Τετάρτη 25 Μαΐου 2022

Η αυτοκτονία του Βισίν απόδειξη της αποτυχίας μίας χώρας

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

«Αισθάνομαι αηδιασμένος όταν βλέπω το χρώμα του δέρματός μου», έγραψε σε μια επιστολή, όπως ανέφεραν αρκετά ιταλικά μέσα ενημέρωσης

Ισχυρό σοκ-για μία ακόμα φορά- γνώρισε το ιταλικό ποδόσφαιρο τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου.

Αιτία αυτή τη φορά ο θάνατος ενός νεαρού πρώην παίκτη της Μίλαν, του Σαίντ Βισίν, ο οποίος βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, σε ηλικία 20 ετών.

Ο Βισίν αυτοκτόνησε, αφού δεν μπόρεσε να αναμετρηθεί με τις ρατσιστικές επιθέσεις που δεχόταν, είτε μέσω διαδικτύου, είτε στην καθημερινότητά του.

Γεννημένος στην Αιθιοπία, βίωσε το μίσος του ρατσισμού, που μετέτρεψε σε κόλαση, το πρόωρο τέλος της ζωή του στην Ιταλία.

«Αισθάνομαι αηδιασμένος όταν βλέπω το χρώμα του δέρματός μου», έγραψε σε μια επιστολή, όπως ανέφεραν αρκετά ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

«Δεν υπάρχουν λόγια για να αποχαιρετήσουμε ένα αγόρι σε ηλικία 20 ετών. Οι σκέψεις μας πηγαίνουν στην οικογένειά του και σε όσους τον αγαπούσαν», ανακοίνωσε η Μίλαν.

Ζώντας στην Αιθιοπία ως παιδί, για εκείνον ο κόσμος ήταν ακόμα διαφορετικός.

«Θυμάμαι ότι όλοι με αγαπούσαν. Όπου ήμουν, οπουδήποτε πήγαινα, όλοι με υποδέχονταν με χαρά, σεβασμό», έγραψε στην επιστολή για την παιδική του ηλικία στην Αιθιοπία. Μετά την υιοθεσία του, το ποδόσφαιρο έγινε η ελπίδα του, μακριά από το σπίτι. Όταν η ελπίδα για καριέρα δεν λειτούργησε, αυτό έγινε όλο και πιο δύσκολο για τον νεαρό άνδρα.

«Φαίνεται ότι όλα πήγαν ανάποδα. Είχα καταφέρει να βρω μια δουλειά που έπρεπε να αφήσω γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι, ειδικά οι ηλικιωμένοι, αρνήθηκαν να με εξυπηρετούν. Και, όταν ένιωθα ήδη άβολα, κατηγορήθηκα επίσης για το γεγονός ότι πολλοί νεαροί λευκοί Ιταλοί δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά.»

Για τον 35χρονο Ιταλό πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή, Κλαούντιο Μαρκίζιο, που αποχώρησε από την ενεργό δράση στις 3 Οκτωβρίου 2019, η αυτοκτονία του σηματοδοτεί, το ηθικό χαμηλό σημείο που βρίσκεται η Ιταλία.

«Μια χώρα που πιέζει ένα νεαρό αγόρι σε μια τόσο ακραία χειρονομία είναι μια χώρα που έχει αποτύχει», είπε χαρακτηριστικά.

Για τον Βισίν, το ζήτημα του χρώματος του δέρματος έγινε ζήτημα ζωής και θανάτου, που περιέγραψε ο ίδιος  στην επιστολή του. Ένιωσε ότι ήταν «σαν να ντρέπομαι να είμαι μαύρος, σαν να φοβόμουν να κάνω λάθος, που είμαι μετανάστης».

Ο Βισίν είχε την εντύπωση ότι έπρεπε να αποδείξει στους ανθρώπους «ότι ήμουν σαν αυτούς».

«Αποτύχαμε. Όλοι μας. Είμαστε η χώρα που πανηγυρίζει όταν ένας νεαρός παίκτης σημειώνει τον καθοριστικό γκολ σε ένα σημαντικό παιχνίδι. Και μετά αρνούμαστε να μας σερβίρει ένας μαύρος στο εστιατόριο ή όταν υπάρχουν μαύρα παιδιά στην τάξη των παιδιών μας. Θυμηθείτε όταν κάνετε τα ανόητα αστεία σας, όταν κάνετε ανόητες και κυνικές ομιλίες για καουτσούκ βάρκες και χρώμα δέρματος, ειδικά σε κοινωνικά δίκτυα.»

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ