Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

Euro 2020 – «It’s coming home»

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Τα τραγούδια της εξέδρας, μία προφορική λαϊκή παράδοση

«It’s coming home» (έρχεται στο σπίτι). Οι Άγγλοι το τραγούδησαν ξανά, μετά την ιστορική πρόκριση επί της Γερμανίας (2-0), στο Euro 2020. Το είχαν τραγουδήσει και πριν, κάθε φορά που βρίσκονταν στο Wembley, αλλά και όταν άφηναν πίσω του τον επιβλητικό «ναό» του ποδοσφαίρου, σε κανένα από τα τρία παιχνίδια, στους ομίλους του Euro 2020.

To σημείο αναφοράς του  άλμπουμ «Three Lions»(Τριών Λιονταριών), που κυκλοφόρησαν οι David Baddiel και Frank Skinner με τους Lightning Seeds πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, έχει γίνει η λύδια λίθος της ποδοσφαιρικής μουσικής στη Βρετανία.

Έφτασε στο Νο 1 στα charts εκείνο το έτος και ήταν το μουσικό σκηνικό για την αγγλική εθνική ομάδα μέχρι τους ημιτελικούς. Από τότε οι Άγγλοι φίλαθλοι στο Νησί εξακολουθούν να το τραγουδούν. Το τραγούδι ανέβηκε στο  Νο 1 για δεύτερη φορά το 2018 όταν η Αγγλία έφτασε στους ημιτελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου.

Έτσι σε μια εποχή που η Αγγλία προσπαθεί για άλλη μια φορά να κερδίσει το πρώτο της τρόπαιο από το 1966, η «μακροζωία», η δημοτικότητα και το νόημα των «Three Lions», επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα: τι κάνει καλό έναν ύμνο ποδοσφαίρου;

Σύμφωνα με τον Άγγλο λαϊκό τραγουδιστή Μάρτιν Κάρθι, το τραγούδι ποδοσφαίρου μπορεί να θεωρηθεί μία από τις τελευταίες ενσαρκώσεις της προφορικής λαϊκής παράδοσης. Δίνει στους θαυμαστές ένα μέσο με το οποίο δεν μπορούν μόνο να εκφράσουν την αγάπη τους ή ακόμα και την περιφρόνησή τους  για ένα συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό σύλλογο, αλλά και τη συχνά περίπλοκη σχέση τους με ένα έθνος, πόλη, κοινωνική τάξη.

Όπως σημειώνει ο ιστορικός Ντέιβ Ράσελ, πολλά από τα τραγούδια ποδοσφαίρου που ακούμε στις εξέδρες σήμερα έχουν μακρά ιστορία, όπως για παράδειγμα το Rowdy Dowdy Boys της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, από το 1890.

Φαίνεται ότι με διάφορους τρόπους, ότι οι μεγάλοι ύμνοι του ποδοσφαίρου μπορούν να αντιπροσωπεύουν τις ελπίδες μας για επιτυχία, τον φόβο μας για ήττα και την υπερηφάνεια μας για εθνική και τοπική ταυτότητα. Ο ποδοσφαιρικός ύμνος συνήθως συνδέεται στενά με ένα συγκεκριμένο σύλλογο, ένα έθνος ή μία διοργάνωση.

Αναμφισβήτητα, ο πιο γνωστός ύμνος ποδοσφαιρικού συλλόγου στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι η χρήση από τη Λίβερπουλ του «You’ll Never Walk Alone», το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τους οπαδούς μετά την επιτυχία της έκδοσης του τραγουδιού των Gerry and Pacemakers το 1963.

Οι στίχοι του τραγουδιού, οι οποίοι έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από άλλους ποδοσφαιρικούς συλλόγους, όπως η Σέλτικ (Σκωτία) και Ντόρτμουντ (Γερμανία), χαρακτηρίζει έναν πρωταγωνιστή που δείχνει ανθεκτικότητα «περπατώντας μέσα από καταιγίδα» αντιξοοτήτων.

Ένα συναίσθημα που εμπνέει πολλούς φιλάθλους καθώς δείχνουν ακλόνητη αφοσίωση όταν οι ομάδες τους χάνουν και ατελείωτη ελπίδα ότι μια μέρα θα μπορούσαν να κερδίσουν.

Εδραιώθηκε στη συνείδηση ​​του κοινού μετά τις τραγωδίες  του Heysel το 1985 και του Hillsborough το 1989.

Είναι βέβαια επίσης σημαντικό να θυμάται κάποιος, ότι ορισμένοι ύμνοι δεν προέρχονται από τις εξέδρες, αλλά από δισκογραφικές εταιρείες, ποδοσφαιρικούς φορείς και από τους ίδιους τους συλλόγους.

Ένα φαινόμενο με μακρά ιστορία, περιλαμβάνοντας τραγούδια που δοξάζουν τους παίκτες, όπως το The Belfast Boy, αφιερωμένο  το 1970 στον Τζορτζ Μπεστ.

Τραγούδια που δημιουργήθηκαν από συλλόγους, όπως το Chelsea’s Blue is the Color το 1972, ενώ και αυτά που έγιναν για συγκεκριμένες διοργανώσεις, όπως το Gloryland (1994) από τον Ντάριλ Χαλ, το La Copa De La Vida (1998) του Ρίκι Μάρτιν, αλλά και το φετινό για το Euro 2020,  «We are the people» με την υπογραφή του Μάρτιν Γκάριξ και την συμμετοχή Μπόνο και Εντζ.

Ποδοσφαιρικοί ύμνοι, «ψαλμωδίες» της εξέδρας, με μία δυνατότητα μίας μεγαλύτερης αίσθησης του χρόνου και του τόπου. Θυμίζοντας, κάποια από αυτά, σε κάποιους από εμάς, ποιοι είμαστε και το πιο σημαντικό, ποιοι ήμασταν.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ