Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Μίλτος Πασχαλίδης: Δεν είμαι κομμουνιστής. Θα ήθελα όμως. Είναι τίτλος τιμής

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο Μίλτος Πασχαλίδης μιλά στο newscenter για τον δίσκο «Εμπάργκο» και τους δύο δημιουργούς του, τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Άλκη Αλκαίο, λίγο πριν τη συναυλία-αφιέρωμα στο έργο του μεγάλου συνθέτη. 

της Χρυσούλας Παπαΐωάννου

Καμιά φορά χρησιμοποιούμε καταχρηστικά λέξεις και επιθετικούς προσδιορισμούς για να χαρακτηρίσουμε έργα, λόγια, μουσικές και στίχους. Για παράδειγμα, για πόσες περιπτώσεις έχουμε γράψει ή έχουμε πει ότι κάτι είναι «εμβληματικό». Ίσως θα έπρεπε να είμαστε πιο φειδωλοί με αυτές τις έννοιες και να μην τις αποδίδουμε τόσο γενναιόδωρα. Να όμως, που κάποια έργα αξίζουν στο εκατό τοίς εκατό αυτόν τον μεγαλειώδη χαρακτηρισμό. Το «Εμπάργκο» του Θάνου Μικρούτσικου, σε στίχους, ή για να είμαστε ακριβείς σε ποιητικούς στίχους του Άλκη Αλκαίου, είναι ένα εμβληματικό έργο. Υπήρξε τέτοιο στην εποχή του. Παραμένει τέτοιο και σήμερα. Και δύο ευτυχείς συγκυρίες έρχονται να μας το ξαναθυμίσουν, και να μας υπενθυμίσουν ότι η υψηλή τέχνη δεν χάνει τίποτα από τη μεγαλείο της στο πέρασμα του χρόνου. Το «Εμπάργκο» κυκλοφόρησε σε νέα εκτέλεση από το «Ogdoo music group» αυτή τη φορά με δύο ερμηνευτές, τον Μίλτο Πασχαλίδη και τον Χρήστο Θηβαίο. Και αύριο, Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου, θα παρουσιαστεί από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα του στο Christmas Theatre σε μια συναυλία-αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο. Για αυτό και το δεύτερο μέρος θα είναι μια γιορτή για τον συνθέτη, όπως μουσική γιορτή ήταν και τα προγράμματα του. Θα τραγουδήσουν οι Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Μεράντζας, Μανώλης Μητσιάς, Μίλτος Πασχαλίδης.
Αναζητήσαμε τον Μίλτο Πασχαλίδη να μας μιλήσει για το «Εμπάργκο», αλλά και τους δύο δημιουργούς του, τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Άλκη Αλκαίο, με τους οποίους ήταν επί χρόνια συνεργάτης, αλλά κυρίως φίλος, άνθρωπος δικός του…

-Σαράντα χρόνια «Εμπάργκο» λοιπόν… Πώς σας ήρθε και κάνατε νέα ηχογράφηση;

«Σχεδόν σαράντα χρόνια, κυκλοφόρησε το ΄82 και το ξαναφτιάξαμε. Ήταν επιθυμία μου εδώ και αρκετά χρόνια. Είχα πει στον Θάνο να κάνουμε το «Εμπάργκο 2» και μου είχε πει ότι δεν το κάνει χωρίς τον Άλκη, ο οποίος είχε ήδη φύγει. Του είπα όμως, ότι κάποια στιγμή θέλω να το ξαναηχογραφήσω. Και μου είχε απαντήσει «κάνε ό,τι γουστάρεις, σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη». Αυτό βέβαια με παίδεψε στη συνέχεια, γιατί το «κάνε ό,τι γουστάρεις» δεν φανταζόμουν ότι θα γινόταν εν τη απουσία του. Νόμιζα ότι θα είμασταν παρέα και θα επέβλεπε το έργο. Ακριβώς επειδή μου είχε δώσει το απόλυτο ελεύθερο, αποφάσισα να αυτοδεσμευτώ και να προχωρήσω με τους φίλους μου, κι όχι να γίνει πάλι ένα μωσαΐκό τραγουδιστών, όπως ήταν ο πρώτος δίσκος, αλλά να γίνει σαν έργο δύο τραγουδοποιών, δύο «παιδιών» του Θάνου. Με τον Χρήστο Θηβαίο είμαστε σαν αδέρφια. Ήταν για μένα η πιο αυτονόητη λύση. Επίσης, ήθελα να ακούσω τον Χρήστο να τραγουδάει τα κομμάτια που λέει ο Βλάσσης Μπονάτσος. Ο Χρήστος ανταποκρίθηκε με μεγάλη χαρά. Είχαμε προεξάρχοντα τον Θύμιο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε τις πρωτότυπες παρτιτούρες του «Εμπάργκο» από τον Θάνο διορθωμένες, άρα κινηθήκαμε σε ένα τοπίο σχετικά σίγουρο».

-Αν θυμάμαι καλά στον ίδιο τον Μικρούτσικο δεν άρεσε ότι το Εμπάργκο ήταν, όπως είπες πριν, μωσαΐκό τραγουδιστών. 

«Είχε πει ότι αν ξαναέφτιαχνε τον δίσκο θα το έκανε με έναν ή δύο τραγουδιστές, γιατί θεώρησε ότι έτσι όπως έγινε μωσαικό, δεν πήρε κανείς πάνω του τον δίσκο. Ενώ έκανε μεγάλη επιτυχία η «Πιρόγα», τα υπόλοιπα έμειναν γνωστά σε ένα πιο στενό κοινό φανατικό του Θάνου, δεν πήγαν στον πολύ κόσμο. Προφανώς η «Πιρόγα» ήταν και κατασκευαστικά πιο σουξέ, αλλά είχε αυτό το  παράπονο μέσα του».

2O7A5486

Τώρα είμαστε σε πιο πολύ εμπάργκο από το συμβολικό εμπάργκο που έλεγε το ΄82 ο Αλκαίος

-Φαντάζομαι ότι ο συναισθηματισμός σε κυκλώνει από παντού για αυτή τη δουλειά: από τη μία η αγάπη για έναν δίσκο ορόσημο που άλλαξε τη δισκογραφία της εποχής, από την άλλη η σχέση σου με τον Μικρούτσικο, αλλά και ο δεσμός σου με τον Αλκαίο. 

«Αυτόν τον δίσκο τον έκανα μόνο με καρδιά. Δεν είχα τίποτα στο μυαλό μου, πέρα από το ότι είναι δυό φίλοι μου που λείπουν και ένας δίσκος που καθόρισε την εφηβεία μου. Γιατί κι εγώ όταν άκουσα το «Εμπάργκο» καταρχάς δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι ο ίδιος ο συνθέτης που έχει κάνει τον «Σταυρό του Νότου». Ήταν απίστευτο το πώς μπορούσε να κινηθεί με τέτοια άνεση σε τόσο διαφορετικές μουσικές φόρμες. Όταν άκουσα το «Εμπάργκο» ήμουν 13 χρονών, σπούδαζα ήδη κλασική κιθάρα και θυμάμαι να σκέφτομαι «έλα ρε γίνεται και έτσι». Από την άλλη μεριά, πέρα από τους συναισθηματισμούς, θεωρώ ότι αυτό το έργο είναι σύγχρονο. Αν σκεφτεί κανείς ότι πάλι συζητάμε εάν θα μας κλείσουν ή θα είμαστε ανοιχτά, αν θα μείνουμε σπίτι ή όχι…πάλι σε εμπάργκο είμαστε.  Τώρα είμαστε σε πιο πολύ εμπάργκο από το συμβολικό εμπάργκο που έλεγε το ΄82 ο Αλκαίος. Είναι ένα έργο δραματικά σύγχρονο, όπως είναι και το «Τροπάρια για φονιάδες», όπως και η «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ», αλλά εγώ είμαι πιο πολύ συνδεδεμένος με το «Εμπάργκο». Από τους κύκλους έργων του Μικρούτσικου είναι αυτό που ήθελα να ξαναφωτίσω».

Όταν ένα έργο σαράντα χρόνια μετά παραμένει επίκαιρο συμβαίνουν  δύο τινά: ή αυτός που το έγραψε έβλεπε μπροστά ή εμείς δεν πήγαμε και πολύ μπροστά όλα αυτά τα χρόνια.

-Το «Εμπάργκο» κυκλοφόρησε σε μια άλλη Ελλάδα, επί ΠΑΣΟΚ…

«Ναι αλλά γράφτηκε το 1977, άρα ουσιαστικά μιλάς για την πρώτη μεταπολίτευση και μιλάς για χούντες παντού, τους Αμερικανούς να είναι δεσπότες του πλανήτη με έναν πιο καταφανή τρόπο απ΄ ότι τώρα. Ήταν η εποχή του καταφανούς ιμπεριαλισμού. Ο Άλκης τότε έγραψε μια ποιητική συλλογή που λέγεται «Εμπάργκο» που έχει μέσα  δεκαεπτά ποιήματα, τα οποία δεν έχει μελοποιήσει όλα ο Μικρούτσικος. Το «Kief», για παράδειγμα είναι μέσα, αλλά το έκανε ο Μάριος Τόκας χρόνια μετά. Οι εποχές είναι άλλες, αλλά, όπως λέω και στο σημείωμα μου, όταν ένα έργο σαράντα χρόνια μετά παραμένει επίκαιρο συμβαίνουν  δύο τινά: ή αυτός που το έγραψε έβλεπε μπροστά ή εμείς δεν πήγαμε και πολύ μπροστά όλα αυτά τα χρόνια».

-Πήγαμε μπροστά;

«Όχι όσο θα ονειρευόντουσαν οι δημιουργοί πριν από σαράντα χρόνια. Η φράση «ξερνάνε θάνατο τα ωραία φουγάρα και εγώ θρηνώ από τώρα τη γενιά μου», παραμένει επίκαιρη για κάθε γενιά από τη βιομηχανική επανάσταση κι έπειτα».

Thanos Collage01

-Ο Αλκαίος ήταν και ένας κομμουνιστής. Το «Κακοήθες Μελάνωμα» είναι αφιερωμένο στον Νίκο Πουλαντζά. Σήμερα έχουμε τέτοιους κομμουνιστές; Ποιά είναι η κληρονομιά αυτών των ανθρώπων;

«Δεν μπορώ να βρω ευθεία σύνδεση. Ο Άλκης δε θα ήθελε να σκεφτόμαστε εάν υπάρχουν σήμερα τέτοιοι κομμουνιστές, αλλά θα ήθελε να αναρωτηθούμε εάν υπάρχουν τέτοιοι στιχουργοί. Εγώ τον ποιητικό ρεαλισμό και υπερρεαλισμό του Άλκη μπορώ να τον βρω μόνο σε μερικά τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Όταν ο άλλος μιλάει για τη χούντα του Σαλβαδόρ, τους δεινόσαυρους και τους γύπες πάνω από την πλατεία Χόρχε ντ΄αλβαράδο, τριάντα χρόνια μετά  ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γράφει για τον Καίσαρα Βαλιέχο. Μόνο σε αυτόν μπορώ να βρω μια στιχουργική αντιστοιχία, όχι ότι ο Παπακωνσταντίνου είναι «παιδί» του Αλκαίου. Αλλά μπορώ σε αυτόν να εντοπίσω τον μαγικό ρεαλισμό που είχε ο Μπόρχες ή ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές».

Πολλοί ζούνε από τους τόκους των ονείρων. Είναι και κάτι καταφερτζήδες που κατορθώνουν και τα εξαργυρώνουν κάπως…

-Μίλτο τα όνειρα βγαίνουν σε πλειστηριασμό;

«Όχι βέβαια. Αλλά πολλοί ζούνε από τους τόκους. Είναι και κάτι καταφερτζήδες που κατορθώνουν και τα εξαργυρώνουν κάπως. Και είναι σαφές ότι δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα».

-Κάποιοι από την γενιά του Αλκαίου εξαργύρωσαν όμως, ιδεολογίες…

«Εμένα δεν με πολυψήνει ο χαρακτηρισμός γενιά. Μου μοιάζει σαν ηλικιακός προσδιορισμός όχι ότι είμασταν όλοι μαζί. Άντε να βλέπαμε τα ίδια σίριαλ στην τηλεόραση και να φοράγαμε τα ίδια ρούχα. Κατά τα άλλα μαζί δεν είμασταν ποτέ με τους συνομήλικους μου…».

-Μιας και μιλάμε για γενιές, είσαι και πατέρας δύο παιδιών και τα παιδιά σου ζούνε την πανδημία, την τηλεκπαίδευση, προηγήθηκε η οικονομική κρίση…

«Το μικρό είναι 18 μηνών και γεννήθηκε μέσα στην πανδημία, είναι παιδί του covid. Όταν είμαστε σπίτι μπερδεύεται που δε φοράμε μάσκες. Η μεγάλη το έζησε αυτό με την τηλεκπαίδευση, περνάει τη διαδικασία με τα self test, ζει όλη την τρέλα».

Δεν είμαι κομμουνιστής. Θα ήθελα όμως. Είναι τίτλος τιμής. Μακάρι να άντεχα και να μπορούσα. Ζώντας σε μια παρωδία καπιταλισμού, όπως στην Ελλάδα, μετέχω με τα εργαλεία του συστήματος και είμαι μέσα σε αυτό

-Εσύ παραμένεις κομμουνιστής; Δηλώνεις κομμουνιστής;

«Νομίζω θέλω κανά δυό προαγωγές. Είμαι όσο πιο συνεπής αριστερός μπορώ. Αλλά δεν είμαι κομμουνιστής. Θα ήθελα όμως. Είναι τίτλος τιμής. Μακάρι να άντεχα και να μπορούσα. Ζώντας σε μια παρωδία καπιταλισμού, όπως στην Ελλάδα, μετέχω με τα εργαλεία του συστήματος,  και είμαι μέσα σε αυτό. Δεν βλέπω σύντομα να έρχεται η ανατροπή του. Θα ήθελα να είμαι πιο ενεργός στα κινήματα αλλά δεν το καταφέρνω πολύ συχνά, με παίρνει η μπάλα της καθημερινότητας. Ο κομμουνιστής στο μυαλό μου είναι πιο μαχητικός από εμένα. Εγώ προσπαθώ με τα τραγούδια μου».

-Την Αριστερά σήμερα πώς την βλέπεις;

«Αμήχανη πολύ».

-Πιστεύεις ότι αυτή η αμηχανία αφήνει χώρο ώστε να κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια δύο οικογένειες, με την εξαίρεση της περιόδου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ;

«Είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, αλλά είναι αλήθεια ότι η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που αυτοπροσδιορίστηκε ως αριστερή, επειδή δεν ήταν ακριβώς και πολύ αριστερή, μπέρδεψε πολύ κόσμο. Ενώ τα συνθήματα, οι διακηρύξεις και ο τρόπος που ανέβηκε στην εξουσία ήταν όλα αριστερά, προσπάθησε να κάνει κάτι μεσοβέζικο και άρχισε να κυνηγάει ανεμόμυλους σαν τον Δοκ Κιχώτη. Στη συνέχεια μάλλον στα μάτια πολλών ανθρώπων έμοιαζε σαν να τα είχε κάνει πλακάκια με το σύστημα-δεν ξέρω εάν έγινε, αλλά έτσι φάνηκε. Θέλω να πω ότι αυτό κάπως μπέρδεψε πολύ κόσμο που δεν είναι στο 5-6% του ΚΚΕ. Γιατί δεν είναι μόνο ο παραδοσιακός σκληρός πυρήνας του ΚΚΕ οι αριστεροί στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι βρίσκονται σε μια αμηχανία».

-Έχεις πει ότι ο Αλκαίος σου άνοιγε παράθυρα στον κόσμο…

«Όχι μόνο σε εμένα. Είναι εντυπωσιακό το ότι άνοιγε παράθυρα ενώ ήταν κλεισμένος σε δύο σπίτια, στη Νέα Κηφισιά και στην Πάργα».

Ο Άλκης ήταν πραγματικά αόρατος, τόσο πολύ που κάποιοι ισχυρίζονταν ότι δεν υπήρχε. Κόσμος που μου έλεγε ότι είναι επινόημα του Μικρούτσικου ή ότι είναι ψευδώνυμο, γενικά μυστήριες ερμηνείες

-Έχεις γράψει και βιβλίο για τον Αλκαίο, με τίτλο «Αγύριστο κεφάλι». Με το βιβλίο σου έκανες με ένα τρόπο ορατό έναν αόρατο άνθρωπο, με την έννοια ότι ούτε ξέραμε πολλά για αυτόν, ούτε καν φωτογραφίες του δεν υπήρχαν.

«Αυτή ήταν η πρόθεση μου. Και για αυτό και έγραψα για τον Άλκη. Με ρωτάνε γιατί δεν γράφω για τον Μάνο Ελευθερίου, ο οποίος ήταν πολύ φίλος μου. Τους απαντάω ότι ο Ελευθερίου ήταν πολυγραφότατος, τον γνώριζε ο κόσμος, είχε δει την μυθική μορφή του με τρην τραγιάσκα, είχε μιλήσει επανειλημμένως, είχαμε εικόνα γκρόσο μόντο. Ο Άλκης ήταν πραγματικά αόρατος, τόσο πολύ που κάποιοι ισχυρίζονταν ότι δεν υπήρχε. Κόσμος που μου έλεγε ότι είναι επινόημα του Μικρούτσικου ή ότι είναι ψευδώνυμο, γενικά μυστήριες ερμηνείες. Ε και κάποια στιγμή είπα να μιλήσω για τον Άλκη Αλκαίο που γνώρισα».

-Έχεις γράψει μια πολύ ωραία φράση για τη ζωή του, ότι ζούσε μια ζωή δυό πόντους από τη ζωή…

«Αυτή είναι φράση των Κατσιμιχαίων που ταιριάζει. Πιθανόν να το έχω πει εγώ, ίσως ο Οδυσσέας Ιωάννου. Δεν είμαι σίγουρος. Ζούσε τα πάντα αλλά όχι σωματικά γιατί ήταν σχεδόν ανάπηρος».

-Αυτοί που φεύγουν εξακολουθούν να είναι μαζί μας;

«Μαζί μου είναι σίγουρα. Με τον Θάνο μιλάω κάθε βδομάδα. Το τηλεφώνημα της βδομάδας που λέγαμε τα εσώψυχα μας, τα προβλήματα και τα ζόρια μας το κάνω στο μυαλό μου. Τον συμβουλεύομαι ακόμα τον Θάνο. Σκέφτομαι τι θα έλεγε στο τάδε πρόβλημα. Οκτώ στις δέκα φορές ξέρω τι θα μου απαντούσε. Οι άλλες δύο είναι το μεγάλο ερώτημα».

-Παρόλο που η δισκογραφία πνέει τα λοίσθια μέσα σε δύο χρόνια έχεις δύο δίσκους. Το «Εμπάργκο» και προηγουμένως «Στη Χώρα των αθώων».

«Όπως λένε και στο χωριό  μου «you cannot teach an old dog new tricks», δηλαδή σε έναν γέρο σκύλο δεν μπορείς να μάθεις καινούργια κόλπα. Εμείς έτσι μάθαμε, να κάνουμε δίσκους. Όσο υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται για αυτό στοιχειωδώς, γιατί προφανώς δεν πουλάνε οι δίσκοι, θα το κάνουμε. Δεν μπορώ να μάθω τον καινούργιο τρόπο, να κυκλοφορούμε ένα τραγούδι στο διαδίκτυο, να κάνουμε promo, εάν αρέσει στον κόσμο να βγάζουμε δεύτερο…βαριέμαι πολύ. Χαίρομαι που πετυχαίνει και βοηθάει κάποια νέα παιδιά, αλλά εγώ δεν τον ξέρω αυτόν τον τρόπο. Όσο υπάρχουν εταιρείες σαν το «Ogdoo» που μπορούν να χρηματοδοτούν και να εκδίδουν δίσκους, αυτό θα το κάνω».

-Έχεις και ένα τραγούδι μέσα για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, το ομώνυμο «Στη χώρα των αθώων».

«Ναι σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Όλος ο δίσκος είναι πολιτικός, βασικά είναι ο πιο σκληρός μου δίσκος μου».

ThanosMikroutsikos 179x126 1

-Οι πολιτικοποιημένοι καλλιτέχνες αφουγκράζονται την εποχή. Δεν είναι μόνο ο Γιακουμάκης, είναι οι γυναικοκτονίες, η κακοποίηση και η ενδοοικγενειακή βία. Σε τρομάζει αυτό;

«Με τρομάζει και μου δημιουργεί αποτροπιασμό και το λέω και στις συναυλίες μου, μιλώντας για τον Γιακουμάκη, αναφέρω τα πρόσωπα και τα κορίτσια που χάνουμε το τελευταίο διάστημα. Δεν ξέρω εάν είναι πλέον περισσότερες οι γυναικοκτονίες ή τώρα τις μαθαίνουμε. Μπορεί να συνέβαιναν και παλιά. Πιθανόν η κοινωνία μας πριν από σαράντα χρόνια να θεωρούσε κανονικό το να δέρνει ένας άντρας τη γυναίκα του ή να την πνίγει. Να «θάβανε» όλα αυτά τα ανήκουστα πράγματα στο χωριό, στη μικρή κοινωνία. Τώρα ευτυχώς βγαίνουν στη φόρα. Το ζήτημα είναι εάν αυτό μπορεί να αποτρέψει επόμενες γυναικοκτονίες. Μακάρι. Άκουσα μια κοπέλα στην τηλεόραση τις προάλες που είπε κάτι πολύ σωστό ότι πρέπει να σταματήσουμε να συμβουλεύουμε τις γυναίκες, πρέπει να αρχίσουμε να συμβουλεύουμε τα αγόρια να μην συμπεριφέρονται σαν να είναι οι γυναίκες κτήμα τους. Λένε όλοι στα κορίτσια τους να προσέχουν. Δηλαδή τι; Να μην είναι ο εαυτός τους; Πρέπει να μεγαλώνουμε τα αγόρια μας διαφορετικά. Εκεί νοσεί και πάσχει η κατάσταση».

-Εσύ πώς έχεις μεγαλώσει;

«Σε μια μεσοαστική οικογένεια στους Αμπελοκήπους, γεννημένος στην Καλαμάτα. Μεγάλωσα σε ένα σχετικά κανονικό οικογενειακό περιβάλλον με γκρίνιες, καυγάδες, χαρές».

-Και πώς ήταν αυτές οι Κυριακές;

«Σαν την Κυριακή που λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς στη «Μπόσα Νόβα του Ησαΐα», που πηγαίναμε στις εξοχές και τρώγαμε όλοι μαζί, μαζευόταν όλο το σόι, βαριόμασταν φρικτά, αλλά τώρα που έχουν πεθάνει όλοι, τους έχουμε πεθυμήσει. Όλες αυτές οι θειάδες και τα μπανάλ πράγματα που λέγαμε «παναγία μου να γλιτώσω» τώρα τα πεθυμούμε, και σκεφτόμαστε που είναι αυτές οι θειάδες να κάνουμε λίγο κουτσομπολιό».

-Ξεχωρίζεις στίχο ή τραγούδι του Αλκαίου;

«Υπάρχουν εκατοντάδες στίχοι που με αγγίζουν. Πρόχειρα μπορώ να σκεφτώ το «Κι αν σ΄έπιασε το βράδυ κι ο έρωτας αργεί, το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή» απ΄ τα «Φύλλα αλκαλικά» που έχει μελοποιήσει ο Σωκράτης Μάλαμας, αλλά και πράγματα που έχω κάνει εγώ και αγαπώ πολύ όπως «δεν είναι εδώ βαλκάνια σου το πα, εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα», «πια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει», «ξερνάνε θάνατο τα ωραία φουγάρα και εγώ θρηνώ από τώρα τη γενιά μου». Έχει πολλούς στίχους στους οποίους έχω ακουμπήσει».

-Για να κλείσουμε, ο Αλκαίος δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος ποιητής ή στιχουργός, αλλά και οραματιστής, ήταν και προφητικός. 

«Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι προφητικοί χωρίς να το ξέρουν. Και πολλές φορές είναι και Κασσάνδρες, προφητεύουν δεινά. Αλλά δεν φταίνει αυτοί. Αυτοί απλώς βλέπουν».

info: Christmas Theater, Ολυμπιακά Ακίνητα Γαλατσίου, Βεϊκου 137, Γαλάτσι
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2021, στις 20.30
Τιμές Εισιτηρίων:
VIP: 48 ευρώ
Α’ Ζώνη: 42 ευρώ
Β’ Ζώνη: 36 ευρώ
Γ’ Ζώνη: 30 ευρώ
Δ’ Ζώνη: 22 ευρώ
Ε’ Ζώνη: 15 ευρώ(παιδικό, εφηβικό, φοιτητικό, πολυτέκνων, ανέργων: 13 ευρώ)
ΑΜΕΑ: 13 ευρώ, Συνοδός: 15 ευρώ (Μόνο με τηλεφωνική κράτηση στο 211- 7701 700 ή στο Ταμείο του θεάτρου)
Προπώληση εισιτηρίων:www.ct.gr, viva.gr και τηλεφωνικά στο 211.7701.700.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ