Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021

Πανεπιστημίου Σχεδιασμός: «Χαιρέτα μου τον πλάτανο…»

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Τα 2.000.000€ δημόσιο χρήμα του Μεγάλου Περιπάτου, που τελικά ήταν προσομοίωση, πετάχτηκαν στον αέρα. Πάμε γι΄ άλλα.

Όταν ο Κώστας Μπακογιάννης έκανε το προεκλογικό ντεμπούτο του ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, δήλωσε μετά χαράς: «Η Αθήνα μας ανήκει». Αυθορμήτως αντιμετώπισε την πόλη ως ένα ακόμα λατιφούντιο που ανήκει στη Μεγάλη Οικογένεια.
-«Θες παιδί μου ξανά τα ορεινά της περιφέρειας Ευρυτανίας;»
-«Όχι, ως πρώτος στην τάξη της διαδοχής, θέλω την πρωτεύουσα».
Και βεβαίως έλαβε την πρωτεύουσα. Διότι Σεπόλια, Κάτω Πατήσια, Κυψέλη και λοιπές ταπεινές συνοικίες, ψηφίζουμε με συνείδηση Εκάλης…

Κι ύστερα ήρθε ο Μεγάλος Περίπατος. Ο κος Μπακογιάννης έβγαλε 2.000.000€ από τη τσέπη μας, και αγνοώντας μελέτες και διαγωνισμούς που έχουν προηγηθεί,
πόνταρε σε ζαρντινιέρες, ουασινγκτόνιες και ψευτοπιπεριές. Αλλά ατύχησε.
Ο Περίπατος ξέβαψε και πέθανε, όπως θα συνέβαινε σε οποιοδήποτε έργο πολεοδομικής κλίμακας που αντιμετωπίζεται ως αστικό ντερκορασιόν.

panepistimiou
Αυτή τη φορά ο κος Μπακογιάννης αναβαθμίζει το μπάτζετ σε 3.000.000€ -πάλι από την τσέπη μας– κι αποφασίζει να παίξει με μάρμαρα και πλατάνια. Δηλώνοντας μας ως ιδιοκτήτης: «Να σταματήσουμε την καραμέλα της δημόσιας διαβούλευσης».

Αρχιτέκτονες, που σέβονται την αξία της επιστήμης τους αλλά και της δημόσιας διαβούλευσης, δηλώνουν ότι «Η δημόσια διαβούλευση στο μυαλό του του δημάρχου είναι καραμέλα κι όχι πολύτιμο εργαλείο που σε φέρνει σε επαφή με τις κοινωνικές απαιτήσεις και τις πολεοδομικές συνθήκες κι ανάγκες, που βοηθούν να σχεδιάσεις και να αποφύγεις ακριβώς αυτό που συνέβη στον Μεγάλο Περίπατο.

Εν τούτοις συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο.
Σαν όλο αυτό να γίνεται απλά για το γινάτι. Εμμονικά, για να δικαιώσει ο Μπακογιάννης τον σολιψισμό του και να αποδείξει σε όλους τους άλλους που ζητούν τα πράγματα να γίνονται κανονικά, δηλαδή ΟΜΑΔΙΚΑ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΑ και ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΑ, με την κοινωνία και τους επιστήμονες δίπλα, ότι κάνουν λάθος.
Σαν όλο αυτό να μην γίνεται για την Αθήνα, γιατί αν γινόταν για την Αθήνα θα γινόταν με την Αθήνα και τους Αθηναίους. Δηλαδή με συζήτηση, δημόσια διαβούλευση, με μια οργανωμένη διαγωνιστική διαδικασία: δηλαδή ΜΕ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ.
Με πραγματικό συνολικό και όχι αποσπασματικό πολεοδομικό σχεδιασμό.

megalos peripatos

Αρνείται να εννοήσει ότι το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό, δεν είναι αν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε ως κατασκευασμένη εικόνα. Το πρόβλημα είναι ότι είτε με καλές είτε με κακές εικόνες, πλέον οι διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που καθοδηγούν τον σχεδιασμό είναι ερμητικά κλειστές. Όχι μόνο για την κοινωνία αλλά και για την επιστημονική κοινότητα.
Το πλέον τραγικό σε όλο αυτό είναι ότι υπάρχουν αρχιτέκτονες, με σημαντικές θέσεις, που σε αυτή την ερμητική διαδικασία, χωρίς δημόσιο διάλογο και χωρίς διαγωνισμό, την στηρίζουν ανοιχτά, με τα ονόματά τους να δημοσιοποιούνται κάτω από τη φράση «Ομόνοια επιστημόνων».

Μια καλή ιδέα είναι να φυτέψει σφενδάμια να γίνουμε Αλμπέρτα του Καναδά.
Αφού δεν εννοεί ο Δήμαρχος ότι όποια δένδρα κι αν βάλει, θέλουν χώμα γύρω τους όσο και το φύλλωμά τους, για να αναπνεύσουν οι ρίζες. Με άσφαλτο δεν γίνεται δουλειά. Μήπως να ξανακάνει λοιπόν χωματόδρομο την Πανεπιστημίου; Διότι όπως κι ίδιος δήλωσε «στην Πανεπιστήμιου υπήρχαν και παλιά πλατάνια».

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ