Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2021

Εκλογές Γερμανία: H πολιτική, επικοινωνιακή και υπαρξιακή αγωνία του Die Linke

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Υπάρχει χώρος για την Αριστερά στην μετά-Μέρκελ εποχή; Έχει πειστική πρόταση για την περιβαλλοντική κρίση;

Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Γιατί το Die Linke (Η Αριστερά) στη Γερμανία δεν βρίσκει δρόμους για περισσότερους ψηφοφόρους; Γιατί παραμένει καθηλωμένο στις δημοσκοπήσεις γύρω στο 6-6,5% ενόψει των βουλευτικών εκλογών της ερχόμενης Κυριακής;

Γιατί δυσκολεύεται να πείσει ότι αυτό που έγινε σε τρία απ’ τα 16 κρατίδια (Βερολίνο, Βρέμη και Θουριγγία), δηλαδή τοπικές κυβερνήσεις με τη συμμετοχή του, σε συνεργασία με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) και τους Πράσινους, αξίζει να δοκιμαστεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο;

Μία πρώτη απάντηση κρύβεται στα δύο βασικά θέματα που φαίνεται να απασχολούν σήμερα τους Γερμανούς ψηφοφόρους. Το ένα είναι ο απογαλακτισμός από την ασφάλεια που (τους) προσέφερε η απερχόμενη καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, ως προσωποποίηση της βιομηχανικά και τεχνολογικά ισχυρής Γερμανίας σε ταραγμένους καιρούς.

23852190 scaled
EPA/ADAM BERRY / POOL

Το άλλο είναι η κλιματική αλλαγή, ως απειλή για την ποιότητα ζωής και την αξιοπιστία του γερμανικού κράτους. Το θέμα σφηνώθηκε κατά άγρια συμβολικό τρόπο στο μυαλό των πολιτών μετά από τις πλημμύρες του περασμένου Ιουλίου που άφησαν πίσω τους πάνω από 180 νεκρούς. Τότε που όλος ο πλανήτης είδε τον Άρμιν Λάσετ, διάδοχο της Μέρκελ στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) και επίδοξο καγκελάριο σήμερα, να χασκογελάει στη γαλαρία σαν ελαφρόμυαλος πιτσιρικάς σε αυλή σχολείου, επισκεπτόμενος πλημμυροπαθείς.

Υπάρχει χώρος για την Αριστερά στην μετά-Μέρκελ εποχή; Έχει πειστική πρόταση για την περιβαλλοντική κρίση;

24337964 1 scaled
EPA/STEFFI LOOS / POOL

Χώρος υπάρχει, όσο υπερβαίνει το εκλογικό μέτρο του 5% για την είσοδο στην Μπούντεσταγκ, που παρέχει ομοσπονδιακό και διεθνές ακροατήριο. Και προτάσεις υπάρχουν: να επιτευχθεί μία οικονομία με μηδενικές εκπομπές ρύπων έως το 2040, μέσω ενός Δημόσιου Ταμείου 20 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο που «θα κάνει πράξη τον οικολογικό μετασχηματισμό χωρίς να χαθούν θέσεις εργασίας».

Το ακροατήριο όμως δεν διευρύνεται. Θεωρεί τέτοιες διατυπώσεις ασκήσεις επί χάρτου.

Η πολιτική, επικοινωνιακή και υπαρξιακή αγωνία του Die Linke δεν ξεπερνιέται με ιδέες του τύπου «στοχεύουμε σε εργασιακή εβδομάδα 30 ωρών», «κλεμμένες» απ’ τη μετα-χρεοκοπημένη Ισλανδία και εφαρμόσιμες μόνο στη μικρή οικονομία των 300.000 κατοίκων αυτού του νησιωτικού κράτους.

Εδράζεται στην πολυγλωσσία των δεκάδων συνιστωσών του, καθώς -14 χρόνια από την ίδρυσή του το 2007-, το Die Linke παραμένει ένα πολύχρωμο και πολυπρόσωπο patchwork, μια ανοιχτή αριστερή πλατεία.

Όλοι μιλούν και δεν πολυακούγεται κανείς: ρεβιζιονιστές, κινηματικοί, μετριοπαθείς οπαδοί του Τζων Μέυναρντ Κέυνς, οικολόγοι, τροτσκιστές και αριστεριστές διαφόρων αποχρώσεων, ανανήψαντες πρώην (αλλά και αθεράπευτοι νυν…) νοσταλγοί της αλήστου μνήμης Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, κήρυκες της αποανάπτυξης στην οικονομία, μαζί με λίγους ultra επαναστάτες τους οποίους παρακολουθούν επισήμως οι Αρχές Ασφαλείας για «ενδεχόμενες αντισυνταγματικές ενέργειες» (αθάνατη γερμανική διαφάνεια…).

24343020 1 scaled
EPA/STEFFI LOOS / POOL

Παρά την ύπαρξη σοβαρών προσωπικοτήτων, αξιοσέβαστων αριστερών διανοουμένων και μπαρουτοκαπνισμένων αγωνιστών, δεν έχουν αναδειχθεί ηγετικές μορφές ικανές να προσελκύσουν ψηφοφόρους άλλων κομμάτων.

Ο τελευταίος, κατά κοινή ομολογία «χαρισματικός» πολιτικός που συνδέθηκε με το Die Linke ήταν…εκ μεταγραφής: ο πολύς Όσκαρ Λαφοντέν, συμπρόεδρος την περίοδο 2007-2010, προερχόμενος απ’ την αριστερή πτέρυγα της Σοσιαλδημοκρατίας – το ιδρυθέν το 1863 SPD ήταν το κόμμα του Καρλ Μαρξ -, σήμερα εκτός πολιτικής αρένας για λόγους υγείας.

Αναζητείται (όχι απ’ όλους…) ρεαλισμός στο δρόμο για την κυβερνητική σύγκλιση. Ο Γκρέγκορ Γκίζι, ο άνθρωπος που έκλεισε την πόρτα του ανατολικογερμανικού καθεστώτος το μοιραίο 1989 και πρωτοστάτησε στις διεργασίες που κατέληξαν στην ίδρυση της Αριστεράς, προσπάθησε να ισορροπήσει, ώστε να επιδώσει την σχετική πρόσκληση.

23850458 scaled
EPA/Adam Berry / POOL

«Ναι μεν θέλουμε να διαλυθεί το ΝΑΤΟ, να απομακρύνουν οι Αμερικανοί τις πυρηνικές κεφαλές από τη Γερμανία και να ανακληθούν οι γερμανικές στρατιωτικές αποστολές από το εξωτερικό, αλλά δεχόμαστε όλα αυτά να μπουν σε χρονοδιάγραμμα. Είναι το όραμά μας, όχι αταλάντευτος όρος για συμμετοχή σε ομοσπονδιακή κυβέρνηση» είπε.

Την πρόσκληση …μισο-σήκωσε ο Όλαφ Σολτς του SPD, ο προηγούμενος στις δημοσκοπήσεις υποψήφιος για την καγκελαρία. ‘Αφησε ανοικτά όλα τα μετεκλογικά ενδεχόμενα, ακόμη και για πρωτοφανή τρικομματική συγκυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών – Die Linke – Πράσινων.

Όσο για τα πρόσωπα, οι δύο υποψήφιοι της Αριστεράς για την καγκελαρία, η 40χρονη «δυτική» Τζανίν Βίσλερ και ο 63χρονος «ανατολικός» Ντίτμαρ Μπαρτς, αλωνίζουν την γερμανική επικράτεια αποφεύγοντας ιδέες όπως «η αντικατάσταση του ΝΑΤΟ με ένα ευρύ σύστημα ασφαλείας στο οποίο θα συμμετέχει και η Ρωσία του Πούτιν» (σσ: ατυχέστατη, εκτός πραγματικότητος θέση). Προβάλλουν άλλες, προοδευτικές και πιο ελκυστικές, όπως το «να επιβληθεί εφάπαξ φορολόγηση στο 0,7% των πάμπλουτων Γερμανών ώστε να καλυφθεί οικονομικά η μάχη κατά του covid-19».

Το ποσοστό 11.9% που πήρε το κόμμα στις εκλογές του 2009, σε πολύ πιο ήπια διεθνή και εσωτερική συγκυρία, μοιάζει άπιαστο, το 9,2% του 2017 δύσκολο.

Σε απόσταση αναπνοής από τις κάλπες, το Die Linke αναζητεί ακόμη τη φυσιογνωμία του, φλερτάροντας με την εξουσία και φοβούμενο να πλαγιάσει μαζί της.

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ