Κυριακή 25 Ιουλίου 2021
MENU

Μάνος Χατζηδάκις: Σαν σήμερα «αποχαιρετά» τον κόσμο [vid]

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

O Μάνος Χατζιδάκις θα συμβολίζει για πάντα τον διαφορετικό δρόμο, στη μουσική αλλά και στη ζωή.

Ημέρα θανάτου η σημερινή, ενός ανθρώπου που υπήρξε σπουδαίος εις διπλούν. Και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Το μουσικό του έργο «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» ένα από τα πιο μυθικά της μουσικής του κληρονομιάς, είναι το πλέον κατάλληλο για να τον θυμηθούμε – όχι ότι ποτέ ξεχάστηκε ο Μάνος Χατζηδάκις-.

«Το Χαμόγελο της Τζοκόντας» είναι ένα μουσικό σύνολο τρυφερό, παρηγορητικό, άκρως ευαίσθητο, όπως ήταν και ο δημιουργός του. Και βαθιά επίκαιρο.

aba6c816e5ca297930e58a07200ccfc8 XL

Πως εμπνεύστηκε το έργο. Αφηγείται ο ίδιος

«Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές, με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το φθινόπωρο του 1963 όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη, έρημη μες στο άγνωστο πλήθος, που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντας την να πνιγεί μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ’ αγέρι που άρχισε να φυσά.

Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν’ αποφασίσω, την έχασα από τα μάτια μου.

Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια μου για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά.
Χωρίς να καταλάβω, είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του, απέναντί μου ακριβώς, βρισκόταν ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι με την Τζοκόντα στο εξώφυλλο του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγεθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.

xatzidakis tzokonta

Δεν ξέρω γιατί όλ’ αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ’ ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου. Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ’ ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων. Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες στην μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογός της, κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί.»

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Βαρύ λογαριασμό καλείται να πληρώσει η Γερμανία για τη «βιβλική καταστροφή»

Ιστορικής κλίμακας καταστροφές στην Δυτική Γερμανία 1,3 δις ευρώ θα κοστίσει στην Γερμανία, με ένα πρώτο υπολογισμό, η βιβλική καταστροφή...

Αλ. Τσίπρας: Ως κυβέρνηση θα καταργήσουμε την ελάχιστη βάση εισαγωγής

Στην κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής αλλά και την δυνατότητα να καταθέσουν μηχανογραφικό δελτίο με τους φετινούς βαθμούς όσοι...

Ν. Κοτζιάς: «Περί βαθμών και ορίων εισαγωγής στα ΑΕΙ»

Η ανάρτηση του Ν. Κοτζιά  http://https://www.facebook.com/100049230365778/posts/352619196389090/ «Ρωτάνε: μα θέλετε ανθρώπους με βαθμούς κάτω από τη βάση να σπουδάζουν; Η ερώτηση...