Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2023

Νέες ταινίες: «West side story» και ένας κομήτης που έρχεται να καταστρέψει τη γη

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

H εκδοχή του Στίβεν Σπίλμπεργκ στο διάσημο μιούζικαλ «West side story», μια απολαυστική κωμωδία με σταρ πρώτης γραμμής για την καταστροφή του πλανήτη και το τρυφερό «Daniel 16» του Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου είναι οι νέες ταινίες που μας περιμένουν στις αίθουσες.

Της Χρυσούλας Παπαιωάννου

West Side Story

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ
Πρωταγωνιστούν: Ανσελ Εγκορτ, Ρέιτσελ Ζέγκλερ, Κόρι Στολ, Μπράιαν ντ’Αρσι Τζέιμς, Ρίτα Μορένο
ΗΠΑ, 2021, Feelggod Entertainement

Ίσως το διασημότερο, και σίγουρα ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών, το «West side story» έχει καταρχάς ήδη ένα κοινό στο τσεπάκι του. Το γεγονός ότι αυτή τη φορά το πιάνει στα χέρια του ο Στίβεν Σπίλπεργκ, αυτός ο φοβερός παραμυθάς του Χόλιγουντ, κάνει την ταινία να βγαίνει στις αίθουσες με φόρα και word of mouth, που δημιουργούν πολλές προσδοκίες. Βασισμένη στο πρωτότυπο έργο των Λέοναρντ Μπέρνστάιν και Στίβεν Σόντχαϊμ-ο οποίος πέθανε μόλις πριν από λίγες ημέρες- χωρίς να έχει αλλάξει νότα και σχεδόν λέξη από την πρωτότυπη ταινία του 1961 των Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς, εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη του ΄50, όπου εξελίσσεται μια ιστορία α λα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», μια σχετικά σύγχρονη εκδοχή του αρχετυπικού αυτού love story, που μεταφέρεται στους κακόφημους δρόμους τους Νέας Υόρκης, σε φτωχογειτονιές, οι οποίες σύντομα θα γκρεμιστούν για να πάρουν τη θέση τους ουρανοξύστες.  Η αντιπαλότητα δύο συμμοριών των Τζετς και των Σαρκς, που εδράζεται στην καταγωγή αφού οι Τζετς είναι οι λευκοί γηγενής και οι Σαρκς οι Πορτορικανοί που παλεύουν για την ενσωμάτωση, είναι το εμπόδιο ανάμεσα στον έρωτα ενός όμορφου νεαρού και της αδερφής του εχθρού του. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε ίσως-οι καυγάδες ανάμεσα στις δύο συμμορίες αγριεύουν-αφού δίνουν και ένα ραντεβού «θανάτου»-ενώ η σπίθα ενός κεραυνοβόλου έρωτα γίνεται πυρκαγιά ανάμεσα στους δύο νέους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ταινία θα πρωτοστατήσει στα επερχόμενα Όσκαρ-ειδικά στις τεχνικές κατηγορίες- και η αλήθεια είναι ότι το καλλιτεχνικό κομμάτι, τραγούδι και χορός, είναι εντυπωσιακά. Ορισμένες δε χορογραφίες, πραγματικά θυμίζουν την καλή αμερικάνικη παράδοση του είδους του μιούζικαλ, που και στην εποχή της πρωτότυπης ταινίας άνοιξε τον δρόμο για τα μιούζικαλ έξω από τα στούντιο, τα έβγαλε στο δρόμο. Μπορεί στην καρδιά της ταινίας να χτυπά μια δυνατή ερωτική ιστορία, από αυτές που σκοντάφτουν σε ανυπέρβλητα εμπόδια και προκαταλήψεις, από αυτές που είναι καταδικασμένες, ή τουλάχιστον προσπαθούν να τις καταδικάσουν να μείνουν για πάντα στην ασφαλή σφαίρα του ανεκπλήρωτου, αλλά η πατριαρχία, η ταξικότητα, ο αποκλεισμός των μειονοτήτων, είναι όλα εδώ, και κυρίως, ο ρατσισμός που στην Αμερική από την δεκαετία του 50 μέχρι σήμερα έχει αλλάξει κατευθύνσεις, και έχει εξαπολύσει δηλητηριώδη βέλη προς πάσα μειονότητα. Οι φτωχογειτονιές παραμένουν, κι ας είναι μόλις λίγα μόλις χιλιόμετρα από το πολυτελές κέντρο του Μανχάταν, οι φτωχοδιάβολοι αποτελούν ακόμα ένα αόρατο δυναμικό της Αμερικής, που εξακολουθεί να ευαγγελίζει ότι όλα είναι πιθανά σε αυτή την αντιφατική χώρα, το αμερικάνικο όνειρο αξίζει να το κυνηγήσεις. Και σε αυτό θα πρέπει να έχουν ισότιμη ευκαιρία οι Πορτορικανοί, τους οποίους οι μεγαλοεπιχειρηματίες ονειρεύονται σαν θυρωρούς στη νέα αστική ανάπτυξη που έρχεται.

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ αγκαλιάζει αυτή την ιστορία, που μας έρχεται κατευθείας από το παραδοσιακό σινεμά, με αγάπη και σεβασμό, αλλά ίσως επιμένει παραπάνω από όσο θα έπρεπε στην τελειότητα. Η ταινία σε μεταφέρει στους κακόφημους δρόμους της Νέας Υόρκης, σε κάνει να νοιώθεις κοντά με σώματα που είναι ιδρωμένα από τον ξέφρενο χορό, αλλά όλες τις υπόλοιπες ώρες ιδρώνουν στο μεροκάματο, αγωνιούν για το μέλλον τους, όπως μπορεί να προδιαγράφεται για ανθρώπους που ζούνε στο περιθώριο μιας μεγάλης πόλης.

Από τη μία νοιώθεις ότι παρακολουθείς μια απόλυτα συγχρονισμένη «χορογραφία», ένα άρτιο και εντυπωσιακό αποτέλεσμα, αλλά…Κάτι λείπει, ίσως η τόση τελειότητα να αφαιρεί κάτι από την ψυχή της ταινίας.  Σίγουρα δεν βοηθάει το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές, και κυρίως το πρωταγωνιστικό ερωτευμένο ζευγάρι,  Άνσελ Έλγκορτ και Ρέιτσελ Ζέγκλερ, δεν έχει λάμψη. Κανένας ηθοποιός δεν μπορεί να φτιάξει μύθο στην οθόνη. Κανένας δεν κάνει την διαφορά. Είναι όλοι καλοί, αλλά μέχρι εκεί. Αυτή που ξεχωρίζει είναι η Ρίτα Μορένο, η «Ανίτα» του πρωτότυπου κινηματογραφικού «West Side Story», η οποία στα 91 της χρόνια υποδύεται μια Πορτορικανή που έχει παντρευτεί έναν «γκρίνγκο», αλλά παρ όλα αυτά παραμένει μια «ξένη», όπως και τόσοι χιλιάδες άνθρωποι σε αυτή την μαγική πόλη, που φαντάζει ακόμα ελκυστική παρόλες τις αντιφάσεις της. Η Μορένο με έναν τρόπο στέκεται ανάμεσα στις συμμορίες συμβολίζοντας την αλληλεγγύη, για την οποία ακόμα πρέπει να δίνουν μάχες οι κοινωνίες μας. Και αυτή είναι μια ιστορία που άξιζε να αφηγηθεί ο Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Μην Κοιτάτε πάνω

Σκηνοθεσία: Άνταμ ΜακΚέι
Πρωταγωνιστούν: Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τζένιφερ Λόρενς, Ρομπ Μόργκαν, Τζόνα Χιλ
ΗΠΑ, 2021, 145, Odeon

Η νέα σάτιρα του Άνταμ ΚακΚέι («Το μεγάλο σορτσάρισμα») είναι μια απόλυτη «αμερικανιά», αλλά πραγματικά απολαυστική κωμωδία, που πίσω από το χιοούμορ και την φαρσοκωμωδία, έχει κρύψει σημαντικά πολιτικά και κοινωικά ζητήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, η ακόρεστη επιθυμία του ανθρώπινου είδους για κέρδη και πλουτισμό, οι κοινωνικές ανισότητες, οι ανθρώπινες σχέσεις. Όλα αυτά πίσω από μια ταινία που είναι μια κατεξοχήν κωμωδία; Κι όμως, γίνεται.

Ένας καθηγητής αστρονομίας (Λεονάρντο ντι Κάπριο) και η διδακτορική του φοιτήτρια (Τζένιφερ Λόρενς) κάνουν μια τρομακτική ανακάλυψη, ότι ένας κομήτης πλησιάζει την γή και θα την καταστρέψει. Πηγαίνουν στον Λευκό Οίκο για να ενημερώσουν την Πρόεδρο των ΗΠΑ (Μέριλ Στριπ σε μια εντελώς … τραμπική εμφάνιση), η οποία αρχικά δεν τους πιστεύει, αναθέτει την έρευνα στην ομάδα του τρίτου πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο (Μαρκ Ράιλινς), ο οποίος ναι μεν πείθεται ότι ο κομήτης έρχεται να μας καταστρέψει, αλλά ανακαλύπτει ότι περιέχει ορυκτά πολύτιμα για την τεχνολογία, όπως την κατασκευή κινητών, και άρα δεν πρέπει να τον καταστέψουμε αλλά να αξιοποιήσουμε τα ορυκτά. Αν βέβαια, αυτό γίνεται…Μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος παθαίνει υστερία-το έχουμε δει σε άπειρες αμερικάνικες ταινίες με παρεμφερές σενάριο-τα media τον…χαβά τους, μιλάνε για το πόσο σέξι είναι ο καθηγητής αστρονόμος, με πρώτη και καλύτερη μια διάσημη τηλεπερσόνα της Αμερικής, την οποία υποδύεται η Κέιτ Μπλάνσετ σε μια ακόμα φανταστική της ερμηνεία.

Ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει σε μια ταινία που εκ πρώτης όψεως ίσως ακούγεται «δηθενιά» κάτι πολύ ιδιαίτερο: από τη μία γελάς, και είναι πολλές αυτές οι σκηνές, μετά σε πιάνει θλίψη-γιατί πόσο πιο αληθινό είναι ότι τα πολιτικά κέντρα εξουσιών βάζουν το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο;-και στη συνέχεια σε πιάνει κι ένας πανικός-πόσο απίθανο είναι κάτι τέτοιο να συμβεί και στην πραγματική ζωή;

Με λίγα λόγια, εξαιρετικές ερμηνείες,φαρμακερές ατάκες, γρήγορος ρυθμός-αν και θα μπορούσε να είναι πιο «σφικτή» η ταινία. Μια disaster movie, που προτού παραδώσει τον κόσμο στην καταστροφή, σε έχει καταδιασκεδάσει.

Η ζωή συνεχίζεται

Σκηνοθεσία: Μάικλ Μάιλς
Πρωταγωνιστούν: Χοακίν Φίνιξ, Γκάμπι Χόφμαν, Γούντι Νόρμαν 
ΗΠΑ, 2021, 105, Tanweer

Ο Χοακίν Φοίνιξ, στον πρώτο του ρόλο μετά τον «Τζόκερ» υποδύεται έναν ραδιοφωνικό παραγωγό, τον Τζον ο οποίος έχει αναλάβει ένα πολύ ενδιαφέρον πρότζεκτ, να μιλήσει με παιδιά από διάφορες πόλεις της Αμερικής, από τη Νέα Υόρκη μέχι το Ντιτρόιτ και τη Νέα Ορλεάνη και να ακούσει τις ανησυχίες και τις αγωνίες του, κυρίως όμως, παιδιά από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, από φτωχογειτονιές. Μέχρι που τον παίρνει τηλέφωνο η αδερφή του-με την οποία είχε απομακρυνθεί όταν τα δύο αδέρφια αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσει την ασθένεια, το αλτσχάιμερ, και τον θάνατο της μητέρας τους- και καθώς ο άντρας της αντιμετωπίζει διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και πρέπει να του σταθεί και να τον βοηθήσει, του ζητά να αναλάβει τον γιο της, έναν πανέξυπνο και χαριτωμένο 9χρονο, με μια ωριμότητα που ξεπερνάει την ηλικία του.

Η ασπρόμαυρη αυτή ταινία, που εξελίσσεται τελικά σε ένα road movie περιπλάνησης του θείου με τον ανηψιό, είναι γλυκύτατη, πολύ τρυφερή, αλλά ίσως επιπόπλαιη σε αυτονόητα συμπεράσματα. Τα παιδιά των συνεντεύξεων, θέτουν ξανά και ξανά, με τον δικό τους παιδικό ή και εφηβικό τρόπο, το ζήτημα της αδικίας και των ταξικών ανισοτήτων, και ο ανηψιός  θέτει τον Τζον ενώπιον των ευθυνών του, με αυτή την αφέλεια που έχουν τα παιδιά, αλλά που χτυπάει κοφτερά κατευθείαν στην καρδιά. Γιατί δεν παντρεύτηκες; Γιατί είσαι μόνος; Γιατί δεν μιλούσες ένα χρόνο με τη μαμά αφού είναι αδερφή σου; Αυτό όμως, που έχει ενδιαφέρον, παρόλο που δεν είναι σε πρώτο πλάνο, είναι το πώς προσεγγίζει ο σκηνοθέτης την αδερφή του Τζον, τη μαμά δηλαδή του Τζέσι: αγκαλιάζει τα ξεσπάσματα της-δεν είναι εύκολο, όπως λέει, να είσαι μητέρα, κάποιες φορές δεν αντέχεις να είσαι στον ίδιο χώρο με το παιδί σου-αναδεικνύει το πόσο μεγάλο βάρος πέφτει πολλές φορές στους ώμους μιας γυναίκας-απ΄ το να φροντίσει την άρρωστη με αλτσχάιμερ μητέρα της, μέχρι τον σύζυγο της που έχει πάθει την απόλυτη κατάρρευση και πρέπει να νοσηλευθεί. Αυτό όμως, που λείπει συνολικά από την ταινία, την οποία όσο παρακολουθείς νοιώθεις ότι επαναλαμβάνεται, είναι η συγκίνηση, και ίσως η λύτρωση. Ένα φινάλε αντάξιο των προσδοκιών των παιδιών, που ονειρεύονται πάντα έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο που συνήθως το σινεμά, με λίγη μαγεία, μπορεί να προσφέρει.

Daniel 16

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσιαμπασιάκος
Παίζουν: Νικόλας Κίσκερ, Αλέξανδρος Λιακόπουλος Μπούχχολτς, Φιλοπατίρ Αντέλ Μογράς
Ελλάδα, 2020, 101, Cinobo

Η τρυφερότητα και η ζεστή ματιά πάνω στους ανθρώπους, το νοιάξιμο για τους χαρακτήρες του, είναι ένα κυρίαρχο μοτίβο στο σινεμά του Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου, έμπειρου και βραβευμένου ντοκιμενταρίστα που καταθέτει την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας («Ο Γιος του φύλακα», «Ο μανάβης»). Με μια τέτοια αύρα αγκαλιάζει και τον ήρωα του, έναν 16χρονο παραβατικό νεαρό από τη Γερμανία, τον οποίο στέλνει η μητέρα του σε μια δομή ανηλίκων στον Έβρο, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Μια τέτοια δομή μάλιστα, υπήρχε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 80 και φιλοξενούσε παιδιά από γερμανόφωνες χώρες, με παραβατική συμπεριφορά ή αυτό που λέμε αποκλίνουσα, ώστε να βοηθηθούν στην ομαλή κοινωνική τους ένταξη. Ο σκηνοθέτης, ακολουθεί την παράδοση του σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που έχουν πάντα στον πυρήνα τους τα παιδιά και τους εφήβους.

Στην πραγματικότητα ο Κουτσιαμπασιάκος έχει στοιχεία τεκμηρίωσης και στην ταινία μυθοπλασίας που έχει ήρωα έναν ζωηρό έφηβο, για τον οποίο δεν ξέρουμε πολλά, και ίσως δεν χρειάζεται, τον παρακολουθούμε στις στιγμές απόλυτης μοναξιάς του, στις στιγμές που νοιώθει ξένος και απομονωμένος, στα εφηβικά του ξεσπάσματα-πόσο υγιή μπορεί να είναι αυτά καμιά φορά-στις ευαισθησίες του. Κάποια στιγμή στις βόλτες που κάνει στο σχεδόν έρημο χωριό του Έβρου, γνωρίζει ένα προσφυγόπουλο, το οποίο χάνει τον πατέρα του, και κατά κάποιο τρόπο αναλαμβάνει ο 16χρονος Γερμανός υπό την προστασία του. Έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης χτίζει αυτή τη σχέση και πώς δείχνει τις αλλαγές των διαφόρων ρόλων που αναγκαζόμαστε να αναλάβουμε: ο παραβατικός έφηβος, που ήταν αγρίμι και δεν ήθελε κοινωνικές συναστροφές, με μια μάνα αδιάφορη και μακρινή φιγούρα, γίνεται προστάτης ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, και ο καθένας από τους δύο ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο, και κυρίως ζωή, με ελπίδα και προοπτική. Η ειλικρίνεια των προθέσεων, ο ανθρωπισμός, το χτίσιμο των σχέσεων που περνάει μέσα από αντιφατικά συναισθήματα και μονοπάτια, καταλήγουν στο τέλος της ταινίας να μας κάνουν να κουνήσουμε το κεφάλι και να σκεφτούμε ότι όσο μόνο νοιώθει ένα προσφυγόπουλο που βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, τόσο μόνος μπορεί να νοιώθει και ένας έφηβος, από μια ευρωπαΐκή χώρα όπως η Γερμανία, που όμως, η οικογένεια του του γύρισε την πλάτη. Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασιάκος δεν μας το δίνει «μασημένη τροφή», αλλά το υπονοεί: έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα

Προβάλλονται ακόμα: 

Δικαίωση 3368

Σκηνοθεσία: Ισμήνη Σακελλαροπούλου
Ελλάδα, 2021, 128, New Star

Μετά από ενδελεχή ιστορική έρευνα και μέσα από την μυθοπλαστική αλλά ρεαλιστική προβολή μιας πραγματικής συνθήκης, η «ΔΙΚΑΙΩΣΗ 3368» παρουσιάζει το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων που απασχολεί για χρόνια τη χώρα και κυρίως τους απογόνους των θυμάτων της Γερμανικής κατοχής με αφορμή το Καλαβρυτινό ολοκαύτωμα. Ο τίτλος του έργου αφορά την εργασία του δικηγόρου των Καλαβρύτων Περικλή Σακελλαρόπουλο που μαζί και με άλλους δικηγόρους κατάφεραν να συγκεντρώσουν και να καταγράψουν τις εκατοντάδες αιτήσεις αγωγών των οικογενειών των θυμάτων του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος φτάνοντας ως τον αριθμό της αίτησης 3.368. Όλες οι αγωγές συγκεντρώθηκαν σε τέσσερις τόμους, για να αποτυπωθούν με κινηματογραφικό τρόπο σε αυτό το έργο, θυμίζοντας πως δεν αποτελούν άψυχα νομικά έγγραφα οικονομικών διεκδικήσεων αλλά μια ιστορική πηγή, μια αναλυτική καταγραφή ενός δράματος και παράλληλα ενός αγώνα κοινωνικού, πολιτικού, δικαστικού, οι ρίζες του οποίου βρίσκονται στο τραγικό έτος 1943 και συγκεκριμένα στις 13 Δεκεμβρίου όπου έλαβε χώρα η «Επιχείρηση Καλάβρυτα».

Αλλού Παντού

Σκηνοθεσία: Ιζαμπέλ Ινγκολντ, Βίβιαν Περελμούτερ
Βέλγιο, 2020, 62΄, Ethnofest

Μια ντοκιμαντερίστηκη προσέγγιση στο μεταναστευτικό ζήτημα, όπου ένας άντρας στην Αγγλία παρακολουθεί εικόνες από όλο τον κόσμο, την ίδια ώρα που ένας 20χρονος Ιρανός αφηγείται το πώς εγκατέλειψε την πατρίδα του.

The Black Bachelor

Σκηνοθεσία:Γιάννης Παπαδάκος
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Τσιμιτσέλης, Μελέτης Ηλίας, Λευτέρης Ελευθερίου, Θανάσης Βισκαδουράκης, Νίκος Βουρλιώτης, Τάκης Παπαματθαίου,
Ελλάδα, 2021, Village

Αυτή την φορά η γνωστή παρέα ταξιδεύει στη Μάνη για να φέρει εις πέρας άλλον ένα γάμο, ωστόσο όλα θα πάνε στραβά – και πάλι- όταν θα κληθούν να αντιμετωπίσουν μια ιδιαίτερη και πιο ‘’σκοτεινή’’ Μανιάτικη οικογένεια.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ