Κυριακή 17 Απριλίου 2022

Οταν η Λε Πεν σκόραρε νωρίς στο Euro 2020…

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

«Η ποικιλομορφία της ποδοσφαιρικής μας ομάδας που συγκεντρώνεται γύρω από μία φανέλα, μια γαλλική σημαία, είναι υπέροχη και αντιστοιχεί στις αξίες του ποδοσφαίρου»

H Μαρίν Λε Πεν κατάφερε να…σκοράρει νωρίς, αρκετές ημέρες πριν από την έναρξη του Euro 2020 (11/6-11/7). Και το πέτυχε ενάντια στη ραπ μουσική στη Γαλλία, μέσω του ποδοσφαίρου. Η αρχηγός της γαλλικής ακροδεξιάς «Εθνικής Συσπείρωσης», πρωτοστάτησε σε μία δημόσια επίθεση εναντίον του ράπερ, Γιουσουφά, του οποίου το τραγούδι είχε επιλεγεί ως ύμνος της Γαλλίας για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Χαρακτηρίζοντας σε ένα tweet, «προσβλητικούς» και «εξωφρενικούς που σοκάρουν αρκετούς Γάλλους» τους στίχους του Youssoupha όχι για τον ίδιο τον ύμνο, αλλά για προηγούμενα τραγούδια στα οποία την είχε στοχεύσει, η Λε Πεν και άλλα πρόσωπα της ακρoδεξιάς, επέκριναν τον κορυφαίο καλλιτέχνη, αναγκάζοντας τελικά τη γαλλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου να ανακοινώσει την απόσυρση του τραγουδιού, με τίτλο «Γράψτε το όνομά μου με μπλε χρώμα».

Δικαιολογώντας την απόφαση, ο επικεφαλής της γαλλικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, Νοέλ Λε Γκρετ, εξήγησε ότι «το τραγούδι δεν προοριζόταν ποτέ ως ύμνος για την ομάδα».

Μία σημαντική υποχώρηση, που δείχνει το μέγεθος και την κατεύθυνση της -έντονης- πολιτιστικής και πολιτικής συζήτησης στη Γαλλία ενόψει των προεδρικών εκλογών του επόμενου έτους, όπου η Λε Πεν είναι η κορυφαία υποψήφια εναντίον του προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν.

Όπως είναι γνωστό, η εθνική Γαλλίας, η οποία αποτελείται κυρίως από παίκτες με μεταναστευτικό υπόβαθρο, προβάλλεται, ιδιαίτερα μετά την επιτυχία στο Μουντιάλ 1998, ως σύμβολο της ποικιλομορφίας και ενός υγιούς συνόλου, η ιδέα ότι διαφορετικές κοινότητες μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένα μαζί.

Ένας συμβολισμός που την ίδια στιγμή αποτελεί σημείο αντιπαράθεσης και μοιάζει με πολιτικό δυναμίτη. «Δεν έχει σημασία ο ύμνος», δήλωσε ο Ζαν Λιλ Λασαπέλ , ευρωβουλευτής της «Εθνικής Συσπείρωσης. «Είναι αυτό που αντιπροσωπεύει ο Γιουσουφά: είναι ένα σύμβολο της αντι-Γαλλίας, της περιφρόνησης για τη Γαλλία. Σε μια εποχή που οι άνθρωποι αναζητούν αξίες, για αναφορές, χρειαζόμαστε κάποιον που αγαπά τη Γαλλία. »
Η κυβερνητική απάντηση έφτασε από την υπουργό Αθλητισμού Ροξάνα Μαρασινεάνου: «Ο Γιουσουφά είναι ένας δημοφιλής ράπερ που κάνει εκστρατεία κατά του ρατσισμού στη Γαλλία, έχει πεποιθήσεις και μιλάει στη νεολαία», είπε. «Αυτό το τραγούδι προάγει την ποικιλομορφία. Η ποικιλομορφία της ποδοσφαιρικής μας ομάδας που συγκεντρώνεται γύρω από μία φανέλα, μια γαλλική σημαία, είναι υπέροχη και αντιστοιχεί στις αξίες του ποδοσφαίρου».

Η σύγκρουση δεν συνέβη τώρα, απλά αναδύθηκε. Πρόκειται για την αναβίωση μιας έντονης συζήτησης σχετικά με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και τιη γαλλική ταυτότητα.

Η νίκη της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, που εκείνη φιλοξένησε, χαρακτηρίστηκε ως επιτυχία για την ποικιλομορφία και ένα σύμβολο μιας σύγχρονης Γαλλίας, με μια ομάδα μαύρων-λευκών -Αράβων, συμπεριλαμβανομένων παικτών από διαφορετικά υπόβαθρα. «Δεν έχει σημασία από πού ήρθες, ήσουν Γάλλος και ήσουν περήφανος», όπως ανέφερε η αφίσα με το αγόρι, για τον γαλλικό οικουμενισμό, με τις διαφορές τάξης και καταγωγής να έχουν ξεπεραστεί από τη νίκη και το ομαδικό πνεύμα.

Η Γαλλία αγωνίστηκε από τότε να ανακτήσει αυτό το πνεύμα. «Η αντίληψη της διαφορετικότητας στην εθνική ομάδα ευθυγραμμίζεται με το πώς αισθάνεται η Γαλλία για τον εαυτό της», δήλωσε ο αθλητικός δημοσιογράφος Κσις Μαρτόφ, του μηνιαίου περιοδικού So Foot. «Το 1998, η Γαλλία ανακάλυψε τα παιδιά της μετανάστευσης χάρη στο ποδόσφαιρο και ο Ζινεντίν Ζιντάν ενσάρκωσε αυτό το θετικό συναίσθημα. Αλλά σύντομα υπήρξαν προβλήματα», πρόσθεσε.
Μετά την αποτυχία στο Μουντιάλ στη Νότια Αφρική (2010), που κατέληξε σε απεργία των παικτών, το 82% των Γάλλων δήλωναν ότι είχαν «κακή γνώμη» για την ομάδα. Πολλοί στη Γαλλία είδαν το συμβάν ως απόδειξη ότι η ομάδα ήταν μια συλλογή κακομαθημένων εκατομμυριούχων, που δεν ήταν πλέον περήφανοι για τη χώρα τους.

Έκτοτε, οι Γάλλοι ομοσπονδιακοί προπονητές από τότε έχουν ελέγξει αυστηρά την εικόνα των παικτών και προσπάθησαν να εξαλείψουν τυχόν διαμάχες. Αλλά με τον πολιτικό διάλογο στη Γαλλία που κυριαρχείται από το θέμα των δικαιωμάτων, τα θέματα της μετανάστευσης και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας, οι εντάσεις γύρω από αυτό που αντιπροσωπεύει η εθνική Γαλλίας, είναι απίθανο να φύγουν.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ