Τρίτη 2 Αυγούστου 2022

Υπάρχουν και σοβαροί Πάπες, ο εξής ένας: ο Φραγκίσκος

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

Δύο απ’ τις πιο βασικές προτεραιότητες της θητείας του στο Βατικανό θέλει να αναδείξει ο Πάπας Φραγκίσκος με την διπλή επίσκεψή του στην Κύπρο και την Ελλάδα, ακολουθούμενος από εκατοντάδες δημοσιογράφους και με τους προβολείς της διεθνούς δημοσιότητας στραμμένους μαζικά πάνω του.

Το ένα είναι ο διάλογος με τον ορθόδοξο κόσμο των 300.000.000 ανθρώπων. Το άλλο είναι το δράμα των προσφύγων.

Το πρώτο έχει μακρά διαδρομή, τουλάχιστον από το 1964-65 και τις ιστορικές συναντήσεις του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα με τον τότε ποντίφικα Παύλο ΣΤ’ στα Ιεροσόλυμα. Η άρση του αμοιβαίου αναθέματος για το Σχίσμα του 1054 μΧ ήταν καθοριστικό βήμα στο δρόμο για τη συνεννόηση, παρά τις διαφορές των δύο εκκλησιών. Είχε κι έναν αντίκτυπο στον μικρόκοσμο του Αγίου Ορους. Τότε θύμωσαν οι πατέρες της Μονής Εσφιγμένου και ξεκίνησαν το αντιδραστικό και σκοταδιστικό τους «αντάρτικο» που γοητεύει μερικούς αριστερούς για λάθος λόγους και ένα τμήμα της Χρυσής Αυγής για σωστούς λόγους.

02 6
Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι

Η προσφυγιά είναι το αίμα στα πεδία της νεοαποικιοκρατίας, τα στίγματα στην καμένη γη των γεωπολιτικών συγκρούσεων, το έγκαυμα από την κλιματική αλλαγή, το δίκτυο αποχέτευσης ανεπιθύμητων που έστησαν οι ευημερούντες.

Ο Ιταλο-αργεντινός ποντίφικας το ξέρει, το καταγγέλλει. Στα 85 του χρόνια πάει ξανά στη Λέσβο. Αντιμετωπίζει το νησί σαν τόπο μαρτυρίου και ζύγι λιποβαρούς ανθρωπιάς. «Είμαστε όλοι μετανάστες» είχε πει την προηγούμενη φορά, τον Απρίλιο του 2016. Τότε στη δυστοπία της Μόριας επί κυβερνώσας Αριστεράς, τώρα στην φυλακή του Καρά Τεπέ μπροστά στην πολιτική ηγεσία και τους Μηταράκηδες των βίαιων επαναπροωθήσεων.

Υπάρχουν και σοβαροί Πάπες, ο εξής ένας: ο Φραγκίσκος. ‘Όχι τόσο γιατί μένει σ’ ένα διάρι, του αρέσει η μιλόνγκα και ξεκουράζεται βλέποντας ματς με την αγαπημένη του ομάδα, την αργεντίνικη Σαν Λορέντσο. Αλλά γιατί κοίταξε τον Ντόναλντ Τραμπ στα μάτια και είπε «’Οποιος σκέφτεται μόνο να υψώσει τείχη, οπουδήποτε, και όχι να χτίσει γέφυρες, δεν είναι χριστιανός. Δεν είναι αυτό το μήνυμα του Ευαγγελίου». Και γιατί άσκησε τον ορθό λόγο όταν είπε ότι «χάρη στην επιστημονική γνώση ξέρουμε πώς να αντιμετωπισθεί η κλιματική αλλαγή, πώς να ελεγχθεί η χειραγώγηση των περιορισμένων φυσικών πόρων του πλανήτη και η απληστία για τα κέρδη».

Στην πράξη, ο Φραγκίσκος συνέβαλε όσο λίγοι (μαζί με την κυβέρνηση του Καναδά) στην σταδιακή αποκατάσταση των διπλωματικών και οικονομικών σχέσεων ΗΠΑ-Κούβας επί προέδρου Ομπάμα το 2014.

03 7
Πρόσφυγες από τη Συρία. Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ποτάμι των τελευταίων ετών

Δυσαρέστησε τους Κινέζους κόκκινους καπιταλιστές υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των μουσουλμάνων Ουιγούρων, συνομίλησε με τους δαιμονοποιημένους (ως «οπαδούς του Σατανά») Κούρδους Γιαζίντι όταν τους πετσόκοβαν και τους πουλούσαν σκλάβους οι τζιχαντιστές του ISIS, οργάνωσε ανοικτό συνέδριο στη Ρώμη για την συστηματική (σχεδόν συστημική…) σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από Ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς.

«Αν ένας άνθρωπος είναι ομοφυλόφιλος, αναζητεί τον Θεό και είναι καλών προθέσεων, ποιος είμαι εγώ για να τον κρίνω;» αναρωτήθηκε, προκαλώντας ανατριχίλα στη συντηρητική ραχοκοκαλιά της ίδιας του της εκκλησίας.

04 7
Πρωτοφανής έκτακτη είδηση. Ο Πάπας υπέρ των Συμφώνου Συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου

Προσοχή: ο Φραγκίσκος, αυτός ο γιός αντιφασίστα Ιταλού που μετανάστευσε στην Αργεντινή το 1929, κάνει διάλογο, φέρνει στα δώματα του Βατικανού και στα σπίτια εκατομμυρίων πιστών κοινωνικά θέματα του 21ου αιώνα. Ενώ στηρίζει παραδοσιακές συντηρητικές θέσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τις υπονομεύει με μέτρο, σε μία εκπληκτική άσκηση επικοινωνιακής ισορροπίας. «Η έμμονη ιδέα κάποιων καθολικών με ζητήματα όπως η άμβλωση, οι πολιτικοί γάμοι μεταξύ γκέι και η αντισύλληψη δεν αναδεικνύουν την καρδιά του μηνύματος του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού» διακηρύσσει.

Γιατί κατά τα άλλα, η κληρονομιά της εκκλησίας-κράτος στην καρδιά της Ρώμης είναι βαριά κι ασήκωτη. Μισαλλόδοξοι, αργυρώνητοι, πολεμοχαρείς, διεφθαρμένοι και λάτρεις της κοσμικής εξουσίας ανέβηκαν πολλοί στον θρόνο του Βατικανού. Από την μεταξύ μύθου και πραγματικότητας Πάπισσα Ιωάννα τον 9ο αιώνα (η συγγραφή του ομότιτλου μυθιστορήματος κατά τον Ροίδη ήταν «νεανικό αμάρτημά» του) μέχρι τον φιλήδονο Αλέξανδρο ΣΤ’ Βοργία στην Αναγέννηση και τον φασίστα Πίο ΧΙΙ στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό. Απλώνεται σ’ όλες τις δομές πνευματικής κηδεμονίας που λέγονται θρησκείες. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση στα καθ’ ημάς είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε άγιο (η μνήμη του τιμάται στις 10 Απριλίου) τον ιεράρχη που αγόρασε πανάκριβα τρεις φορές απ’ τους Οθωμανούς τον θρόνο, δαιμονοποίησε τον Διαφωτισμό, αφόρισε πρώτα τον Ρήγα Φεραίο και μετά τους επαναστάτες του 1821 και απαγχονίστηκε γιατί δεν έκανε τη δουλειά του: να κρατά υποταγμένο το ποίμνιό του.

Εντάξει, παρεπιδημεί και στην ορθοδοξία μια δράκα από φωτισμένους ιεράρχες. Είναι εξαιρέσεις των εξαιρέσεων, σπάνιοι – σαν το εκατοντάφυλλο χρυσαλιφούρφουρο στη Λιλιπούπολη. Δεν μιλάμε για τον μαχητή παπά της ενορίας (που τον σαμποτάρει ο σκοταδιστής που κοινωνεί εν μέσω πανδημίας covid-19), αναζητούμε το μεγάλο πνευματικό και πρακτικό εκτόπισμα.

Είναι κανένας εν ζωή; Τουλάχιστον ένας ναι: ο 92χρονος Αναστάσιος Γιαννουλάτος.

05 5
Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος

Σχολιαστε το αρθρο

ΔΗΜΟΦΙΛΗ