Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2021

Οι ταινίες της εβδομάδας: Ήρθε το ντοκιμαντέρ που γκρέμισε κυβερνήσεις – Στις οθόνες και το Dune

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Το πολυαναμενόμενο «Dune» του Ντενίς Βιλνέβ, το μεσαιωνικό παραμύθι του
Ρίντλεΐ Σκοτ, ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για την διαφθορά στη Ρουμανία και
ένα σινεφίλ δράμα με θέμα το μεταναστευτικό, κάνουν ενδιαφέρουσα αυτή την
κινηματογραφική εβδομάδα.

Της Χρυσούλα Παπαΐωάννου

Dune

Σκηνοθεσία: Ντενίς Βιλνέ
Πρωταγωνιστούν: Τίμοθι Σαλαμέ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Τζέισον Μομόα, Στέλαν
Σκάρσγκαρντ, Ζεντάγια, Οσκαρ Αιζακ, τζος Μπρόλιν, Χαβιέ Μπαρδέμ, Σαρλότ
Ράμπλινγκ
ΗΠΑ 2021, Διάρκεια: 155′, Tanweer

dune1

Επιτέλους το κινηματογραφικό έπος του Ντενίς Βιλνέβ βγαίνει σήμερα στις αίθουσες, κι εμείς μπορούμε πλέον να πούμε με βεβαιότητα, ότι ο Καναδός σκηνοθέτης τα πήγε περίφημα. Κατάφερε να ζωντανέψει τη σειρά βιβλίων του Φρανκ Χέρμπερτ που αποτέλεσε μέσα στα χρόνια «Βίβλο» του είδους της επιστημονικής φαντασίας, με το οποίο αναμετρήθηκε στο παρελθόν και ο Ντέιβιντ Λιντς, το 1984, σε μια όμως, αμφιλεγόμενη  κινηματογραφική μεταφορά, την οποία με έναν τρόπο αποκήρυξε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης της. Άλλωστε σε μια μόλις δίωρη ταινία ο Λιντς είχε προσπαθήσει να μεταφέρει τέσσερα βιβλία της σειράς. Ο Βιλνέβ από την άλλη, έκανε συμφωνία με το στούντιο να μεταφέρει το «Dune» στο σινεμά σε δύο μέρη, έτσι η ταινία που βγαίνει σήμερα είναι το «Dune Part One» και θα ακολουθήσει το «Dune Part Two».

Ο Βιλνέβ που μπήκε στο σύμπαν του «Dune» με όραμα έμπειρου σκηνοθέτη, φόρα νεαρού δημιουργού μαγεμένου από αυτό το οικολογικό και κοινωνικό έπος επιστημονικής φαντασίας και κατασταλαγμένη πολιτική άποψη για την αποικιοκρατία, έχει στα χέρια του ένα πρωτοκλασάτο καστ, με «μπροστάρη» τον αγαπημένο πλέον της κινηματογραφικής βιομηχανίας, τον Τιμοτέ Σαλαμέ, ο οποίος ενσαρκώνει τον Πολ Ατρείδη, τον χαρισματικό γόνο μιας αριστοκρατικής οικογένειας, που είναι επιφορτισμένος με το βαρύ καθήκον να προστατεύσει τον πλανήτη Αράκις, στα έγκατα του οποίου βρίσκεται η εξαιρετικά πολύτιμη ουσία μελάνζ, το μπαχαρικό των μπαχαρικών για το οποίο όλοι πολεμάνε, και να εξασφαλίσει τόσο το μέλλον της οικογένειας του όσο και του λαού του.

Μια ιστορία ενηλικίωσης με φόντο οικογενειακές έχθρες και αντιζηλίες, πολέμους ανάμεσα σε φυλές, κοινωνική καταπίεση και οικολογική καταστροφή, όλα αυτά ξετυλίγονται γύρω από το μπαχαρικό Μελάνζ- την ουσία που μπορεί να βρεθεί μόνο στον πλανήτη Αράκις (Dune) που κατοικείται από τους βεδουίνους Φρέμεν και στο οποίο φεουδάρχης είναι ο Δούκας Λίτο πατέρας του Πολ Ατρείδη-το οποίο επιμηκύνει τη ζωή και επιτρέπει διαστρικά ταξίδια.

Τον Δούκα Λίτο υποδύεται έξοχα ο Όσκαρ Άιζακ. Την κινηματογραφική του σύζυγο παίζει η Ρεμπέκα Φέργκιουσον, της οποίας ο ρόλος είναι εξαιρετικά σημαντικός καθώς αυτή εισάγει βασικές έννοιες της ιστορίας του «Dune», όπως είναι η Φωνή, Gom Gabbar, Lisan al Gaib, έτσι το γεγονός ότι η ερμηνεία της είναι καθηλωτική αποτελεί ένα από τα κλειδιά της επιτυχημένης αυτής κινηματογραφικής μεταφοράς.

Ο νεαρός Τιμοτέ Σαλαμέ σε αυτή την ταινία αποδεικνύει ότι δεν επενδύει τυχαία πάνω του η κινηματογραφική βιομηχανία, καθώς η ερμηνεία του είναι στιγμές καθηλωτική, με ένα απίστευτο μέτρο, που παραπέμπει στο δικό μας, αρχαίο ιδεώδες για το μέτρο, ειδικά όταν ο Πολ Ατρείδης που υποδύεται αμφινταλατεύεται ανάμεσα σε έναν ολοένα αυξανόμενο θυμό για την μοίρα του, αλλά και φόβο απέναντι της. Ένας ήρωας αρχαίας τραγωδίας-άλλωστε δεν είναι τυχαία ένας Ατρείδης.

Ο Βιλνέβ με ένα τεχνικά άρτιο και εντυπωσιακό αποτέλεσμα, και με σύμμαχο την
μουσική του «βετεράνου» συνθέτη Χανς Ζίμερ ο οποίος επιλέγει άλλοτε να φτιάξει ατμόσφαιρα, άλλοτε να «επισημάνει» μέσα από τη μουσική συναισθήματα ή δράση, μεταφέρει στον θεατή την αίσθηση από την μία θαυμασμού και από την
άλλη τρόμου απέναντι σε ένα απέραντο σύμπαν. Παράλληλα, καταφέρνει να
περάσει στο σήμερα τα πολλαπλά μηνύματα και τους προβληματισμούς του
προφητικού αυτού έργου που ξεκίνησε να γράφεται το 1965 και στη διάρκεια των
χρόνων συμβόλισε συρράξεις και πολέμους στη Μέση Ανατολή, την αποικιοκρατική επέλαση των Αμερικανών σε αυτή και την αιματοχυσία για το πετρέλαιο, το οποίο στην ιστορία είναι το μπαχαρικό των μπαχαρικών.

Το «Dune» είναι στο σύνολο του μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία, ακόμα και για θεατές που δεν είναι απαραίτητα φαν του είδους του sci-fi. Εάν και το «Part Two» είναι του ίδιου επιπέδου, τότε ο Ντενίς Βιλνέβ θα μπορεί να επαίρεται ότι είναι ο σύγχρονος μετρ ταινιών επιστημονικής φαντασίας.

Η Τελευταία Μονομαχία (The Last Duel)

Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ
Πρωταγωνιστούν: Ματ Ντέιμον, Τζόντι Κόμερ, Ανταμ Ντράιβερ, Μπεν Αφλεκ
Μ. Βρετανία, ΗΠΑ. 2021, Διάρκεια: 152΄, FEELGOOD

the last

Ο 84χρονος Ρίντλεΐ Σκοτ επιστρέφει σε ένα είδος που παίζει στα δάχτυλα, το ιστορικό έπος. Ο σκηνοθέτης των ταινιών «Μονομάχος» και «Το βασίλειο των ουρανών» γνωρίζει καλά να στήνει εντυπωσιακές σκηνές μαχών, πόσο μάλλον μονομαχιών. Η ταινία, που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρικ Τζάγκερ, πραγματεύεται την τελευταία επίσημη μονομαχία που έγινε στη Γαλλία ανάμεσα στον γενναίο και ικανότατο στις μάχες ιππότη Ζαν ντε Καρούζ (Ματ Ντέιμον) και τον φίλο και σύντροφο στις μάχες Ζακ Λε Γκρι (Άνταμ Ντράιβερ), ο οποίος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ευφυΐα και ευφράδεια. Οι δύο άντρες έρχονται σε κόντρα όταν η σύζυγος του πρώτου, Μαργκερίτ ντε Τιμπουβίλ (Τζόντι Κόμερ), κατηγορεί τον Λε Γκρι ότι τη βίασε. Η τιμή και η υπόληψη ενός από τους δύο θα αποκατασταθεί μόνο μέσω μιας μονομαχίας, μονόδρομο που επέλεξε ο ίδιος ο Ζαν ντε Καρούζ. Αν όμως, χάσει, η σύζυγος του Μαργκαρίτ θα καεί στην πυρά για ψευδή κατηγορία.

Ματ Ντέιμον και Μπεν Αφλεκ ξανασυνεργάζονται καταρχάς στο σενάριο, 24 χρόνια μετά την ταινία «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ»- η οποία τους είχε χαρίσει το Όσκαρ Σεναρίου- αυτή τη φορά σε ένα μεσαιωνικό παραμύθι, βασισμένο όμως, σε ιστορικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην καρδιά του εκατονταετούς πολέμου. Η ιστορία χωρίζεται σε τρία μέρη και κάθε ένα αφηγείται την ιστορία όπως τη βλέπει ο κάθε πρωταγωνιστής της. Ο Ματ Ντέιμον έγραψε το μέρος που αφορά την ματιά του Ζαν ντε Καρούζ που υποδύεται, ο Μπεν Άφλεκ έγραψε την πλευρά της ιστορίας του Ζακ Λε Γκρι και η Νικόλ Χολοφσένερ (υποψήφια για Όσκαρ για το «Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;») την εκδοχή της Μαργκερίτ ντε Τιμπουβίλ που είναι και η πιο ενδιαφέρουσα και ολοκληρωμένη.

Η ανάπτυξη της ταινίας αντιγράφει τη μέθοδο του «Ρασομόν» του Κουροσάβα, καθώς το σενάριο ακολουθεί τις τρεις διαφορετικές οπτικές της ιστορίας: του συζύγου, του κατηγορούμενου ως βιαστή και της γυναίκας που καταγγέλλει βιασμό. Η μέθοδος αυτή δεν λειτουργεί τελικά προς όφελος της ταινίας συνολικά. Η τρίτη εκδοχή, η γυναικεία εκδοχή δηλαδή, είναι αυτή που έχει πραγματικό ενδιαφέρον και ξεχωρίζει για το κοινωνικό σχόλιο που καταθέτει για τη θέση της γυναίκας. Γιατί στην καρδιά της πάλης για εξουσία ανάμεσα στους δύο άντρες στη βίαιη και πατριαρχική Γαλλία όπου το έγκλημα τιμής ξεκινάει και τελειώνει στην αντρική αξιοπρέπεια, βρίσκεται το θάρρος μιας γυναίκας να υψώσει ανάστημα, ολομόναχη και κόντρα σε όλους-εκκλησία, ευγενείς, θεσμούς- αντί να το «βουλώσει» και να πάει παρακάτω, να καταγγείλει τον κακοποιητή της εν έτη… 14 ου αιώνα με κίνδυνο τη ζωή της. Αυτή η ιστορία προδοσίας και εκδίκησης, όπου πρωταγωνιστούν
υποτίθεται το θάρρος και η υπόληψη γενναίων αντρών και η γυναικεία τιμή, ο γυναικείος λόγος τιμής είναι ένα απλό λάφυρο μεταξύ συγκρούσεων στον κόσμο των ανδρών, κάνουν αυτό το μεσαιωνικό παραμύθι να διαιωνίζει όψεις του στην επικαιρότητα μέσα στον χρόνο, βασικά στο πέρασμα των αιώνων. Πόσες γυναίκες τη σήμερον ημέρα πρέπει να πείσουν την κοινωνία, το περιβάλλον-οικογενειακό ή εργασιακό-ότι λένε την αλήθεια όταν καταγγέλλουν τον βιαστή ή κακοποιητή τους; Θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η ηρωίδα είναι φεμινίστρια, και αρκετά αναχρονιστικό, σίγουρα όμως, η ταινία του Ρίντλεΐ Σκοτ έχει στοιχεία φεμινισμού. Μην ξεχνάμε ότι είναι ο σκηνοθέτης του «Θέλμα και Λουίζ»- όπου δύο γυναίκες κάνουν την επανάσταση τους ενάντια στον παραδοσιακό ανδρικό αυταρχισμό.

Ίσως το βασικό πρόβλημα της «Τελευταίας Μονομαχίας» που κάνει και τη μέθοδο των τριών ιστοριών να μην λειτουργεί απόλυτα, είναι ότι δεν παρακολουθούμε τρεις αλληλοσυγκρουόμενες αλήθειες αλλά το πώς νοιώθει κάθε φορά ο πρωταγωνιστής της ιστορίας σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι στην πραγματικότητα ελλιπής, σε αντίθεση με την σκηνογραφία και την φωτογραφία που είναι εξαιρετικά.

Ενώ και οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν συνδέονται με κοινό ύφος. Ο Άνταμ Ντράιβερ, ένας πράγματι εξαίρετος ηθοποιός, έχει μια θεατρικότητα στην ερμηνεία που δεν «δένει» με την υπόλοιπη ταινία. Ο δε Μπεν Άφλεκ στον ρόλο του τοπικού πανίσχυρου άρχοντα αλλά επιρρεπή σε μεθύσια και ερωτικά όργια, παραείναι καρικατούρα. Ο Ματ Ντέιμον είναι καλός, αλλά χωρίς να προσθέτει κάποια δυνατή ερμηνεία στην φιλμογραφία του. Αυτή που ξεχωρίζει είναι η γυναίκα ηθοποιός της παρέας, η Τζόντι Κόμερ (Killing Eve), η οποία πείθει απόλυτα ως αγωνίστρια της αποκατάστασης της αλήθειας και της απονομής της δικαιοσύνης.

Παρόλο που εδώ το σινεμά του είναι αρκετά «παλιομοδίτικο», ο Ρίντλεΐ Σκοτ παραμένει ένας πολύ ενδιαφέρων σκηνοθέτης, ένας auteur των μπλοκμπάστερ, με ιδιαίτερο ταλέντο στις σκηνές μάχης, που είναι βέβαια καθοριστικές σε τέτοιου είδους ταινίες. Η «Τελευταία Μονομαχία», χωρίς να είναι σπουδαία στιγμή του Βρετανού δημιουργού, είναι μια απολαυστική ψυχαγωγική ταινία με μια δυναμική ηρωίδα που αξίζει την προσοχή και τον χρόνο μας στις αίθουσες.

«Κολέκτιβ»

Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Ναναού
Ρουμανία, 2019, Διάρκεια: 109′, Cinobo

colee

Το συγκλονιστικό αυτό ντοκιμαντέρ βγαίνει στις αίθουσες με βαριές «περγαμηνές»: Υποψηφιότητα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας αλλά και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Βραβεία Όσκαρ 2021, Βραβείο Καλύτερου Ευρωπαϊκού Ντοκιμαντέρ και Βραβείο Κοινού LUX το 2021.

Ο Γερμανο-Ρουμάνος σκηνοθέτης Αλεξάντερ Νανάου ακολουθεί τον δημοσιογράφο Καταλίν Τολοντάν, ο οποίος ξεσκέπασε ένα ιατρικό σκάνδαλο, στο οποίο εμπλέκονται από διοικητές νοσοκομείων μέχρι μυστικές υπηρεσίες, που συγκλόνισε την Ρουμανία πριν από λίγα χρόνια. Το 2015 μία πυρκαγιά που ξέσπασε στο κλαμπ Κολέκτιβ στο Βουκουρέστι προκάλεσε τον θάνατο 27 ανθρώπων και τον τραυματισμό 180. Στη συνέχεια όμως, 37 εγκαυματίες πέθαναν στα νοσοκομεία ενώ τα τραύματα τους δεν ήταν θανατηφόρα. Μία αναισθησιολόγος τόλμησε να μιλήσει και ξεκίνησε έτσι μια αλυσιδωτή αντίδραση μαρτυριών που τελικά ξεσκέπασαν ένα απίστευτο σκάνδαλο: οι ασθενείς πέθαναν από νοσοκομειακές λοιμώξεις καθώς η εταιρεία που προμήθευε με αντισηπτικά τα νοσοκομεία, τα αραίωνε έως και δέκα φορές(!) με αποτέλεσμα τα μικρόβια να μην εξουδετερώνονται.

Η αποκάλυψη του σκανδάλου οδήγησε στην παραίτηση του τότε Υπουργού Υγείας, ο οποίος μέχρι και εκείνη τη στιγμή διαβεβαίωνε ότι τα αντισηπτικά ήταν μια χαρά καθώς είχε διατάξει να ελεγχθούν από …. αυτούς που τα χρησιμοποιούσαν («μα δεν μπορώ να φέρω εξωγήινους να ελέγξουν τα αντισηπτικά!», ακούγεται να λέει ο Υπουργός). Στο κύκλωμα των αραιωμένων αντισηπτικών εμπλέκονται στημένοι διαγωνισμοί, διεφθαρμένοι διοικητές νοσοκομείων, μαύρο χρήμα, μίζες, φακελάκια, off shore στην Κύπρο. Στη συνέχεια ανέλαβε Υπουργός Υγείας, ο Βλαντ Βοΐτσουλέσκου, ένας πρώην ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ασθενών, ο οποίος είχε στήσει το «κυτταροστατικό δίκτυο», μια ομάδα δεκάδων ανθρώπων που μετακινούσαν, λαθραία, αντικαρκινικά φάρμακα από την Αυστρία, τη Γερμανία και την Ουγγαρία στη Ρουμανία με σκοπό να τα δώσουν σε ασθενείς που δεν είχαν πρόσβαση σε αυτά.

Ο νέος Υπουργός επέτρεψε στον σκηνοθέτη του Κολέκτιβ πρόσβαση σε ζωντανό χρόνο στο γραφείο του, σε ραντεβού, συσκέψεις, μέχρι και στην απόλυση διοικητή νοσοκομείου. Η κάμερα καταγράφει το σουρεαλιστικό και βεβαίως τραγικό μπέρδεμα του Υπουργού, ο οποίος ενημερώνεται από τους συμβούλους του ότι δεν υπάρχει στη Ρουμανία νομοθεσία που επιτρέπει την απόσυρση των ακατάλληλων βιοκτόνων!

Η υπόθεση του κλαμπ Κολέκτιβ στη συνέχεια υποχωρεί για να φωτιστεί η μεγάλη εικόνα, δηλαδή το διεφθαρμένο σύστημα υγείας της Ρουμανίας, με αφορμή το Νοσοκομείο Μεταμοσχεύσεων της χώρας, το οποίο αδειοδοτήθηκε χωρίς να πληρεί τις απαραίτητες προΰποθέσεις.

Το «Κολέκτιβ» παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον που κάποιες στιγμές προκαλεί στον θεατή συναισθήματα αγανάκτησης και θυμού γιατί μπορεί να μην έχουμε δει διαφθορά τέτοιας κλίμακας στο δικό μας σύστημα υγείας, αλλά η διαφθορά σίγουρα έχει χτυπήσει και την δική μας πόρτα: από φακελάκια μέχρι πολιτικούς διορισμούς διοικητών νοσοκομείου.
Πάνω από όλα όμως, το Κολέκτιβ αναδεικνύει και μια δημοσιογραφία, την ερευνητική δημοσιογραφία, που χρειαζόμαστε και ως χώρα και ως κόσμος γενικότερα, μακριά από «λίστες» και φιμωμένα με κάθε τρόπο ΜΜΕ. Οι δημοκρατίες μας δοκιμάζονται από ηγέτες του φιλελευθερισμού παγκοσμίως (βλέπει πρόσφατο σκάνδαλο Κουρτς και όχι μόνο), και για αυτό χρειάζονται σύμμαχο, ανάμεσα σε άλλους, και τη δημοσιογραφία.

Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα

Σκηνοθεσία: Φερνάντα Βαλαντές
Πρωταγωνιστούν: Μερσέντες Χερνάντεζ, Ντέιβιντ Ιλέσκας, Χουάν Χεσούς Βαρέλα,
Ανα Λόρα Ροντρίγκεζ
Μεξικό, Ισπανία, 2020, Διάρκεια: 100 λεπτά, Neo Films

Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Σάντανς και Χρυσός Αλέξανδρος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για αυτή την «μικρή» ταινία από τη Λατινική Αμερική που πραγματεύεται ένα μεγάλο και δύσκολο θέμα, τον θάνατο ανθρώπων που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα από το Μεξικό για να βρεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς να καταφεύγει σε εκβιασμό του συναισθήματος και μελοδραματισμούς, με μία μετρημένη κινηματογράφηση και καθαρή ματιά που προκαλεί αβίαστα τα συναισθήματα. Ένα οδοιπορικό σε δύσκολα μονοπάτια, επώδυνα, όπου ο θρήνος της απώλειας αντικαθιστά την προσμονή της ελπίδας για καλύτερη ζωή.

Ο γιος της Μαγκνταλένα εξαφανίστηκε στην προσπάθεια του να διασχίσει τα σύνορα κι αυτή αρχίζει να τον αναζητά, μην μπορώντας να πιστέψει ότι ο γιος της είναι νεκρός. Στο ταξίδι της συναντά τον Μιγκέλ, ο οποίος μόλις έχει απελαθεί από τις ΗΠΑ και επιστρέφει στο Μεξικό και τη μητέρα του. Η περιπλάνηση τους στις ερημιές και οι ανθρώπινες τους ιστορίες είναι το όχημα της Φερνάντα Βαλαντές να μιλήσει για το ζήτημα της οικονομικής μετανάστευσης, και κυρίως, για τις επώδυνες πλευρές της, καθώς κάθε χρόνο στα σύνορα άνθρωποι απελπισμένοι για ένα καλύτερο μέλλον, πεθαίνουν, σκοτώνονται, απάγονται, σε μια νεκρή ζώνη που απλώνεται γύρω από το «τείχος» που χ,ωρίζει το Μεξικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα «Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα» δεν είναι μια ακόμα ταινία για μετανάστες, είναι μια ευαίσθητη και ειλικρινής ματιά για ένα δύσκολο ζήτημα το οποίο η σκηνοθέτης έχει αγκαλιάσει με αγάπη, σεβασμό, και έναν ρεαλισμό που είναι απαραίτητος για αυτό το τρομακτικό υπαρξιακό road movie.

Προβάλλονται ακόμα:

Κοντορίτο
Σκηνοθεσία: Άλεξ Ορέλε, Εντουάρτο Σουλντ
Στα ελληνικά ακούγονται: Κωνσταντίνος Κακκανάς, Πάνος Αποστολόπουλος, Νίκος
Παπαδόπουλος, Κατερίνα Γκίργκις, Χαρά Ζησιμάτου
Διάρκεια: 88′, Tanweer

konto

Σε ένα ταπεινό και γραφικό χωριό στις ρίζες των Άνδεων, ένα δημοφιλές πουλί, ο Κοντορίτο περνάει καλά, είναι δημοφιλής και βγαίνει με την πιο όμορφη κοπέλα του χωριού, τη Γιαγίτα. Εξαιτίας όμως, μίας αθώας φάρσας που στήνει ο Κοντορίτο, η Ντόνια Τρεμεμπούντα, η μαμά της Γιαγίτα, πέφτει θύμα απαγωγής από εξωγήινους και η Γιαγίτα τον χωρίζει. Για να ξανακερδίσει την αγαπημένη του, ο Κοντορίτο και ο ανιψιός του Κονέ, φεύγουν στο διάστημα για να σώσουν τη μέλλουσα πεθερά και τον ίδιο τον πλανήτη.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ