Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021

Ένας χρόνος χωρίς τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο Θεός του ποδοσφαίρου, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, την 25η Νοεμβρίου 2020, έφυγε από κοντά μας και βύθισε στο πένθος τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από τη στιγμή που ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης πάγωσε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Αργεντίνου σούπερ σταρ. Ο άνθρωπος που λατρεύτηκε σαν Θεός, ο κατά πολλούς, κορυφαίος παίκτης που πέρασε από το ποδόσφαιρο, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, νικήθηκε από την καρδιά του και τα χρόνια προβλήματα υγείας.

Ο μύθος του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

Η κληρονομιά που άφησε πίσω του είναι τεράστια, όχι σε υλικά αγαθά αλλά σε κατορθώματα. Γεννήθηκε την 30η Οκτωβρίου του 1960, στο Λανούς της Αργεντινής, σε μια κωμόπολη του Μπουένος Άιρες και κανείς δεν φανταζόταν τότε την μετέπειτα πορεία του. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα για τον μικρό Ντιέγκο. Μεγάλωνε μαζί με τους γονείς του, Ντιέγκο και Ντάλμα Σαλβαδόρα, και τα αδέρφια του στη Βίλα Φιορίτο, σε μια φτωχική γειτονιά λίγο έξω από την πρωτεύουσα της Αργεντινής.

Διαβάστε ακόμη: Σοκαριστική δήλωση δικηγόρου για το θάνατο του Μαραντόνα

Η περιπέτεια του Μαραντόνα στο ποδόσφαιρο ξεκίνησε από τους «Los Cebollitas». Σε ηλικία 9 ετών φόρεσε τη φανέλα της «Los Cebollitas», δείχνοντας με το καλημέρα το πλούσιο ταλέντο του. Ο Μαραντόνα εντάχθηκε στις ακαδημίες της Αργεντίνος Τζούνιορς, καταθέτοντας στο γήπεδο τα πρώτα διαπιστευτήρια. Μετά από 5 χρόνια στην Αργεντίνος και 116 γκολ σε 166 ματς, είχε φτάσει η στιγμή για το μεγάλο βήμα. Η Μπόκα Τζούνιος μαγεύτηκε από τις ικανότητες του μικρού Ντιεγκίτο και στις 20 Φεβρουαρίου του 1981 τον έκανε δικό της. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής, ο «pibe de oro» ήταν για πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ, επίδοση ρεκόρ που ακόμα παραμένει.

«Η μάχη του Μπερναμπέου»

Ο Μαραντόνα κέρδισε το εισιτήριο για την Ισπανία και την Μπαρτσελόνα. Η θητεία του στη χώρα της Ιβηρικής σημαδεύτηκε από την περιπέτεια που είχε με την υγεία του, όταν προσβλήθηκε από ηπατίτιδα και έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για τέσσερις μήνες και από τις εντάσεις και τους τραυματισμούς που είχε, κυρίως στη δεύτερη χρονιά.

Στον τελικό του Κυπέλλου, την 5η Μαΐου 1984, άπαντες περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το ραντεβού με τον Ντιέγκιτο. Εκείνη την ημέρα επικράτησε χάος μέσα στο γήπεδο, καθώς τα χτυπήματα έπεφταν βροχή, με τον Ντιεγκίτο να βρίσκεται στο επίκεντρο. Ματωμένα πρόσωπα, φορεία στο αγωνιστικό χώρο και χτυπήματα βγαλμένα από ταινία, συνέθεταν το εκρηκτικό σκηνικό.

Ο τελικός έμεινε γνωστός ως «la batalla del Bernabéu», δηλαδή «η μάχη του Μπερναμπέου» και συνεχίστηκε στη μικτή ζώνη και την αίθουσα Τύπου με εκατέρωθεν δηλώσεις. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής, Ντιέγκο Μαραντόνα, δε μάσησε τα λόγια του: «Όλα ξεκίνησαν με την άσεμνη χειρονομία που μου έκανε ο Νούνιεθ. Γενικά είχα θέματα με τους Νούνιεθ, Σόλα, Σαράμπια και Γκοϊκοετσέα. Όλοι ήρθαν προς το μέρος μου και συνέβη ό,τι συνέβη».

Η ισπανική ομοσπονδία επέβαλλε τρεις αγωνιστικούς μήνες εκτός από κάθε επίσημη ισπανική διοργάνωση στους Μαραντόνα, Κλος, Μιγκέλι, Σαράμπια, Γκοϊκοετσέα και Ντε Αντρές. Και κάπως έτσι, έμπαινε σιγά σιγά «τέλος» στην διαδρομή του Ντιεγκίτο στην Μπάρτσα.

Ένας Θεός στη Νάπολι

Με τη φανέλα της ιταλικής ομάδας έκανε πράγματα και θαύματα. Έμοιαζε να είναι εξωγήινος μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Το 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας και το Κύπελλο, με τη Νάπολι να κάνει νταμπλ. Τη σεζόν 1988-89 οι «παρτενοπέι» κατέκτησαν το Κύπελλο UEFA και την επόμενη χρονιά το δεύτερο και τελευταίο, μέχρι σήμερα, πρωτάθλημα της ιστορίας τους.

Το χέρι του Θεού

Ο Μαραντόνα μένει στην ιστορία για δύο λόγους. Για το χέρι του Θεού και για την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1986. Το αθάνατο αριστερό χέρι, το «χέρι του θεού», η πιο δοξασμένη παρανομία στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Το παιχνίδι ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία, βρίσκεται στο 51ο λεπτό και στο ματς δεν υπάρχει σκορ. Ο Στιβ Χοτζ προσπαθεί να γυρίσει τη μπάλα στον Πίτερ Σίλτον. Ο Μαραντόνα «οσμίζεται» την ευκαιρία και προτού ο Σίλτον προλάβει να τον «σκεπάσει», όντας αρκετούς πόντους ψηλότερος από εκείνον, χτυπάει τη μπάλα με τη γροθιά του και τη στέλνει στα δίχτυα.

«Αν αυτό ήταν χέρι, τότε ήταν το χέρι του Θεού», είχε δηλώσει μετά το γκολ, γράφοντας ιστορία.

Βεβαίως, κανείς δεν ξεχνάει και το δεύτερο γκολ κόντρα στην Αγγλία. Ένα τέρμα, έργο τέχνης που μνημονεύεται μέχρι και σήμερα. Ο 26χρονος, τότε, άσος, αποφασίζει να πάρει την μπάλα πίσω από το κέντρο, να περάσει όποιον βρήκε μπροστά του και να πετύχει ένα γκολ που έγινε, το κορυφαίο του αιώνα. Η έκφραση του δημοσιογράφου που έκανε την περιγραφή, είναι μοναδική. «Eυχαριστούμε, θεέ, για το ποδόσφαιρο, για τον Μαραντόνα…», ήταν τα λόγια του.

Οι απίθανες ατάκες του Μαραντόνα που έγραψαν ιστορία:

«Το να νικάς την Ρίβερ είναι σαν να σε ξυπνάει η μαμά σου το πρωί με ένα φιλί. Ένα ντέρμπι της Μπόκα με την Ρίβερ είναι σαν να κοιμάσαι με την Τζούλια Ρόμπερτς».

«Όταν μου λένε πως είμαι ο θεός, τους λέω πως κάνουν λάθος. Εγώ είμαι απλά ένας ποδοσφαιριστής. Ο Θεός είναι ο Θεός και εγώ είμαι ο Ντιέγκο».

«Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα, επειδή ήμουν στο Βατικανό και έβλεπα παντού χρυσό και λίγο μετά τον άκουσα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχούσε για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα το χρυσό φίλε, κάνε κάτι!».

Και για τον θάνατο, είχε πει… «Όταν αποφασίσει ο Θεός ότι είναι η στιγμή, θα έρθει σε εμάς».

Συγκινεί ο γιός του- «Θα μπορούσες να κατέβεις για τουλάχιστον ένα λεπτό, να με πάρεις μία αγκαλιά, να γελάσεις λίγο μαζί μου»;

Σε μία συγκινητική και συναισθηματικά φορτισμένη ανάρτηση στο Instagram προχώρησε  ο γιος του Ντιέγκο Μαραντόνα, Μαραντόνα Τζούνιορ.

«Θα μπορούσες να κατέβεις για τουλάχιστον ένα λεπτό, να με πάρεις μία αγκαλιά, να γελάσεις λίγο μαζί μου; Έχω τόσα πολλά να σου πω, τόσα τραγούδια να τραγουδήσουμε μαζί και να παρακολουθήσουμε τους αγώνες της Νάπολι. Μπαμπά, πέρασε ένας χρόνος από τότε που έφυγες, ποιος ξέρει πού. Πέτα ψηλά όπως ξέρεις μόνο εσύ να κάνεις. Σε αγαπώ και μου λείπεις τόσο πολύ», έγραψε χαρακτηριστικά ο Μαραντόνα Τζούνιορ στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ