Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2021

Η ανατριχίλα της 7ης Οκτωβρίου 2020

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Ήταν όλοι εκεί, όλοι όσοι πάλεψαν για να μην επικρατήσουν οι λύκοι. Ακόμα κι εκείνοι που ήταν απογοητευμένοι και απαισιόδοξοι. Ακόμα κι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ‘’αστική δικαιοσύνη’’.

Το περιμέναμε καιρό. Για την ακρίβεια πεντέμισι χρόνια. Είμαστε δα η γενιά εκείνη που στα 20 της χρόνια κλήθηκε να ξεκινήσει έναν μεγάλο αγώνα. Μια γενιά που είχε ήδη βιώσει στο πετσί της την οικονομική κρίση και προσγειώθηκε απότομα σε μιαν άλλη μεγάλη κρίση, στην άνοδο και την εξάπλωση του φασισμού, στην απειλή της ελευθερίας, αλλά και σε έναν τεράστιο φόβο, έναν φόβο που διαπερνούσε οποιονδήποτε που ήταν αντιφασίστας, αριστερός, κομμουνιστής, αναρχικός, αντιρατσιστής και αντισεξιστής, μουσουλμάνος, γκει, λεσβία, τρανς,  Πακιστανός, Αφρικανός, Σύριος, Αφγανός, Ιρακινός, Ιρανός, Αλβανός, καθετί διαφορετικό δηλαδή. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 ξεκίνησαν όλα και το πρωί της 7ης Οκτωβρίου του 2020 ο φασισμός δέχτηκε μια γερή κλωτσιά. Ήταν η μέρα εκείνη που ήρθε η ανταμοιβή των κόπων των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής, αλλά και του γολγοθά της «μάνας» όλων, της Μάγδας Φύσσα. Ήταν όλοι εκεί, όλοι όσοι πάλεψαν για να μην επικρατήσουν οι λύκοι. Ακόμα κι εκείνοι που ήταν απογοητευμένοι και απαισιόδοξοι. Ακόμα κι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ‘’αστική δικαιοσύνη’’.

Στις μαζώξεις της παρέας η 7η Οκτωβρίου βρισκόταν εβδομάδες στο επίκεντρο των συζητήσεων. «Τι πιστεύεις ότι θα γίνει; Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Φοβάμαι ότι θα τους βγάλουν αθώους», έλεγαν τα πιο απαισιόδοξα μέλη στην αρχή. «Μπα, δεν πρόκειται, θα καταδικαστούν ως εγκληματική οργάνωση. Αν δεν γίνει αυτό, θα γίνει χαμός. Θα ξεχειλίσει η οργή. Δεν τους συμφέρει», εξηγούσαν οι πιο ορθολογιστές. Το μόνο που δεν αμφισβητούσε κανένας τους ήταν η συμμετοχή στην συγκέντρωση έξω από το εφετείο. «Θα πάω κι ας φοβάμαι τον κορονοϊό. Θα βάλω διπλή μάσκα. Δεν με νοιάζει. Δεν γίνεται να χάσω κι αυτό. Τόσα χάσαμε μια χρονιά ολόκληρη», έλεγαν. Το γεγονός της χρονιάς, το γεγονός της γενιάς μας. Από τις φοιτητικές πρωτοβουλίες, από τις πορείες στο Κερατσίνι, στα Πετράλωνα, στο Σύνταγμα, από τα δακρυσμένα μάτια από τα δακρυγόνα, στα δακρυσμένα μάτια από τη χαρά.

kosmos
ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Όταν εργάζεσαι σε μια τέτοια συγκέντρωση, όταν καλείσαι να καλύψεις το «θέμα», να δώσεις το ρεπορτάζ, προσπαθείς να παγώσεις για λίγο το συναίσθημα, για να κάνεις τη δουλειά σου. Εκείνη τη μέρα όμως όσο και αν έπρεπε να φερθείς ως επαγγελματίας δεν μπορούσες να μην ανατριχιάσεις. ‘Έβλεπες τον κόσμο να πολλαπλασιάζεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, μάθαινες από τριγύρω ότι το πυκνό πλήθος εκτεινόταν από τη Λεωφόρο Κηφισίας μέχρι χαμηλά στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα στενά των γύρω δρόμων ασφυκτικά γεμάτα. Τα κινητά τηλέφωνα είχαν μπλοκάρει και το σήμα ήταν ανύπαρκτο. Οι δημοσιογράφοι, οι φωτορεπόρτερ, οι οπερατέρ ανέβαιναν σε ταράτσες και μπαλκόνια πλησίον του Εφετείου, για να μπορέσουν να φωτογραφίσουν τον τεράστιο όγκο του συλλαλητηρίου, ενώ άλλοι χάνονταν μέσα στο πλήθος, ανάμεσα στα πανό και στις σημαίες, μέσα στη βουή των συνθημάτων. Το άγχος για την απόφαση είχε επισκιάσει το άγχος της ανταπόκρισης. Ήμασταν όλοι στον αυτόματο και περιμέναμε. Περιμέναμε να έρθει μια δικαίωση για τους νεκρούς. Μια δικαίωση για όσους δεν παραιτήθηκαν ποτέ από αυτό τον αγώνα.

epeisodia
ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

«Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους Ναζί», «Ποτέ ξανά φασισμός», φώναζαν αδιάκοπα δεκάδες χιλιάδες άτομα. Λίγο μετά τις 11μιση το πρωί από το μεγάφωνο άρχισαν να γίνονται οι πρώτες ανακοινώσεις των αποφάσεων. «Την προσοχή σας. Επόμενη ανακοίνωση του Τριμελούς Εφετείου. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Προτού ολοκληρώσει την πρότασή του ο εκφωνητής τα χειροκροτήματα και ιαχές προκάλεσαν «σεισμό» έξω από το Εφετείο. Άλλοι αγκαλιάζονταν, άλλοι σκούπιζαν τα μάτια τους, άλλοι είχαν παγώσει και είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα κι άλλοι ύψωσαν τη γροθιά τους, χοροπήδησαν και είπαν «ναι ρε γαμώτο». Δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ σε πανικό. «Βγαίνω live, πρέπει να δώσω κείμενο, πρέπει να στείλω φωτογραφίες αμέσως, πρέπει να τραβήξω βίντεο», η ιστορική απόφαση πέρασε σαν κλικ μπροστά από τα μάτια μας μη μπορώντας να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο της στιγμής. Αλλά αυτό δεν συνέβη μόνο σε εμάς. Συνέβη και στους διαδηλωτές. Για την ακρίβεια οι πανηγυρισμοί τους κράτησαν 42 δευτερόλεπτα, προτού προλάβουν να βροντοφωνάξουν πολλές φορές το σύνθημα «Φασίστες, Κουφάλες, Έρχονται Κρεμάλες». Τα μικρά μπουκάλια νερού που πετάχτηκαν προς τις κλούβες φαίνεται απείλησαν αρκετά την σωματική ακεραιότητα των αστυνομικών δυνάμεων. Έπειτα από 42 ολόκληρα δευτερόλεπτα οι αστυνομικές δυνάμεις άρχισαν να ρίχνουν χημικά προς τους διαδηλωτές και να ανακοινώνουν ότι τους έγινε επίθεση με 150 μολότοφ. Οι αγκαλιές και τα πανηγύρια μετατράπηκαν σε προσπάθεια διαφυγής από την αποπνικτική ατμόσφαιρα και από την αύρα που έριχνε νερό. Το πλήθος έτρεχε να σωθεί μέσα σε πολυκατοικίες και σε καταστήματα που λειτουργούσαν τριγύρω. «Όποιος πρόλαβε να χαρεί, πρόλαβε, σπίτια σας τώρα», αυτό ήταν σαν να έλεγαν προς τους συγκεντρωμένους οι αστυνομικές δυνάμεις. Περίπου 10-15 λεπτά αργότερα τίποτα δεν θύμιζε την μαζική και δυναμική συγκέντρωση που είχε προηγηθεί. Σαπουνάδες (από την αύρα), σκόνη από τα χημικά, πέτρες και μπουκάλια νερού, συνέθεταν το σκηνικό πλέον έξω από το Εφετείο. Από την άλλη στον προαύλιο χώρο του Εφετείου μια μάνα έβγαλε από μέσα της μια κραυγή που κράταγε χρόνια, επτά για την ακρίβεια. «Γιε μου, Παύλο τα κατάφερες, τα κατάφερες γιε μου», φώναξε η Μάγδα Φύσσα και με αυτό τον τρόπο μας έκανε να θυμόμαστε από εκείνη την ημέρα δύο φράσεις, αυτή για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης και τη δική της για τον γιο της Παύλο Φύσσα.

diki
ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Ένα χρόνο μετά και αυτές οι φράσεις ηχούν ακόμη στα αυτιά μας, προκαλώντας ανατριχίλα και γεμίζοντας πάλι με δάκρυα τα μάτια μας. Πέρασαν μέρες για να συνειδητοποιήσουμε τι έχει γίνει, δεν πέρασε όμως ούτε χρόνος για να επανεμφανιστούν οι Λύκοι, όσο κι αν οι μέλισσες πίστεψαν προς στιγμήν πως κέρδισαν. Η μάχη με τον φασισμό σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας είναι καθημερινή, διαρκής και επίμονη. Γιατί όσο κι αν πιστεύεις ότι έχεις τελειώσει μαζί του, πάντα θα βρίσκει χώρο για να αναρριχηθεί. «Δεν τελειώσαμε με το φασισμό. Βάλαμε μια εγκληματική οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή, στη φυλακή, αλλά ο φασισμός είναι εκεί έξω και οι ψηφοφόροι επίσης», είπε φέτος η Μάγδα Φύσσα στην πορεία για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του γιου της, Παύλου. Κι οφείλουμε να συμφωνήσουμε, όχι για να μην εφησυχάσουμε αλλά γιατί τα ίδια τα γεγονότα μας το αποδεικνύουν και μας φέρνουν μπροστά στην πραγματικότητα.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ