Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021

Στο Πέραμα δεν έχουμε ζωή…

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για τον θάνατο του Ζακ, τα γεγονότα του Περάματος ξυπνούν μνήμες από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και υπενθυμίζουν σε όλους με τον πιο άγριο τρόπο ότι η αστυνομική βία και αυθαιρεσία αποτελεί ένα διαχρονικό και βαθιά ριζωμένο πρόβλημα.

Τα αναπάντητα ερωτήματα πληθαίνουν συνεχώς καθώς η αρχική προσπάθεια της ΕΛ.ΑΣ. να συγκαλύψει τα όσα έγιναν το μοιραίο βράδυ στο Πέραμα έπεσε πολύ γρήγορα στο κενό, καθώς οι εξελίξεις και οι αποκαλύψεις που βλέπουν συνεχώς το φως της δημοσιότητας, απειλούν να συμπαρασύρουν την φυσική  και την πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας.

Η Αστυνομία η οποία έσπευσε να ανακοινώσει τραυματίες αστυνομικούς ενώ ήξερε ότι δεν υπάρχουν, οι διαρροές για ανταλλαγή πυροβολισμών ενώ είναι πλέον ξεκάθαρο ότι τα θύματα ήταν άοπλα, καθώς και οι πληροφορίες που θέλουν την ομάδα ΔΙΑΣ να μην υπακούει στις εντολές του κέντρου επιχειρήσεων να εγκαταλείψει την καταδίωξη, πρέπει να απαντηθούν άμεσα και με απόλυτη σαφήνεια.

perama dolofonia

Ταυτόχρονα, η επιλογή μιας θεωρητικά καλά εκπαιδευμένης ομάδας  αστυνομικών να μετατρέψει μια ολόκληρη γειτονιά σε Καμπούλ, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές αθώων και αμέριμνων πολιτών, καθώς και το ότι οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν τουλάχιστον 38 σφαίρες για να γαζώσουν δύο άοπλους, ο ένας εκ των οποίων είναι ανήλικος, εγείρουν ζητήματα που όχι μόνο πρέπει να απαντηθούν αλλά και να αντιμετωπιστούν άμεσα.

Η εκ των υστέρων προσπάθεια του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Τάκη Θεοδωρικάκου, να αμβλύνει τις εντυπώσεις διατάσσοντας πειθαρχικό έλεγχο για τα όσα διαδραματίστηκαν το βράδυ της φονικής καταδίωξης, κυρίως όμως η σπουδή του Άδωνι Γεωργιάδη να υπερασπιστεί και να αποδώσει τα εύσημα στους αστυνομικούς που συμμετείχαν, δημιουργούν αμφιβολίες για το κατά πόσο θα γίνουν γνωστά τα πραγματικά γεγονότα.

Ταυτόχρονα, η ανακοίνωση του Αλέξη Κούγια, συνήγορου του δολοφόνου του Γρηγορόπουλου, Κορκονέα, ότι αναλαμβάνει την υπεράσπιση των επτά αστυνομικών που κρατούνται στη ΓΑΔΑ και την Τετάρτη θα βρεθούν ενώπιον του εισαγγελέα με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο, δημιουργεί εύλογους συνειρμούς.

Πιστή στο δόγμα “όλα για την επικοινωνία,” η κυβέρνηση κι αυτή τη φορά, επιχειρεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά το ζήτημα, υποτιμώντας, κατά τη γνώμη μου, το ενδεχόμενο ότι μπορεί τα γεγονότα του Περάματος να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα γενικότερων αντιδράσεων. Με διαρροές για “βεβαρημένο” παρελθόν του 20χρονου Ρομά, επιδίδεται, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ που  ήταν στις πρώτες σειρές τις λίστας Πέτσα, σε μια προσπάθεια αποδόμησης και ενοχοποίησης του θύματος, εστιάζοντας, κυρίως, στην φυλετική του ταυτότητα.

Πρακτική που έχουμε ξανασυναντήσει πολλές φορές στο παρελθόν, από τον Γρηγορόπουλο, -τι ζητούσε ο 16χρονος στα Εξάρχεια;- μέχρι τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης όταν ο Κυρανάκης έδεινε στη δημοσιότητα τα προσωπικά δεδομένα του νεαρού που ξυλοκοπήθηκε σε μια προσπάθεια να τον σπιλώσει, καθώς και λίγο αργότερα με τον “Ινδιάνο” που έμεινε για μήνες στη φυλακή χωρίς λόγο.

Καμία από τις παραπάνω πρακτικές δεν είναι καινούρια. Ούτε η αστυνομική βία και αυθαιρεσία, ούτε οι “παρακρατικές” πρακτικές στις οποίες καταφεύγει το κράτος όταν προσπαθεί να καλύψει τα νώτα του…

Η ουσία όμως είναι ότι η στρατηγική του “νόμος και τάξις” στην οποία επένδυσε και συνεχίζει να επενδύει το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη και η καταστροφική θητεία του Κάλαχαν Χρυσοχοΐδη στο υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, έχουν μετατρέψει την ΕΛ.ΑΣ. σε Σώμα αυθαίρετων τιμωρών. Τα περιστατικά είναι πλέον πάρα πολλά και εγείρουν ζητήματα που άπτονται της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.

Οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ανασφαλείς καθώς η εγκληματικότητα και κυρίως το σκληρό έγκλημα στα χρόνια του Μητσοτάκη έχουν πολλαπλασιαστεί, ενώ ταυτόχρονα έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ανασφαλείς στη θεά της Αστυνομίας η οποία λειτουργεί σε πλείστες περιπτώσεις ως εκδικητής τιμωρός και σε κάθε περίπτωση ως εχθρός της κοινωνίας.

Κι επειδή δεν είναι λίγοι εκείνοι που τα τελευταία 24ωρα θέτουν το δήθεν αφελές ερώτημα “μα τι Αστυνομία θέλουμε τέλος πάντων;”. Κι επειδή αυτοί που θέτουν το ερώτημα το κάνουν για να καταλήξουν δικαιολογώντας την αστυνομική αυθαιρεσία, η απάντηση είναι μία και αδιαπραγμάτευτη : Θέλουμε την Αστυνομία που ορίζουν και οριοθετούν το Σύνταγμα και οι νόμοι, την Αστυνομία που σέβεται όλους του κανόνες που έχουν οριστεί και κυρίως, την Αστυνομία που σέβεται και υπερασπίζεται τον πολίτη και την ανθρώπινη ζωή.

Δυστυχώς, με τη στρατηγική του “νόμου και τάξις” του Μητσοτάκη και τις λογικές Κάλαχαν του Χρυσοχοΐδη αυτό δεν πρόκειται να επιτευχθεί. Είναι ζήτημα πολιτικού προσανατολισμού. Αν δεν αλλάξει, στο Πέραμα δεν έχουμε ζωή…

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ