεση του Αλκίνοου Ιωαννίδη που ήταν στο ΔΣ του Μεγάρου Μουσικής επί ΣΥΡΙΖΑ και πήγε για να βοηθήσει. Ούτε μιλάω για ιερά τέρατα όπως ο Θάνος Μικρούτσικος. Αλλά για άλλους υπάρχει αλισβερίσι».

Εάν αύριο ερχόταν ο υφυπουργός πολιτισμού, ο κ. Γιατρομανωλάκης και σου έλεγε…

«Δε θα ερχόταν ποτέ. Είναι άτοπο το ερώτημα. Θα ήξερε την απάντηση».

Πες ότι τον συμβούλευαν να κάνει πρόταση σε σένα να αναλάβεις μια θεσμική θέση στη λογική μιας μη προβλέψιμης και κόντρας επιλογής. Θα έλεγες όχι;

«Δε θα σήκωνα καν το τηλέφωνο. Και δεν το θεωρώ επαναστατική πράξη. Αλλά δεν γίνεται και να συνομιλείς με την τέχνη και να συνομιλείς με αυτούς τους ανθρώπους. Τους θεωρώ αρπακτικά. Όποιος θέλει να κάνει αρχαία τραγωδία-και εγώ θέλω να κάνω-δε γίνεται να συνομιλεί ταυτόχρονα με την εξουσία».

Με την εξουσία γενικότερα ή με την συγκεκριμένη εξουσία, την παρούσα κυβέρνηση;

«Γενικότερα. Και η προηγούμενη κυβέρνηση τοποθέτησε ανθρώπους στο θέατρο οι οποίοι είχαν αλισβερίσια μαζί της. Ποιος πήρε  Φεστιβάλ Αθηνών όταν υπήρχε η αντίδραση για τον Γιαν Φαμπρ; Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος δεν το πήρε; Αυτός τόσα χρόνια δεν στήριζε ΣΥΡΙΖΑ; Πάλι συνομιλούσαν μεταξύ τους. Τώρα θα μου πεις, κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτές τις θέσεις. Κι εγώ θα απαντήσω ότι κάποιος πρέπει να καταργήσει αυτούς τους θεσμούς. Οι καλλιτέχνες παλιά έκαναν κινήματα, ήταν ενάντια στον ακαδημαΐσμό και έκαναν δικές τους σχολές. Το όνειρο των καλλιτεχνών δηλαδή είναι να γίνουν διευθυντές στο Εθνικό; Να διοικήσουν ένα καράβι που σέρνεται και βουλιάζει; Η κοινωνία είναι οι θεσμοί της. Εγώ λέω να γκρεμίσουμε τέτοιους θεσμούς και δεν εννοώ το Εθνικό Θέατρο, αλλά τη λογική του δημόσιου υπαλλήλου, του βολεμένου».

Για να κλείσουμε, μια τελευταία ερώτηση: Εάν ερχόταν ο πρωθυπουργός στο ξενοδοχειάκι σου, όπως σου αρέσει να το λες, για τριήμερο τι θα του έλεγες;

«Θα έλεγα αυτό που δεν μπορώ να πω γιατί δεν μπορείς να το γράψεις».

Αυτό που έγινε και σλόγκαν και χοροπήδούσε η νεολαία χορεύοντας στα κλάμπ;

«Συ είπας».

Info: «Ποντικοπαγίδα»

Σκηνοθεσία-Δραματουργική Επεξεργασία: Κίρκη Καραλή

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):Βαλέρια Κουρούπη, Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Τζένη Μπότση, Ράνια Οικονομίδου, Νίκος Πολυδερόπουλος, Σήφης Πολυζωίδης, Στάθης Σταμουλακάτος, Χάρης Τζωρτζάκης​

Θέατρο Ακάδημος, Ακαδημίας και Ιπποκράτους 17 – Μετρό Πανεπιστήμιο

Hμέρες και Ώρες Παραστάσεων: Σάββατο 18:00, Κυριακή 20:30, Δευτέρα 19:00, Τρίτη 20:00, Τετάρτη 18:00

Κρατήσεις: 210 0080900

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ