Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021

Ο Σεμπάστιαν Κουρτς και οι δημοσκοπήσεις (α λα Ελληνικά) κατά παραγγελία

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Στραπατσαρίστηκε και λαβώθηκε, αλλά δεν αυτοκτόνησε ούτε δολοφονήθηκε πολιτικά ο Σεμπάστιαν Κουρτς, το 35χρονο «wunderkind» («παιδί θαύμα» κατά τους οπαδούς του) της Αυστριακής δεξιάς.

Παραιτήθηκε απ’ την καγκελαρία της Αυστρίας όταν αποκαλύφθηκε ότι συνεργάτες του το 2016-2018 (ήταν ακόμα υπουργός Εξωτερικών) διοχέτευσαν κρατική διαφήμιση ύψους 1,3 εκατομμυρίου ευρώ στην εφημερίδα Österreich.

01 Sebastian Kurz 1
EPA-EFE/IGOR KUPLJENIK

Σε αντάλλαγμα εισέπραξαν δοξαστικά δημοσιεύματα για τον Κουρτς, «κριτικά» για τον τότε ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος Ράινχολντ Μιτερλένερ, τον οποίον ο Κουρτς διαδέχτηκε στην κομματική ηγεσία το 2017, και «μερικώς χειραγωγημένες δημοσκοπήσεις».

Από τη στιγμή που οι Γερμανοί Πράσινοι, οι συνέταιροι του Λαίκού Κόμματος στην κυβέρνηση, έθεσαν θέμα προσώπου και όχι διάλυσης του συνασπισμού, ο Κουρτς σταμάτησε να λέει ότι δεν θα παραιτηθεί και υποχώρησε «για να λάμψει η αλήθεια» κ.λπ.

Τακτικά, η κίνησή του είχε 100% νόημα. Η άλλη του επιλογή ήταν να πάει στη Βουλή, να ταπεινωθεί χάνοντας σε ψηφοφορία επί προτάσεως μομφής, να ανατραπεί από προσωρινή κυβέρνηση εθνικής ενότητας (ιδεολογικό πάτσγουερκ: Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι, νεοφιλελεύθεροι και οι ακροδεξιοί του Κόμματος Ελευθερίας) και να γίνουν εκλογές με το Λαϊκό Κόμμα στη γωνία.

Απέφυγε επίσης να του πειράξουν τον μηχανισμό που έχει στήσει σε δημόσιους θεσμούς και οργανισμούς, με πρόσωπα εμπιστοσύνης παντού, από τη δημόσια ραδιοτηλεόραση μέχρι το Συνταγματικό Δικαστήριο.

Φρόντισε μάλιστα διάδοχός του (ή μήπως τοποτηρητής;) στην καγκελαρία να είναι ο μέχρι πρότινος υπουργός Εξωτερικών Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ, πρώην διπλωμάτης καριέρας και άνθρωπός του. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, ο 52χρονος Σάλενμπεργκ σκαμπάζει από συνέδρια και σαλόνια αλλά όχι από ελιγμούς και μπαλκόνια.

02 Γελοιογραφία του Πάτρικ Σαπάτ

Ο Κουρτς, λένε πολλοί, περιμένει στη γωνία ελέγχοντας τα νήματα της εξουσίας και απεργαζόμενος την επιστροφή του. Και μάλιστα φορώντας σακάκι με ταμπελάκι «Δεξιά» και παραδοσιακό δερμάτινο παντελονάκι (το «λεντερχόσεν») με ταμπελάκι «Ακροδεξιά», όπως τον σκιτσάρισε ο διάσημος Ελβετο-λιβανέζος γελοιογράφος Πατρίκ Σαπάτ.

Η διαδικασία θα πάρει χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί, άλλο ένα σημείο στο οποίο ποντάρει ο Κουρτς. Θα απαγγελθούν (;) κατηγορίες, θα οριστεί δικάσιμος, θα ξετυλιχθεί το νήμα των εφέσεων, υπάρχει και η βουλευτική ασυλία.

Ο νεαρός που άνοιξε έναν δικό του δρόμο στην ευρωπαϊκή Δεξιά του 21ου αιώνα για την υιοθέτηση ανάλγητης ακροδεξιάς πολιτικής (ιδίως ξενοφοβικής, με επίκεντρο την προσφυγική κρίση του 2015) και ακροδεξιών συνεργατών, ξεσκονίζει το κοστούμι του από τη σκόνη και ετοιμάζει επικοινωνιακή αντεπίθεση.

Δεν θα είναι εύκολο να (ξανα)πείσει όσους αγόρασαν την εικόνα του αδιάφθορου νέου προσώπου ότι δεν είναι «μία από τα ίδια» με τους δεινόσαυρους που διαδέχτηκε. Δεν είναι όμως και ανέφικτο.

Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας παραμένει συντηρητικό, μισαλλόδοξο και πουριτανικό. Κι ας υπάρχει η άλλη Αυστρία, ας πούμε αυτή που τιμήθηκε με νόμπελ λογοτεχνίας (2004) στο πρόσωπο της Ελφρίντε Γέλινεκ.

w10 81429sebastiankurz 1

Μόλις τα τελευταία 30 χρόνια οι Αυστριακοί διαχειρίζονται με ειλικρίνεια το «Άνσλους», την ένωση με τη χιτλερική Γερμανία το 1938. Δεκαετίες μετά τον πόλεμο κυριαρχούσε η «θεωρία του θύματος», ότι η Αυστρία προσαρτήθηκε με το πιστόλι στον κρόταφο. Την ίδια στιγμή ο δημόσιος λόγος στη Γερμανία για το ναζιστικό παρελθόν είναι αναλυτικός και καταδικαστικός, από τα σχολεία μέχρι τα μουσεία, τα μνημεία και τα ΜΜΕ.

Το σκορποχώρι της αυστριακής αντιπολίτευσης θα διευκολύνει τον Κουρτς στον Γολγοθά για την αναβάπτισή του στην (ακρο)δεξιά Κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Ας επιμείνουμε όμως στην αθλιότητα με τις αγορασμένες και κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις.

Στα καθ’ ημάς, είναι εύλογη η κριτική που άσκησε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για την άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην Επιτροπή Θεσμών και

Διαφάνειας της Βουλής να αποδεχθεί αίτημα «για έλεγχο δημοσκοπήσεων που εξόφθαλμα παραβιάζουν κάθε όριο αξιοπιστίας και κοινής λογικής».

Για όσους αναρωτιούνται «πώς γίνονται αυτά», θυμάμαι πολιτικό συντάκτη μεγάλης εφημερίδας να μου εξηγεί πώς βγήκε πρώτο θέμα στο κυριακάτικο φύλλο μία δημοσκόπηση στα τέλη της δεκαετίας του ‘90.

Αποδίδω από μνήμης. «Με καλεί ο διευθυντής, μου λέει θα πας να βρεις τον τάδε δημοσκόπο θα μιλήσετε και θα με πάρεις τηλέφωνο. Πάω, μου λέει ο εταιρειάρχης «Πρέπει να παρουσιάσουμε δείγμα 2.000 ατόμων, αλλά εμείς έχουμε 3.000. Πείτε μας τί ποσοστά και τί απόσταση θέλετε να έχουν το πρώτο και το δεύτερο κόμμα και θα συνθέσουμε το δείγμα επιλέγοντας τους κατάλληλους απ’ αυτή τη δεξαμενή των 3.000 ερωτηθέντων».

Τηλεφώνησα στον διευθυντή, μου είπε δύο νούμερα, μιλήσανε με τον δημοσκόπο, κανόνισαν καφέ στο Κολωνάκι. Γύρισα άρον άρον στην εφημερίδα μ’ ένα πακέτο χαρτιά στην τσάντα για να δώσω τα γραφήματα και να γράψω το κυριακάτικο».
Ελλάς – Αυστρία – δημοκρατία…

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ