Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Το έγκλημα που πρέπει να μας γεμίζει ντροπή ως Έθνος

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ

Κάθε χρόνο στις 30 Νοεμβρίου πρέπει να κοκκινίζουμε από ντροπή και να ψελλίζουμε ένα μεγάλο «συγγνώμη» για το έγκλημα που αφήσαμε ατιμώρητο. Δεν ήταν ένας ή δύο, αλλά 283 ανάπηροι του πολέμου της Αλβανίας που παραδόθηκαν από Έλληνες στους Γερμανούς κι εκτελέστηκαν το 1943.

Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ οι εκτελεστές έγκαιρα πρόλαβαν, στο όνομα της εθνικοφροσύνης, να συνεχίσουν τη ζωή τους, οι συγγενείς των αναπήρων κουβαλούσαν για χρόνια το στίγμα του «εχθρού του καθεστώτος». Η ιστορία παραμένει και θα παραμένει «μαύρη κηλίδα» για το επίσημο κράτος.

Χρειάζεται μια σύντομη εισαγωγή.

Στον πόλεμο της Αλβανίας είναι γνωστό ότι χιλιάδες άνθρωποι έπαθαν κρυοπαγήματα κι έχασαν μέλη του σώματός τους. Ήταν περισσότεροι από αυτούς που τραυματίστηκαν σοβαρά στις μάχες. Το κράτος που δεν είχε γραμμές ανεφοδιασμού ήταν ο βασικός υπεύθυνος. Οι ρεμούλες της ΕΟΝ στη συγκέντρωση υλικού για τους πολεμιστές του 1940-41 έχουν καταγραφεί και φυσικά δεν έχουν τιμωρηθεί.

Με την κατάρρευση του μετώπου χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν καταφύγιο στα νοσοκομεία της Αθήνας. Άλλοι χρειαζόντουσαν ιατρική βοήθεια. Οι περισσότεροι είχαν ανάγκη τη φροντίδα του νοσηλευτικού προσωπικού κι αργότερα ένα γεύμα. Το νοσοκομείο «Σωτηρία» σήκωσε το μεγάλο βάρος.

Οι ανάπηροι ήταν ο φόβος και το τρόμος των κατακτητών. Η παρουσία τους προκαλούσε ρίγη συγκίνησης στον απλό κόσμο. Δικαίως…

f 142 1
Ανάπηροι στο νοσοκομείο Σωτηρία

Τον Μάρτιο του 1943 οργανώθηκαν στην Αθήνα μεγάλες συγκεντρώσεις, παρά την απαγόρευση των αρχών κατοχής και της δωσιλογικής κυβέρνησης, για να ματαιωθεί το σχέδιο γενικής επιστράτευσης που στόχο είχε να στείλει Έλληνες στρατιώτες στο Ανατολικό Μέτωπο για να πολεμήσουν ως σύμμαχοι των Ναζί.

Οι ανάπηροι με τα καροτσάκια, τα ξύλινα πόδια, ήταν εκεί, πρώτοι πρώτοι στις εκδηλώσεις.

Το σχέδιο της επιστράτευσης ματαιώθηκε, αλλά οι ανάπηροι ήταν για τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους μια πληγή ανοιχτή. Ένας εχθρός μέσα στην καρδιά της πόλης που είχε «λαϊκό έρεισμα».

Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες:

Στις 7 Μαρτίου ορκίζεται η κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη

Στις 8 Μαΐου συγκροτούνται έκτακτα πενταμελή Στρατοδικεία για να εκδικάζουν υποθέσεις τάξης και απεργιών. Τώρα στο απόσπασμα τους πατριώτες δεν θα τους έστελναν μόνο Ιταλοί και Γερμανοί, αλλά και αυτόχθονες Έλληνες!

Στις 29 Ιουνίου συγκροτούνται τα πρώτα τέσσερα Ευζωνικά Τάγματα. Ήταν η αρχή των περιβόητων Ταγμάτων Ασφαλείας.

Στις 8 Σεπτεμβρίου συνθηκολογεί η Ιταλία κι οι Γερμανοί αναθέτουν στους Έλληνες συνεργάτες τους το κυνήγι των αντιστασιακών οργανώσεων.

Στο ίδιο διάστημα οι ανάπηροι του πολέμου οργανώνονται. Διεκδικούν και στρατεύονται οι περισσότεροι στο ΕΑΜ. Κοντά τους βρίσκονται γιατροί και νοσηλευτές.

Στις 29 Νοεμβρίου 1943 δημοσιεύεται σε όλες τις εφημερίδες μια από τις πολλές ανακοινώσεις για εκτέλεση ομήρων σε αντίποινα για πράξεις αντιστασιακών οργανώσεων.

Διαβάζουμε στα «Αθηναϊκά Νέα» της μέρας εκείνης.

f 245

Μεταξύ των εκτελεσθέντων κυκλώσαμε δύο ονόματα.

Ο Ηλίας Τζαμουράνης είναι ο πρόεδρος των αναπήρων και

ο Διονύσης Γονατάς ο γενικός γραμματέας.

Τους πήραν από τις φυλακές Χατζηκώστα στις 27 Νοεμβρίου μαζί με άλλους 17 κρατούμενους – ομήρους και τους πήγαν στο Γουδί, τον τόπο εκτέλεσης των Γερμανών. Συγκρατούμενοι τους περιέγραψαν τις δραματικές στιγμές.

Ο υπενωματάρχης Φραντζεσκάκης με πέντε Γερμανούς στρατιώτες και 15 Ταγματασφαλίτες όρμησαν στα κελιά και τραβούσαν έξω τους κρατούμενους.

Ο Τζαμουράνης είχε ξύλινα πόδια, του τα ξήλωσαν, ο Γονατάς ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι, τον έσερναν. Ακόμα και την ώρα της εκτέλεσης δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι. Τους… σφήνωσαν σε ξύλα, πέτρες και καδρόνια!

f 346

Μαζί τους στην εκτέλεση και δύο Έλληνες που τίμησαν τον όρκο που είχαν δώσει.

Ο ενωματάρχης Γυφτάκης και ο χωροφύλακας Καλαβέζιος που αρνήθηκαν να δώσουν όρκο πίστης στους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους και να κυνηγούν πατριώτες.

Οι άλλοι κρατούμενοι των φυλακών Χαταζηκώστα άρχισαν απεργία πείνας. Κράτησε για μέρες και ο ίδιος ο διευθυντής των φυλακών που κατά σύμπτωση λεγόταν Χατζηκώστας κυκλοφορούσε με το περίστροφο στα κελιά να πείσει τους κρατούμενους να σταματήσουν την απεργία.

Στα… μουλωχτά εκτέλεσαν άλλους τέσσερις. Τα ονόματά τους:

  • Δημήτρης Ανδρικόπουλος
  • Γιώργος Δουβής
  • Γιάννης Σαβουλίδης, και
  • Γιώργος Φουσκάκης

Δεν θα το μάθαινε κανείς, εάν δεν έγραφαν στους τοίχους ότι πάνε για εκτέλεση.

«Έτσι αμείβει η πατρίς τους ήρωές της, αναπήρους!»

«Πατρίδα είναι οι δωσίλογοι ή το χώμα που υπερασπιστήκαμε και ποτίσαμε με το αίμα μας;»

Με αυτή την απορία και τα ονόματά τους από κάτω έφυγαν αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι.

Οι επόμενες μέρες έδειξαν ότι η… προτίμηση στους ήρωες της Αλβανίας δεν ήταν τυχαία. Ήταν το πρώτο μέρος ενός σχεδίου που μπήκε σε εφαρμογή τα ξημερώματα της 30ης Νοεμβρίου.

Τότε όλη η δύναμη των Ταγμάτων Ασφαλείας που βρισκόταν στην Αθήνα όρμησε στα νοσοκομεία που νοσηλεύονταν ανάπηροι πολεμιστές.

f 439
Το μνημείο που υπάρχει στο νοσοκομείο Σωτηρία για τα θύματα της Κατοχής

Με τη δικαιολογία ότι τα νοσοκομεία είχαν γίνει άντρο τρομοκρατών, αλλά και χασισοποτών (μην ξεχνάμε και τον Μεταξά που έκανε συχνά τέτοιες εφόδους στα λούμπεν στέκια των ναρκομανών), μπήκαν να συλλάβουν και να παραδώσουν στους Γερμανούς τους… τρομοκράτες. Με λόγχες και όπλα χτυπούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Φυματικούς, ανάπηρους, νοσοκόμες, γιατρούς.

Τους έσερναν στα καμιόνια. Πολλοί δεν άντεξαν και πέθαναν επί τόπου από τα χτυπήματα.

Στη συνέχεια επέστρεψαν για να κάνουν πλιάτσικο στα προσωπικά αντικείμενων των θυμάτων τους.

Ακόμη και ο Ερυθρός Σταυρός διαμαρτυρήθηκε για τα όσα έγιναν.

Οι εκτελεσθέντες έφθασαν τους 283.

Στο νοσοκομείο «Σωτηρία» υπάρχει στήλη που αναφέρει τα ονόματα των ανθρώπων που έγιναν ήρωες δύο φορές.

f 535
Δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» ένα χρόνο μετά τα γεγονότα (30 Νοεμβρίου 1944) όταν το αίμα ακόμα ήταν νωπό

Η ιστορία δεν σταματά εδώ. Με το «στίγμα» του εχθρού του καθεστώτος δεν σκοτώθηκαν μόνο οι άνθρωποι που έκαναν τόσες θυσίες για την πατρίδα τους, αλλά «δολοφονήθηκαν» ηθικά και οι οικογένειές τους. Οι φάκελοι στην ασφάλεια έγραφαν «γιος, κόρη, γυναίκα, αδελφός κομμουνιστή».

Κι η ειρωνεία είναι ότι αυτούς τους φακέλους ενημέρωναν τακτικά οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν πάρει μέρος στη μεγάλα αυτή σφαγή.

Τη νύχτα ντροπής για όλη την Ελλάδα.

Βλέπετε για κάποιους ο «πατριωτισμός» δεν είναι Ιδέα, αλλά επάγγελμα…

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ