Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Νόμος 4.000: Η ιστορία των τέντι μπόις, που στην πορεία έγιναν…. κομμουνιστές και ο Μάρκος Βαμβακάρης!

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν κάτι σαν τα καθημερινά σήριαλ της τηλεόρασης. Αποφεύγουν, επιμελώς, να τοποθετηθούν στα πολιτικά προβλήματα της εποχής. Στις ταινίες μελό, ο ήρωας (ή η ηρωίδα) αντιμετωπίζει την… κακούργα κοινωνία, αλλά οι αναφορές στους πλούσιους και κακούς είναι γενικές. Ποτέ πολιτικές. Στις κωμωδίες, απουσιάζει η πολιτική σάτιρα. Δεν ήταν επιλογή των δημιουργών, αλλά της λογοκρισίας και της Ασφάλειας που «φακέλωνε» όσους παρακολουθούσαν… ανατρεπτικές ταινίες.

Στις 29 Οκτωβρίου 1962 κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους της Αθήνας μια από τις ελάχιστες ταινίες που πραγματεύεται ένα θέμα της εποχής: Τους τέντι μπόις. Είναι ο Νόμος 4.000 του Γιάννη Δαλιανίδη.

f 113 1

Δεν διστάζει να δείξει τη δημόσια διαπόμπευση των νέων που έκαναν τη δική τους επανάσταση…

Η ταινία είχε επιτυχία. Την είδαν τον πρώτο χρόνο της προβολής της 118.841 θεατές, ενώ στην τηλεοπτική της καριέρα… δεινοπάθησε. Η σκηνή της έκτρωσης δεν προβαλλόταν, για χρόνια, στη «μικρή οθόνη»!

Ο Δαλιανίδης διαπραγματεύτηκε ένα δύσκολο θέμα. Από τη μια η λογοκρισία και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θεωρούσε αυτούς τους νέους κάτι σαν… γκάνγκστερ κι από την άλλη η αλήθεια. Οι περισσότερες εφημερίδες δεν ασχολήθηκαν με την ταινία. Εξαίρεση αποτέλεσε η «Αυγή»

f 215

Το θέμα απασχολούσε τέσσερα χρόνια την ελληνική κοινωνία, από το 1958 κι έχει ενδιαφέρον να δούμε πως ένας νόμος, ο 4.000, χρησιμοποιήθηκε «δια πάσαν νόσον…». Ήταν η εποχή της παντοκρατορίας του αστυνομικού κράτους. Με τον ίδιο νόμο οδηγήθηκαν στο εδώλιο εκατοντάδες αριστεροί που δεν πετούσαν φυσικά γιαούρτια.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 αρχίζει από την Αμερική η επανάσταση των νέων. Το τζιν παντελόνι με το διπλωμένο ρεβέρ, τα ατημέλητα μαλλιά και η μουσική με ήχο οξύ, σκληρό, όπως η εποχή που ζούσαν. Λεγόταν rock.

Στην Ελλάδα του 1958 η Ασφάλεια έπρεπε να βρει νέο εχθρό. Καλός ο… κομμουνισμός και το κυνήγι των οπαδών του, αλλά η ιστορία είχε… κουράσει. Έτσι την πλήρωσαν οι «τέντι μπόις».

Τη χρονιά εκείνη η κυβέρνηση της ΕΡΕ (μην το ξεχνάμε…) ψήφισε με εισηγητή τον Κωνσταντίνο Καλλία τον «Νόμο4.000, περί τεντιμποϊσμού».

F 315
Ο Ευάγγελος Καλαντζής (αριστερά) και ο Θεόδωρος Ρακινζής από απηνείς διώκτες των κομμουνιστών μετατράπηκαν σε… κυνηγούς τεντιμπόηδων!

Ανέλαβαν δύο… μπουμπούκια του καθεστώτος να τον υλοποιήσουν:

Ο Ευάγγελος Καλαντζής, υφυπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος για τα σώματα Ασφαλείας γνωστός κι ως «φέρε μου το γιο σου να τον ντύσω» που έλεγε συχνά στους συμπατριώτες του στη Φθιώτιδα για να τους κάνει χωροφύλακες. Η πολιτική του καριέρα απογειώθηκε επί Μεταξά και συνεχίστηκε επί Παπάγου και Καραμανλή. Θαύμαζε τον Μανιαδάκη στο κυνήγι των κομμουνιστών, και

Ο Αστυνομικός Διευθυντής Θόδωρος Ρακιντζής, ο… Αττικάρχης της εποχής και από το 1961 Διοικητής της Αστυνομίας πόλεων. Ήταν αυτός που επέβλεπε προσωπικά το κούρεμα των νέων με την… ψιλή. Τον αποστράτευσε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964.

F 413

Την Κυριακή 31 Αυγούστου 1958 στην Κυψέλη, στον κινηματογράφο «Αελλώ» προβάλλεται η ταινία «Η κατάσκοπος που δεν είχε όνομα». Στη διάρκειά της δύο νεαροί πειράζουν μια κοπέλλα που συνοδεύεται από τη μητέρα της, τη Μαρία Ζ. Τους βρίζει κι αυτοί με τον έξοδό της από τον κινηματογράφο της ρίχνουν γιαούρτι.

Ο Αντώνης Μ. 16 χρόνων και ο Σωτήρης Π. 15 είναι τα πρώτα θύματα του νέου νόμου. Τους συλλαμβάνει ο υπαστυνόμος Π. Μουρελάτος ο οποίος τους οδηγεί στο Α.Τ Κυψέλης. Ο διοικητής του τμήματος ειδοποιεί τον Ρακιντζή ο οποίος καταφθάνει κι αποφασίζει να οργανώσει το σώου.

Τότε δεν υπήρχαν κανάλια, αλλά υπήρχαν, «πρόθυμες» εφημερίδες. Οι δύο νέοι, κουρεύτηκαν με την ψιλή, τους έκοψαν τα ρεβέρ από τα τζιν, τους κρέμασαν πινακίδες τύπου «είμαι τέντι μπόις» και τους περιέφεραν – κυριολεκτικά – στην Αθήνα!

Από το Α.Τ Κυψέλης τους πήγαν με τα πόδια στην Πατησίων, πήραν τρόλεϊ και πήγαν στη Σήμανση! Οι πιο θερμοί πολίτες αποδοκίμαζαν τους νέους, οι αστυνομικοί γελούσαν και οι φωτογράφοι απαθανάτιζαν τις στιγμές.

F 512

Την επομένη μέρα, όταν ο Καλαντζής είδε τις σκηνές βγήκε από τα… ρούχα του. Αιτία; Το κούρεμα! Πήρε τον Ρακιτζή και τον κατσάδιασε:

«Με γουρουνοψαλιδιά Θόδωρε, όχι με την ψιλή» τον διέταξε με τη βαριά Ρουμελιώτικη προφορά του.

Γουρουνοψαλιδιά; Με τη ψιλή από το μέτωπο μέχρι τον σβέρκο, κάτι σα μοϊκάνα για να κουβαλούν για καιρό το στίγμα της πράξης τους.

Την ίδια μέρα άλλοι δύο «τέντι μπόις» συλλαμβάνονται για τον ίδιο λόγο. Στο Καλαμάκι. Αυτοί τουλάχιστον γλίτωσαν τον διασυρμό. Οι αστυνομικοί δεν πρόλαβαν να ετοιμάσουν τις πινακίδες!

F 611

Εντύπωση προκαλεί, ότι το σύνολο, σχεδόν, του Τύπου επιδοκιμάζει την στάση της Αστυνομίας. Ακόμα και οι λεγόμενες «κεντρώες» εφημερίδες είναι με το μέρος των αρμοδίων οργάνων. Από κοντά και η Αριστερά που θεωρεί τις πράξεις τους «καπιταλιστική παρακμή».

F 710

Την έκπληξη την έκανε η συντηρητική – τότε – «Καθημερινή» που αντιτάχθηκε στο μέτρο

f 88

Στο δικαστήριο οι νέοι της Κυψέλης απαλλάχτηκαν αφού η «Μαρία Ζ.» δήλωσε ότι δεν επιθυμεί τη δίωξή τους. Είχε συμβιβαστεί με τις οικογένειες των δύο παιδιών και δεν ήθελε άλλη δημοσιότητα.

Οι επόμενοι «τέντι μπόις» δεν είχαν την ίδια τύχη. Στα χρόνια που μεσολάβησαν ο νόμος 4.000 εργαλειοποιήθηκε από τις κυβερνήσεις για τις διώξεις και αριστερών. Αποκορύφωνα η εποχή της χούντας όπου ο Γιάννης Λαδάς ο οποίος ιδεολογικά δεν διέφερε πολύ από τους Καλαντζή και Ρακιτζή, τον χρησιμοποίησε για διώξεις αντιχουντικών! Τότε μιλούσε για «άπλυτους μακρυμάλληδες». Σας θυμίζει τίποτα αυτό;

Ο νόμος στη Μεταπολίτευση ατόνισε, αλλά καταργήθηκε μόλις το 1983 από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Μάρκος με το μπουζούκι του

Τώρα, που κολλάει σε όλα αυτά ο τεράστιος Μάρκος Βαμβακάρης; Στην ταινία του Δαλιανίδη υπάρχει μια σκηνή σε ένα κέντρο. Τραγουδά η Κατερίνα Τζοβάρα το «Ρίξε μια διπλοπενιά» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του ίδιου του σκηνοθέτη

Οι πιο παρατηρητικοί διαπιστώνουν ότι ο κύριος που παίζει μπουζούκι δεν είναι άλλος από τον Μάρκο!

F 95

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ