Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2023

Οι πολιτικοί εμπρηστές-Έρμαια των οικονομικών συμφερόντων

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Του Μενέλαου Γκίβαλου*

Τα δάση, οι υποδομές, ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος παραδίδονται στους ιδιώτες, οι θεσμοί του κοινωνικού κράτους ( Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση) αποδυναμώνονται

Ούτε ανέμελοι ούτε ανίκανοι αλλά συνειδητοί καταστροφείς

Η δημόσια εκπαίδευση απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και στους μηχανισμούς της αγοράς

Τα καταστροφικά αποτελέσματα των πυρκαγιών που αφάνισαν την Βόρεια Εύβοια, ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου (συνυπολογίζοντας τις πυρκαγιές της Αχαΐας και των Γερανίων) και την Ανατολική Αττική δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού, του ανύπαρκτου συντονισμού και της έλλειψης μέσων πυρόσβεσης.

Όλα αυτά τα καθολικώς διαπιστωμένα φαινόμενα δεν αποτελούν παρά το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που όχι μόνο καθόρισαν τον τρόπο αντιμετώπισης των καταστροφικών πυρκαγιών αλλά ταυτόχρονα ανοίγουν τον δρόμο για την «επόμενη ημέρα» της καταστροφής.

Ποιες ήταν και είναι οι πολιτικές επιλογές που οδήγησαν στον αφανισμό και στην καταστροφή των δασών, των περιουσιών και του ίδιου του μέλλοντός των πολιτών που επλήγησαν; Ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης διατύπωσε ευθαρσώς το δόγμα: «Τα δάση ξαναφυτρώνουν, τα σπίτια ξαναχτίζονται, οι ζωές των ανθρώπων παραμένουν πρώτη προτεραιότητα»…

Ποιες απώλειες ζωών όμως ενδιαφέρουν το κυβερνητικό καθεστώς; Μα μόνο εκείνες που θα επιφέρουν σ’ αυτό ένα σοβαρό πολιτικό κόστος. Δεν έπρεπε να υπάρξουν νεκροί γιατί η σκύλευση των νεκρών στο Μάτι έπρεπε να διατηρήσει αλώβητο το «επιχείρημα» του καθεστώτος κατά του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία.

Η αποφυγή νεκρών από τις πυρκαγιές δεν ήταν αυτοσκοπός για την Κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά μέσον, εργαλείο προκειμένου να αποφύγει το βαρύ πολιτικό κόστος.

Γιατί, όταν δεν προκύπτει άμεσο πολιτικό κόστος από την απώλεια της ανθρώπινης ζωής, τότε οι νεκροί «εξαφανίζονται» μέσα από στατιστικές και διαγράμματα και θεωρούνται «φυσιολογικές απώλειες». Ουδέποτε απασχόλησε το κυβερνητικό καθεστώς η απώλεια 13.000 ανθρώπινων ζωών (αριθμός που αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς) η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων έχασε τη μάχη της ζωής εκτός ΜΕΘ, αβοήθητη. Και το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό, όταν αναλογισθούμε ότι η Κυβέρνηση άφησε αβοήθητο το Ε.Σ.Υ., ενώ τα επιτελικά στελέχη της διατείνονταν ότι περισσότερες ΜΕΘ θα ήταν όχι απλώς άχρηστες αλλά θα πολλαπλασίαζαν τους θανάτους…

Το κυβερνητικό καθεστώς δεν ενδιαφέρθηκε για τη διαφύλαξη των ανθρώπινων ζωών, αλλά για τη διαφύλαξη της δικής του εξουσίας… Τα δάση, οι περιουσίες, η επιβίωση και το μέλλον των κατοίκων των κατεστραμμένων περιοχών δεν υπήρξαν παρά η «καύσιμος ύλη» για να πορεύεται αλώβητη (όπως νομίζει) η καθεστωτική εξουσία.

Πυρκαγιές και πανδημία ως ευκαιρίες για πλιάτσικο

Ποιο είναι το «σχέδιο» της κυβέρνησης για την «επόμενη μέρα»; Μα το ίδιο που εφάρμοσε ή ίδια και την «προηγούμενη»… Τα δάση, οι υποδομές, ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος παραδίδονται στους ιδιώτες, οι θεσμοί του κοινωνικού κράτους ( Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση) αποδυναμώνονται και ( είτε με άμεσο είτε με έμμεσο τρόπο) οδηγούνται στην ιδιωτικοποίηση.

Το περίφημο «επιτελικό κράτος» δεν αποτελεί παρά το προκάλυμμα ενός στενού πυρήνα συμφερόντων που ελέγχει πλήρως τη διανομή των πόρων και λαμβάνει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις.

Στο παραδοσιακό σχήμα της διαπλοκής υπήρχε μια διαδικασία συναλλαγής μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών για την ικανοποίηση των στυγνών οικονομικών συμφερόντων τους. Σήμερα τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι ολιγάρχες ασκούν κεντρική εξουσία και επιβάλλουν στις μαριονέτες – πολιτικούς τις αποφάσεις τους.

Το πώς θα κατανεμηθούν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, ποιο θα είναι το μέλλον των μικρομεσαίων και της Εργασίας, πώς θα αξιοποιηθεί – δηλαδή θα εμπορευματοποιηθεί- το περιβάλλον, ποιο θα είναι το μέλλον των καμένων εκτάσεων, όλες αυτές τις κρίσιμες για τη χώρα και το λαό της επιλογές τις λαμβάνουν και τις επιβάλλουν σήμερα τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Η ιστορικού τύπου κατάπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας που δρομολογείται σήμερα στη χώρα μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι το σημερινό κυβερνητικό καθεστώς παρέδωσε κυριολεκτικώς την Πολιτική στα χέρια μιας δράκας συμφερόντων, σ’ ένα είδος οικονομικής δικτατορίας που λειτουργεί σε μια ακρωτηριασμένη Δημοκρατία.

Σ’ αυτό το σκηνικό ο δήθεν Μωυσής δεν είναι παρά ένας θλιβερός αχυράνθρωπος που αδυνατεί να αποκρύψει τον πραγματικό του ρόλο. Η Ύβρις δίδει πλέον τη θέση της στη Νέμεση…

Ο Μενέλαος Γκίβαλος είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΕΚΠΑ, Μέλος του Π.Σ. της ΚΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ